All Chapters of A Crippled Wife in a Cold Marriage: Chapter 101 - Chapter 110

Kung noon iyon, malamang nakangiti pang sasabihin ng lola niya, “Pasaway na bata, lola ako ni Kate, hindi ba’t lola mo na rin ako?”Noong mga panahong iyon, kahit alam ng matanda na may problema sa pagsasama nilang dalawa, pilit pa rin siyang umaasa na balang araw ay matututo ring mahalin ni Vincent si Kate katulad ng lalim ng pagmamahal na ibinibigay rito ng apo niya. Naniniwala siyang walang pusong hindi natutunaw. Basta’t totoo at taos-puso kang magmahal, darating din ang araw na makikita at nararamdaman iyon ng taong mahal mo.Pero ngayon, hindi na niya kayang lokohin ang sarili niya. Hindi masaya ang kanyang apo, ramdam niya yun. Kahit gaano pa ito ngumiti sa harap niya, kahit gaano pa ito magkunwaring maayos lang ang lahat, kilalang-kilala niya ang batang pinalaki niya mula pagkabata. Alam niya kung alin ang totoong ngiti at alin ang pilit lang. Lalo nang alam niya kung may tinatagoo…Alam niya kung kailan tahimik lang si Kate dahil ayaw nitong mag-alala siya, at alam niya rin ku

MAY mga panlalaking damit sa bahay ni Grandma, pero limang taon ng nakatago roon ang lahat ng iyon. Kahit luma na ang design, halatang hindi pa kailanman nagamit dahil siya mismo ang bumili ng mga damit na iyon noon para kay Vincent.Napakaganda ng gabi sa probinsya. Malamig ang hangin, mabango ang amoy ng mga bulaklak, may mahinang huni ng mga kuliglig, at sa malinaw na langit ay kitang-kita ang kumikislap na mga bituin pati ang mahabang guhit ng Milky Way.Noong bagong kasal pa lang sila, ilang beses pinangarap ni Kate ang gabing katulad nito. Iyong magkakasama silang tatlo ni Grandma habang tahimik na nagkukuwentuhan at magkatabing nakaupo sila ni Vincent. Gusto sana niyang sabihin noon kay Grandma na nahanap na niya ang lalaking gusto niyang makasama habambuhay. Kaya bumili siya noon ng ilang set ng damit ni Vincent at iniwan iyon doon matapos labhan, iniisip na baka balang araw ay magtagal sila roon nang ilang gabi.Pero limang taon ang lumipas. Ni minsan, hindi natulog si Vincent

HINDI na gaanong pinag-isipan ni Kate ang sinabi ni Vincent dahil nitong mga nakaraang araw ay parang mas lalo itong nagiging irrational. Maya’t maya nagagalit, maya’t maya nagbabanta, tapos bigla na namang magiging sweet na parang walang nangyari.Pero nakakagulat dahil wala na siyang nararamdamang takot. Kapag mahal mo kasi ang isang tao, doon ka lang nagkakaroon ng takot na mawala siya. Doon ka lang nagkakaroon ng pag-aalala at pag-aalinlangan. At sa limang taon nilang pagsasama, iisa lang naman talaga ang kinatatakutan niya noon. Na hindi siya kailanman mamahalin ni Vincent.At ngayon, malinaw na malinaw na sa kanya ang sagot. Hindi nga siya minahal nito. Pero nang dumating pala talaga ang araw na iyon, hindi siya tuluyang nadurog gaya ng inaakala niya noon.Siguro dahil… Hindi na rin niya mahal si Vincent. At sa wakas, natutunan na rin pala niyang bitawan ito. Tahimik ang naging dinner nila at halos walang kakaiba kung titingnan mula sa labas.Malakas ang gana ni Vincent at dalawa

NANG matapos ang pag-uusap nila, si Vincent mismo ang naghatid kay Dr. Marquez palabas ng bahay. Pagbalik nito, tuluyan ng madilim ang langit at tahimik na ang buong paligid ng probinsya habang tanging huni na lang ng mga kuliglig at malamig na hangin ang maririnig sa labas. At sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon, doon matutulog si Vincent sa bahay ni Grandma. Ang problema nga lang, sa lumang kwarto ni Kate sila matutulog, iyong kwartong tinirhan niya simula pagkabata.Maliit lang iyon at isang single bed lang ang naroon kaya halos wala nang malakaran kapag may dalawang tao.Hindi naman sa walang ibang kwarto sa bahay dahil mayroon pa ring dating kwarto ng parents ni Kate at maging ng kapatid niya, pero nang mapatingin siya kay Vincent at maalala kung gaano ito kaselan, agad niyang alam na hindi ito papayag doon.Tahimik siyang tumingin sa makipot na kama bago marahang nagsalita.“Masyadong maliit dito. You can sleep sa kabilang room—”“You really think I would?” nakaarko ang k

Hindi.Hindi pwede.Buong lakas na nagpumiglas si Kate habang pilit itinutulak palayo si Vincent ngunit sa laki ng agwat ng lakas nila, halos wala iyong epekto. At dahil wala na siyang ibang magawa, muli niyang ginamit ang tanging “weapon” na meron siya.Ang mga ngipin niya. Buong lakas niyang kinagat ang balikat ni Vincent. Madiin. Walang pag-aalinlangan. Napangiwi si Vincent sa sakit at doon lang bahagyang lumuwag ang pagkakahawak nito sa kaniya. Mabilis na kumilos si Kate para makaalis ngunit dahil sobrang liit ng kama, nawalan ng balanse si Vincent at tuluyang nahulog sa sahig.Malakas ang tunog ng pagbagsak nito. Mabilis na napaupo si Kate sa kama habang hinihingal. Mabilis ang tibok ng dibdib niya at nanginginig pa ang mga kamay niya. Pagtingin niya kay Vincent, nakita niya itong nakaupo sa sahig habang nakatitig sa kanya gamit ang isang tinging hindi niya maintindihan.Parang may galit.Parang may sakit.Parang may kung anong nabasag.Bigla siyang kinabahan kaya dali-dali siyang