บททั้งหมดของ A Crippled Wife in a Cold Marriage: บทที่ 171 - บทที่ 180

NAPABUNTONG-hininga si Kate. Pakiramdam niya ay wala nang saysay ang pagtatago.“Grandma,” mahinahon niyang sabi habang umuupo sa tabi ng matanda at isinandal ang ulo sa balikat nito, “hindi talaga kami bagay ni Vincent.”Tahimik lamang na nakinig ang kanyang lola.“Alam mo naman ang kwento namin. Nagpakasal siya sa akin dahil iniligtas ko siya noon. Hindi dahil mahal niya ako. At ang totoo, hindi niya ako mahal,” kwento niya sa abuela niya. Bahagyang ngumiti si Kate ngunit puno iyon ng pait. “At siguro, matagal na rin akong tumigil sa pagmamahal sa kanya.”Mahigpit siyang niyakap ng kanyang lola.“Kung ganoon nga, hindi kita pipigilan,” malambot nitong sabi. “Ang kasal ay hindi dapat ipinipilit. Kung hindi na kayo masaya, mas mabuti nang maghiwalay kaysa habang buhay kayong magdusa.”Napapikit si Kate. Bahagyang gumaan ang kanyang pakiramdam. Ngunit maya-maya ay muli siyang tinanong ng kanyang lola.“Pero apo, ilang araw na lang at aalis ka na. Hindi mo pa rin ba sasabihin kay Vincent

NAKASIMANGOT si Benjie ngunit wala siyang nagawa. Mabigat ang loob na lumapit siya sa kanyang lola.“Grandma...” malungkot niyang sabi. “Noong bata pa ako, ako ang paborito ninyo, hindi ba?” Ani Benjie na bahagyang yumuko. “Pero ngayon parang si Ate na lang ang mahal ninyo.” Pinilit pa niyang magmukhang kawawa sa harap ng lola niya.. “Dahil ba wala akong pera? Dahil ba hindi ako kasing successful ni Ate?”Agad na nanginig sa galit ang matanda. “Kalokohan!” Mataas ang boses nito. “Meron bang ibang tao sa bahay na ito na may pakialam sa pera bukod sa inyong tatlo?”Ngunit nagpatuloy si Benjie. “Grandma, nasasaktan talaga ako. Pakiramdam ko hindi n'yo na ako mahal.” At sa pagkakataong iyon, parang maiiyak pa talaga siya. Namula ang mga mata ng matanda. Hindi nito kayang magsalita nang masakit sa apo.Ngunit si Kate ay hindi kasing bait ng lola niya. Agad siyang sumagot. “Hindi ka mahal ni Grandma?” tanong niya..Napatawa siya sa sobrang galit. “Benjie, paano mo nasabi iyan?” Lumapit siya

HINDI talaga maintindihan ni Kate kung bakit ganun na lamang katakot ang kanyang pamilya kay Vincent. Sa totoo lang, ordinaryong tao lang naman ito. Hindi naman ito marunong lumipad sa bubong o pumatay nang walang bakas.Mayaman lang siya.At para sa mga taong tulad nina Oscar, Pina, at Benjie, sapat na ang pera at kapangyarihan para yumuko sila. Mahilig silang mang-api ng mahihina ngunit kapag nakaharap na ang isang mas makapangyarihan, para silang mga asong nawawalan ng pangil. Kung tutuusin, kung gugustuhin talaga nina Oscar, Pina, at Benjie, kaya nilang buhatin at pabagsakin si Vincent gamit ang lakas ng tatlo Pero hindi nila ginawa. Dahil natatakot sila. Takot sa impluwensya. Takot sa pera. Takot sa kapangyarihan. At para kay Kate, iyon ang pinakaduwag at pinakakasuklam-suklam na uri ng tao.Pagdating ni Vincent, tuluyang nabaligtad ang sitwasyon. Niyakap nito si Kate sa isang tabi at inalalayan naman ang lola sa kabila. Parang isang matibay na pader na handang protektahan silang

KILALANG-kilala na ni Kate si Vincent. Kapag sinabi nitong maayos na ang isang bagay, ibig sabihin ay talagang maayos na iyon. Kaya hindi na siya nagtanong pa. Dahil alam niyang anumang paraan ang ginamit nito, siguradong sapat iyon para tuluyang mapaalis sina Oscar, Pina at Benjie sa bahay ng kanyang lola.Ngayon, ibang usapan naman ang kailangan harapin nilang dalawa. Habang nagmamaneho si Vincent, bigla itong nagsalita.“Kate, natupad ko na ang lahat ng hinihingi mo.”Napalingon siya rito.“I sold the house. Naibenta ko na.” Tumigil ito sandali bago nagpatuloy. “At lahat ng gamit ni Mitch, pati mga mamahaling bag at mga regalo na ibinigay ko noon, pinabawi ko na at ipinabenta. Na-convert na lahat sa cash.”Kinuha nito ang cellphone at agad na nag-transfer ng pera. Makalipas ang ilang segundo ay tumunog ang cellphone ni Kate. Pagtingin niya sa halaga, halos eksakto iyon sa kanyang inaasahan. Hindi nagkulang si Vincent. Hindi rin ito nandaya.“Para makita mong seryoso ako,” dagdag ni

“Vincent...” mahinang tawag ni Mitch, ngunit puno ng hinanakit ang kanyang boses. “Ganito mo pala kamahal ang pendant na iyon?”Para siyang babaeng niloko at pinagtaksilan. Ngunit hindi sumagot si Vincent. Tahimik lamang itong nagmamaneho. Napangiti si Kate. “Hindi kasi ordinaryong kahoy iyon. Gawa iyon sa mamahaling sandalwood at inukit sa hugis ng isang lucky charm. Layunin niyon na protektahan si Vincent at dalhin sa kanya ang kapayapaan at magandang kapalaran.”Napakurap si Mitch. “Sandalwood?” tanong nito…Bigla itong nagulat.Pagkatapos ay agad na yumuko si Mitch. “Vincent, I'm sorry.” Muli na namang namula ang kanyang mga mata. Parang anumang mangyari, siya lagi ang pinakakaawa-awang tao sa mundo.Humarap siya kay Kate.“Kate, pasensya ka na talaga. Hindi ko alam na ganoon pala kahalaga ang pendant na iyon. Akala ko simpleng kahoy lang.”Ngumiti si Kate.“Oh? Hindi ba't kanina lang sinabi mo na hindi mahalaga ang pera at presyo? Hindi ba't ang mahalaga ay ang kahulugan ng isang