《A Crippled Wife in a Cold Marriage》全部章節：第 161 章 - 第 170 章

Si Frank iyon. Hindi kailanman inasahan ni Kate na siya ang makikita niya kaya agad siyang napaupo nang tuwid sa kama at nagtanong ng may halong pagtataka.“How did you know I was here?” tanong niya kay Frank.Napangiti si Frank at bahagyang itinaas ang isang kilay. Sa isang iglap ay naunawaan ni Kate ang nangyari. Siguradong si Maam Agatha ang nagsabi rito kung saang ospital siya naka-confine.“I’m here on behalf of the entire touring group,” nakangiting sabi ni Frank. “May mabigat akong responsibilidad ngayon. Ako ang official representative na ipinadala para kumustahin ka.”Napatawa si Kate. Sa totoo lang, hindi pa niya kilala ng lubusan ang lahat ng miyembro ng touring group, ngunit ang mga taong nakasalamuha niya roon ay pawang mabubuti at taos-puso ang pakikitungo sa kanya. Napatingin si Frank sa benda na nakapulupot sa kanyang ulo at agad na kumunot ang noo nito.“What happened? How did you manage to hurt your head?”Napabuntong-hininga si Kate.“Ah, wala naman. Madulas lang tal

Parang natigilan si Vincent sa narinig niya. Nanlaki ang kanyang mga mata habang hindi makapaniwalang nakatitig kay Kate.Samantalang si Kate ay nanatiling kalmado. Tahimik lamang siyang nakaupo sa kama at diretsong sinalubong ang tingin nito, na para bang wala siyang sinabi na nakakagulat kahit alam niyang gumuho na ang lahat ng depensang pilit itinayo ni Vincent sa loob ng maraming taon.“You...” hirap na sambit ni Vincent. “How did you know?”Bahagyang ngumiti si Kate, ngunit walang init ang ngiting iyon.“Vincent, hindi lang ikaw ang matalino sa mundong ito. May mga taong pinipiling manahimik, pero hindi ibig sabihin noon ay wala silang alam. Ang hindi pagsasalita ay hindi nangangahulugang bulag o bingi ang isang tao.”Parang may bumara sa lalamunan ni Vincent. Unti-unti siyang naupo sa tabi ng kama at ilang beses na binuka ang bibig para magsalita.“Kate, I...”Huminto siya.Muli siyang sumubok.“Kate, what happened is...”Ngunit muli rin siyang natigilan. Hindi siya marunong mags

“Come on!”Itinaas ni Vincent ang kanyang baso habang nakangiti. Malakas niyang ibinangga ang baso niya sa mga hawak nina Mitch, Norman, at Arvin..“Cheers para sa ating magkakaibigan! Kayo ang pinakamahalagang tao sa buhay ko. No matter what happens, you will always be my brothers!”Nagkatawanan ang apat at sabay-sabay na uminom ng alak.Samantala, apat na araw nang naka-confine si Kate sa ospital. Sa ikaapat na araw, matapos siyang suriin ng doktor, ngumiti ito at sinabi, “Maganda ang paggaling ng sugat mo. Maaari na nating tanggalin ang tahi at pwede ka nang ma-discharge ngayon.”Agad na gumaan ang pakiramdam ni Kate. Kasabay noon ay tumunog ang kanyang cellphone. Ang kanyang lola ang tumatawag.“Kate!” masayang bungad ng matanda. “May dumating na package para sa'yo. Mukhang passport mo ito base sa sobre!”Parang biglang lumiwanag ang buong mundo ni Kate.“Talaga, Grandma?” masigla niyang tanong.“Oo! Kaya umuwi ka na rito kapag kaya mo.”Napangiti si Kate. “Hintayin n'yo po ako. Uu

Pagkalabas ni Kate sa clinic ay hindi na siya lumingon pa. Habang naglalakad siya sa gilid ng kalsada, may isang bagay siyang biglang napansin sa sarili niya. Hindi na siya katulad ng dati. Noon, saan man siya pumunta, palagi siyang nakayuko at maingat sa bawat hakbang. Lagi siyang kinakabahan na baka mapansin ng ibang tao na may diperensya ang kanyang paglalakad. Natatakot siyang pagtawanan, kaawaan, o husgahan.Ngunit ngayon ay wala na ang lahat ng iyon. Oo, hindi pa rin maayos ang kanyang paa. Totoo iyon. Pero hindi naman niya kasalanan iyon. Hindi rin iyon kahihiyan. Hindi iyon mantsa sa kanyang pagkatao. Kaya bakit niya ikahihiya ang sarili niya? Bigla niyang naunawaan ang isang bagay.Talagang kayang gawing mababa ng pag-ibig ang isang tao. O mas tamang sabihin, ang pagmamahal sa taong hindi ka kayang mahalin pabalik ang siyang nagpapaliit sa pagkatao mo.Kapag buong puso mong minamahal ang isang tao na hindi ka kayang piliin, unti-unti mong nakakalimutang mahalin ang sarili mo.

“Ay naku!”Napahiyaw ang lola ni Kate nang makita niyang tumulo ang dilaw ng itlog sa kanyang baba, manggas at mga kamay. Hindi naman talaga siya nababahala sa natapong pagkain. Ang ikinakahiya niya ay baka mapahiya siya sa harap ni Vincent at madamay pa si Kate.Mabilis na tumayo si Vincent.“It's okay, Grandma. Huwag kayong mag-alala. Madali lang itong ayusin.”Agad siyang kumuha ng basang tuwalya na ibinigay ng restaurant at maingat na pinunasan ang kamay, baba at gilid ng bibig ng matanda. Napakalumanay ng kanyang mga galaw, parang sariling lola niya ang inaalagaan. Nang malinis na ang mukha at mga kamay nito ay iniabot niya ang tissue.“Yung sa damit, kayo na lang po para mas komportable kayo.”Tumango ang matanda at maingat na pinunasan ang sarili. Makalipas lamang ang ilang minuto ay maayos na ulit ang lahat. Punong-puno ng hiya ang mukha nito habang nakatingin kay Vincent.“Vincent, pasensya ka na. Nakaabala pa ako.”Agad namang umiling si Vincent. “Grandma, huwag n'yo pong sab