All Chapters of A Crippled Wife in a Cold Marriage: Chapter 91 - Chapter 100

100 Chapters

CHAPTER NINETY ONE

Umiiyak si Mitch, halos mawalan na ng kontrol. “Vincent… stop, don’t argue anymore…” nanginginig niyang sabi.Humihikbi siya habang patuloy, “Ako na, ako ang pupunta… I’ll surrender… Don’t fight with Kate because of me. I don’t want her to insult you…”Tumingin siya kay Kate, luhaan, halos nagmamakaawa. “Kate… please, don’t insult Vincent anymore. Kasalanan ko ito, you can insult me, you can hit me, kahit sunugin mo ako once, okay lang, but please, don’t insult him…”Tahimik lang si Kate. Tinitigan niya si Mitch, walang emosyon, parang pinapanood lang ang isang eksena. Grabe. Ang galing nito umarte. Maniniwala ka talaga kung tanga ka.“Ako?” malamig niyang sagot. “Bakit kita sasaktan? Gusto mo ba akong gawing kriminal din?”Huminga siya ng dahan-dahan. “Sinabi ko lang na magre-report ako. Tapos sabi mo magsu-surrender ka—so go… Hindi naman kita pinipilit.” Itinuro niya ang pinto. “Go.”Natigilan si Mitch. Halatang hindi inaasahan ang ganitong reaksyon.“Hindi ka gagalaw?” dagdag ni Ka

CHAPTER NINETY TWO

Hinawi ni Vincent ang kurtina, at agad pumasok ang matinding liwanag ng araw sa kwarto. Napapikit si Kate dahil sa hapdi ng tama nito sa kanyang mga mata. Umupo si Vincent sa gilid ng kama at sa pamilyar niyang malumanay na boses ay sinabi. “Hey, sleepyhead… hindi ka pa babangon? I bought dimsum for you.”Natigilan si Kate. Parang sandaling nawala ang lahat sa isip niya. Panaginip lang ba ang nangyari kahapon? Pero agad siyang ibinalik sa realidad ng sumunod na sinabi ni Vincent.“Come here, let me see… okay na ba allergy mo?” sabay hawak sa mukha niya.Agad umiwas si Kate. Tumayo siya mula sa kama at hindi man lang sumagot. Pumasok siya sa banyo at habang nagsisipilyo, tahimik siyang nag-iisip. Ano bang gagawin ko ngayon?Habang hinihintay ang visa niya, biglang parang lumuwag ang oras niya. Pupunta ako kay lola. Malapit na siyang umalis, at alam niyang siguradong mamimiss siya ng lola niya.Day 15.Paglabas niya ng banyo, nakita niyang nakaupo na si Vincent sa dining table. Medyo hu

CHAPTER NINETY-THREE

KAPAG wala ka nang inaasahan sa isang tao, hindi na rin ganun kasakit ang lahat. Paglabas ni Kate ng bahay, sumunod agad si Vincent. Halata ang pagiging mapilit nito.“Where exactly are you going?” tanong niya.Hindi siya pinansin ni Kate.Bumaling si Vincent kay Ate Nova. “Sa tingin mo saan po pupunta si Ma’am Kate mo?”Umiling si Ate Nova. Hindi rin nito alam. Kinuha ni Vincent ang susi ng kotse at sumunod sa elevator. Napansin ni Kate ang itsura ni Vincent, hindi pa ito nakakapag-ahit, halatang nagmadali.“Mr. Fuentebella… wala ka na bang ginagawa sa buhay mo?” tanong niya, may halong inis.Limang taon. Ngayon lang siya sinundan ng ganito.“Sinabi ko na hindi ba? I’m on leave,” sagot ni Vincent.Habang nagsasara ang elevator, tila casual lang na nagtanong si Kate, pero matalim ang laman ng tanong niya.“Oh? So… nagsurrender na ba si Mitch?”Natigilan si Vincent. Hindi agad nakasagot.Ngumiti si Kate ng bahagya, isang ngiting alam ang sagot. Tahimik. As expected. Puro salita lang. Pe

CHAPTER NINETY FOUR

“Saan mo ako dadalhin?” kunot-noong tanong ni Kate habang nakatingin kay Vincent.Hindi agad sumagot si Vincent. Tuloy-tuloy lang siya sa pagmamaneho, tila sinasadyang iwasan ang tanong.“Malalaman mo rin pagdating natin,” malumanay sagot ni Vincent.Mas lalong sumimangot si Kate. “Hindi ako pupunta. Pupunta ako kay lola. Ibaba mo ako.” Hinawakan niya ang door handle, handang buksan.“Kate!” Biglang nagpreno si Vincent.Akala niya tatalon si Kate palabas, kaya agad siyang yumuko at hinawakan ang kamay nito para pigilan.“Kate, bakit ganyan ka ka-defensive sa akin? Hindi mo pa rin ba ako pinagkakatiwalaan?” tanong niya, halatang nasasaktan.Tumingin si Kate sa kanya. Ngumiti siya, pero malamig.“Sa tingin mo, mapagkakatiwalaan pa kita?” diretsong sagot niya.Sa isip niya, malinaw.. Muntik na siyang mamatay sa kumpanyang iyon.Napahinto si Vincent. Bahagyang nanigas ang mukha niya.“Kate… alam ko kung ano iniisip mo,” mahina niyang sabi, “pero kahit gaano ako kasama sa paningin mo ay hin

CHAPTER NINETY FIVE

Muling pinaandar ni Vincent ang sasakyan. Hindi pa rin iyon papunta sa bahay ng lola.“I’ll take you to see a house,” sabi ni Vincent sa kanya, medyo pagod ang boses. “Yung ID mo kahapon, ginamit ko para bumili ng bahay para sa’yo.”Napakunot ang noo ni Kate. “Bahay?”“Hindi ba bibili ang parents mo para sa kapatid mo?” tanong ni Vincent.Mabilis ang reaksyon ni Kate. “Kinulit ka na naman nila?” Hindi sumagot si Vincent. At sapat na iyon para maintindihan niya ang sagot. “Kaillangan ba talaga na sumunod ka? Kailan pa? Bakit hindi ko alam?” sunod-sunod niyang tanong.Sumulyap si Vincent sa kanya, may bahid ng ngiti. “Ang sungit mo kasi, natatakot silang sabihin sa’yo.”Nainis si Kate. Of course, ang pamilya niya ay laging may paraan para ipahiya siya.“Vincent, pwede ba, huwag kang parang namimigay ng bahay sa lahat?” hindi na niya napigilang wika... “Wala silang bahay eh di problema nila yun. Gusto nilang mag-asawa eh di magsipag sila para magkaroon ng bahay.. Hindi mo kailangan bumil

CHAPTER NINETY SIX

MAY ILANG tao sa bahay na binili ni Vincent na kumakausap sa kanila.“Ah yes, Ma’am, ito po talaga ang best location sa buong subdivision,” dagdag ng sales agent. “Right by the lake, and kapag warm ang weather, may mga swan na lumilipad dito. Very peaceful.”Hinawakan ni Vincent ang kamay ni Kate at dinala siya sa terrace. Humampas sa kanya ang hangin mula sa lawa may halong lamig, amoy damo at puno. Napapikit siya sandali, saka huminga ng malalim. Sa tagaytay siya ibinili ng bahay ni Vincent.Ang sarap… ang gaan sa pakiramdam.“Kymusta? Do you like it?” tanong ni Vincent, hawak pa rin ang kamay niya.Napatingin si Kate sa kamay nitong nakapatong sa kanya. Saglit siyang natahimik.Fine… dahil gusto niya ang bahay. Tumango siya.Mas lalo pang natuwa si Vincent. “I like it too,” sabi niya. “Or… kapag tapos na ang renovation, we can live here. Yung kasal ng kapatid mo… we’ll talk about it later.”Hindi siya pinapakinggan ni Kate. Sa isip niya, nasa garden na siya, iniisip kung paano hahat

CHAPTER NINETY SEVEN

“Sure,” sagot ni Vincent. Halatang masaya si Kate. At hindi nawala ang saya niya hanggang makarating sila sa bahay ng lola. Pagdating nila, naghahanda ng kumain ang lola. Simple lang ang nasa mesa, kanin, atsara, at gulay.Nagulat ang lola nang makita sila. “Uy! Ba’t kayo nandito? Have you eaten? Magluluto ako!”Agad nitong niligpit ang pagkain sa mesa. Napatingin si Kate sa mga iyon at may kirot na dumaan sa dibdib niya.“Lola… bakit ‘yan lang kinakain mo?” tanong niya, hindi maitago ang lungkot.Mabilis na kinuha ng lola ang mangkok. “Ah, leftover lang ito, sayang kasi kung itatapon ko…”Hindi naniwala si Kate. Nakatitig lang siya.“Naku, itong batang ito…” natatawang sabi ng lola. “Magluluto ako ng masarap, wait ka lang!”At agad itong pumasok sa kusina, parang umiiwas. Naiwan si Kate sa sala, mabigat ang pakiramdam. Hindi ito paminsan-minsan lang…Lumapit si Vincent sa kanya at bahagyang ngumiti. “Pag nasa lola mo ka talaga ay nagiging bata ka.” Hindi siya sumagot. Sumunod siya sa

CHAPTER NINETY EIGHT

Marunong magluto si Vincent, pero hindi ibig sabihin marunong siyang magluto sa labas. Ang pagsisiga ang naging pinakamalaking problema nito noong camping nila. Halos ibuhos niya na ang buong lakas niya, parang nine oxen and two tigers effort level pero wala pa ring apoy.Ang ending? Ang mukha niya ay maitim na, puno ng abo, parang galing sa gera.Pero wala pa ring apoy. Iba si Kate. Lumaki siyang umuuwi sa probinsya tuwing bakasyon. Umaakyat ng puno, kumukuha ng itlog ng ibon, nagsisiga—lahat na. Kaya nang makita niyang hirap na hirap si Vincent, hindi na niya kinaya.Lumapit siya. Nilinis ang pugon. At saka muling sinindihan ang apoy.Biglang nagliyab. Napatingin si Vincent. Saglit siyang natulala. Siguro dahil nakita siya kung gaano kagulo ang ginagawa niya upang magkaroon lamang ng apoy at kung gaano naman ito kaayos kumilos kumpara sa kanya.Pero kahit ganun, hindi man lang siya nagpasalamat. Pagkatapos noon, tuloy-tuloy na ang galaw ni Vincent. Kitang-kita na sanay si Vincent. S

CHAPTER NINETY NINE

Napatigil si Kate. Hindi niya inaasahan na ganoon pala ang buhay ni Vincent. Hindi nito pinulot ang pera. Tahimik lang ito at diretso nitong sinabi, “I don’t need it. At mula ngayon… hindi na ako hihingi sayo kahit kailan.”Pagkatapos noon ay tumalikod siya at umalis.Sumunod ang lalaki mula sa kotse, galit ang boses. “Fine! Tingnan natin paano ka mabubuhay!”Sumikat ang araw sa likod ni Vincent, parang ginto ang liwanag na tumama sa kanya. Ngumiti siya, mayabang, matigas.“Relax,” sabi niya nang hindi lumilingon. “I’d rather be kept by a rich woman than go back to you.”Natigilan si Kate. Hindi niya maintindihan ang sinabi pero pamilyar ang sakit. Naririnig niya rin iyon sa sarili niyang bahay. Kapag pinapagalitan siya ng nanay niya, mga salitang, “Walang silbi!” at “Magbenta ka na lang ng sarili mo!” Sa tuwing naririnig niya iyon, gusto niyang maglaho. Kinakagat niya ang labi niya hanggang dumugo, para lang pigilan ang luha. Pero iba ang pakiramdam na marinig ang ganung salita mula s

CHAPTER 100

Kung tutuusin, hindi rin naman mali ang sinabi ni Vincent.Gusto lang naman sanang sabihin ni Kate, “Ang gusto ko lang ay i-‘keep’ ka para magturo sa akin…” pero hindi pa niya natatapos ang “lesson” ng putulin siya nito.“What’s the difference?” malamig na sagot ni Vincent.Ibinalik nito ang limang piso sa bulsa niya, at pagkatapos ay dumaan na parang hangin, walang lingon, walang pakialam. May iniwan lang itong isang linya, malamig at diretso nitong sinabi sa kanya.. “Hindi pa ako ganun kabagsak, okay?”Iyon ang alaala ni Kate na minsan, nagtanong siya kay Vincent. Pero para kay Vincent, malabo na lang siguro iyon. Nakalimutan na ang simula, gitna, at dahilan. Si Kate lang ang nakakaalala ng lahat. Sa panahong iyon, pareho silang sugatan. Pareho silang may tinatagong kahinaan. At kahit sandali, nakita nila ang isa’t isa ng buo.Pero tama nga mas mabuting kalimutan na lamang. Dahil iyon ay isang madilim na bahagi ng kabataan.“Kate…” mahinang tawag ng lola niyan. Naputol ang alaala ni

...

5 6 7 8 9 10

SCAN CODE TO READ ON APP