All Chapters of A Crippled Wife in a Cold Marriage: Chapter 81 - Chapter 90

Marahil kung doon na lang natapos ang lahat ang gabing iyon sa ilalim ng puno ay mananatili sana itong isang hindi kumukupas na alaala ng kabataan. Hindi tulad ngayon, na matapos ang limang taon ng kasal, ang matagal niyang tinagong pag-ibig ay tila napudpod na hanggang sa wala ng matira kundi bakas.Pero hindi nagmadali si Kate.Tahimik siyang umupo sa café, dahan-dahang inubos ang kape at cake parang unti-unti ring tinatapos ang isang yugto ng buhay niya. Pagkatapos noon, nagpasya siyang manood ng sine. Nang matapos ang pelikula, hapon na. Hindi pa siya kumakain ng tanghalian, kaya sumakay siya ng taxi papunta sa isang sikat na chinese restaurant. Gusto niya ng dimsum. Satisfaction, iyon ang naramdaman niya dahil nagawa niya lahat ngayong araw. Sa sandaling iyon, pakiramdam niya ay kumpleto na ang araw niya. Busog na siya, kaya naglakad siya palabas ng eskinita para magpahangin at magpalipas ng pagkain. Ang paligid ay puno ng maliliit na tindahan cute, kakaiba, at buhay na buhay. D

HINDI maintindihan ni Kate. Ganito ba talaga ang mundo? Bakit ang mga estranghero sa labas ay walang masamang tingin sa kanya pero ang mga tao sa paligid ni Vincent, tila lahat ay may galit sa kanya?Tiningnan niya ang receptionist at mahinahong nagsalita, “Miss, mas mabuti sigurong i-check mo muna. Trabaho mo ba talaga mang-insulto ng bisita? I’m not here to cause trouble.”Napasimangot ang receptionist at pabalang na sumagot, “Eh ikaw ba visitor o customer?”Kahit ganoon ang tono nito, tumawag pa rin siya sa executive assistant.Pagkababa ng tawag, lalo pang tumaas ang baba nito, halatang may kumpiyansa. “See? I knew it! My eyes never lie! Fake women like you shouldn’t come here! Wala raw ganyang tao! Walang nakakakilala sayo rito! Stop pretending na asawa ka ng boss namin,” ani pa nito sa kanya.Tahimik lang si Kate.Hindi siya natakot.“Ganun ba?” kalmado niyang sabi. “Then tell me, ano ang apelyido ni Mrs. Fuentebella?”Ngumiti ang receptionist, isang pilit at mayabang na

“Vin–cent,” ani Kate. Pinipilit niyang magsalita..“Tumahimik ka! Don’t talk! Hindi ka mamamatay! I’ll take you to the hospital!” Halos mabaliw si Vincent habang buhat si Kate, mabilis na tumatakbo pababa.Ipininikit ni Kate ang mga mata niya.May ngiti pa rin sa labi. Sa loob-loob niya, ito na talaga ang huling paalam.Vincent… goodbye.Sa loob ng elevator, nakatitig si Vincent sa mukha ni Kate na halos walang malay. Isang kamay niya ay paulit-ulit na pinipindot ang button, na para bang mapapabilis nito ang pagbaba ng elevator.“Kate! Don’t sleep! Wake up! Stay with me!” sigaw niya ng sigaw, nanginginig ang boses. Sa wakas, nakarating sila sa ground floor. Nandoon na ang mga bumbero mas mabilis kaysa inaasahan. Pero wala nang pakialam si Vincent sa sunog.Isinakay niya si Kate sa kotse at agad na nagmaneho papunta sa pinakamalapit na hospital. Pagdating nila, bahagyang nagising si Kate.Agad siyang sinuri ng doktor. Walang nakitang burn injuries.Pero ang mukha niya ay punong

May gustong painumin si Kate ng mango juice. Ibig sabihin, malinaw sa kanya na may balak siyang patayin. Dahil kung aatake ang allergy niya at mawalan siya ng malay sa gitna ng sunog, hindi na siya magigising. Masusunog siya nang buhay. Ganun kasimple at kaseryoso ang plano.Ngumiti si Kate nang mapait. Sa isip niya, kung may gustong gumawa ng krimen, tutulungan niya itong maging totoong krimen. Pero may isang bagay na hindi tugma. Sa lahat ng pagkakataon na nagkaroon siya ng allergy sa mangga, rashes lang ang lumalabas sa balat niya. Hindi siya kailanman nawalan ng malay. Kaya bakit iniisip ng gumawa nito na magfa-faint siya?May iisang taong pwedeng mag-isip ng ganun—si Vincent.Naalala niya ang isang insidente noong bagong kasal pa lang sila. Aksidente siyang nakakain ng mango cake, at malala ang naging allergy niya. Ayaw niyang makita ni Vincent ang mukha niyang puno ng rashes, kaya nagkunwari siyang tulog. Hindi siya lumabas at hindi nagbukas ng pinto.Kinabahan si Ate Nova at sin

Nanginginig ang boses ni Mitch habang umiiyak. Halos hindi na siya makabuo ng maayos na salita. “Lahat ng tao dito, ibinuhos ang effort nila sa company, ilang gabi na walang tulog kung gaano kahirap para makarating sa kung nasaan tayo ngayon, tapos siya…” Humihikbi siya, pinipilit ipagpatuloy ang sasabihin. “Nakaupo lang sa bahay, enjoying everything tapos lagi pang naghahanap ng gulo sa’yo, pati sa mga kaibigan natin…” Hindi na niya mapigilan ang iyak. Halos mawalan na siya ng hininga sa kakaiyak.“I tried. I really tried to be her friend to be the bridge para magkaayos tayong lahat pero ayaw niya. Lagi niya akong inaaway…” Huminga siya nang malalim, nanginginig ang katawan. “I was angry… bakit siya, kapag pumunta sa’yo, pwede siyang makita agad? Bakit lahat ng gusto niya, binibigay mo? I… I lost control… I locked her inside the meeting room… I just didn’t want her to find you so quickly…”Napayuko si Mitch, tuloy-tuloy ang pag-iyak. “I didn’t know there would be a fire… I swear… I d