جميع فصول : الفصل -الفصل 648

"Umuwi ka na, okay lang ako," sabi ni Kate nang maalala ang itsura ni Vincent noong nasa ospital ito nakahiga at parang walang buhay pero pilit pa ring ngumiti para sa kanila. Napangiti na lang siya ng mapait sa isip niya."Ikaw talaga..." Sa ilalim ng hapon, marahang ginulo ng binata ang buhok niya. "Wala ito, magkasingdulo rin naman ang pupuntahan natin kahit magkaiba tayo ng landas."Awtomatiko siyang napaatras.Pero ibinuka nito ang palad at ipinakita ang isang maliit na piraso ng papel. "May dumi sa buhok mo.""Ah, salamat." Napahiya tuloy siya sa maling akala."Bumabalik pa ako sa trabaho, umuwi ka na. Kitakits bukas sa school." Kumaway ito sa kanya.Nakatayo lang siya roon, gustong itanong kung anong ibig sabihin ng "magkasingdulo ang pupuntahan", pero pinilit na niya siyang paalisin. "Sige na, baka gabihin ka pa. Bukas na natin pag-usapan 'yan."Dahil may pasok pa sa trabaho, mabilis na tumakbo pabalik si Vincent sa shop. Alas-onse na nang matapos sa trabaho si Vincent sa bakes

Isang gabi ito na talagang puno ng kwentuhan at walang nakitang gustong matulog. Walang antok na naramdaman sina Kate at ang lola, habang excited na excited naman ang tita at ang kuya. Umupo silang apat para magkwentuhan habang inilalabas pa ng lola ang mga paboritong meryenda at prutas. Masigla at mas masaya pa ito kaysa sa pagsalubong ng Bagong Taon.Sa loob ng mga taong lumipas sa abroad, matibay na koneksyon ang nabuo sa pagitan ni Kate, ng tita, at ng kuya. Masayang-masaya siya na makita silang muli, kaya lang ay kailangan niyang matulog dahil may pasok pa siya kinabukasan, bagay na mahigpit na ipinagbawal ng lola kaya napaalis siya papunta sa kwarto.Kinabukasan, pag-gising niya sa umaga, narinig niya ang boses ng lola at tita na nag-uusap sa kusina.Pinipilit ng lola ang tita na magpahinga na lang, pero nagmatigas ang huli na gusto nitong magtagal sa kusina dahil namiss daw nito ang paggawa ng mga paboritong lutuin noong kabataan nito—lalo na ang pickled cabbage with pork slices

Isang beteranong doktor na nagretiro na pero kinuha ulit para magsilbi. Sa pagkakataong ito, lumabas na ang mas detalyadong resulta ng mga pagsusuri.Ipinaliwanag ni Doctor Manansala ang plano sa operasyon. "Ang ganitong uri ng sakit ay madalas walang masyadong senyales sa simula. Kapag naramdaman mo na ang sakit, kadalasang nasa advanced stage na ito. Pero swerte ka pa rin dahil maaga nating nadiskubre. Kung magpakaopera tayo agad, mataas ang tyansang maging maganda ang kalalabasan."Nang marinig 'yun, nanumbalik ang pag-asa sa mga mata ng lola. "Talaga po, Doktor? May lunas ba ang cancer?"Ngumiti ang doktor. "Huwag ka nang matakot sa salitang 'yan. Maraming pwedeng makaapekto sa tagumpay ng paggamot, pero masasabi nating malaki ang tsansa ng tagumpay kung maagapan.""Ibig sabihin ba nito, hindi niyo po maipapangako ang 100% na paggaling?" muling nangamba ang lola.Matiyagang ipinaliwanag ulit ni Doctor Manansala ang mga hakbang, pati na rin ang mga posibleng panganib na kaakibat ng

Nagsimula ang operasyon ng lola ni Vincent nang maaga kinaumagahan. Maayos nitong naiayos ang lahat ng kailangan, nabayaran na ang hospital bills, at nakapila na rin ang nakalaang caregiver. Mabait ang caregiver na naka-assign at nagtanong ito kung bakit walang kamag-anak na sumama.Nakangiting sagot ng lola, "Abala kasi sila sa pag-aaral, tsaka maliit na operasyon lang ito, ayaw ko na silang abalahin." Nalungkot ang caregiver sa isip niya; Saan naging maliit na operasyon ang ganitong klase ng sakit?Pero hindi na ito tumutol; tinulungan na lang nito ang nurse na ihatid ang lola papasok sa operating room. Ang hindi inasahan ng matanda, may isang estudyanteng nag-aabang sa labas ng OR.Kilala ito ng lola—si Mark, ang kaklase ni Vincent."Mark, bakit ka nandito?" nagtatakang tanong ng lola, hanggang sa maalala nitong si Doctor Manansala ay may kapamilyang ganoon din ang apelyido. "Si Doctor Manansala ba ay kamag-anak mo...""Opo, pamilya ko po siya," sagot ni Mark. "Nalaman ko po kay Doc