Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

CHAPTER ELEVEN

Nanginginig ang mga mata ni Vincent, halatang nabigla. “I didn’t… I swear,” mahina niyang sabi.“Vincent, huwag mo nang lokohin ang sarili mo,” mahinahong sagot ni Kate, pero may bigat ang bawat salita. “May mga bagay na kapag pinilit pang itago, mas nagiging pangit lang. Everyone ends up losing face. Honestly… Annulment is better for both of us. It’s the right thing. Mitch fits more na maging asawa mo, na nasa puso mo.”“Kate!” bigla siyang pinutol ni Vincent, bahagyang tumataas ang boses. “Are you still stuck on Mitch? I’ve explained this so many times already.”“Vincent, hindi ako ang hindi maka-move on kay Mitch,” diretso niyang sagot habang tinititigan siya. “It’s you.”Muling natigilan si Vincent. “Kate…”“Alam naman nating dalawa, right?” pilit niyang pinakalma ang sarili, ayaw magmukhang nagtatampo, seryoso siyang nakikipag-usap. “It’s time to put a full stop sa five years natin. Vincent, let’s end this with dignity. Let the past, lahat ng sama ng loob, lahat ng sakit, jus

CHAPTER TWELVE

“Did I wake you up?” tanong ni Vincent, nakaupo sa gilid ng kama habang nakatingin kay Kate, ang liwanag mula sa likod niya kaya hindi agad makita ang ekspresyon ng mukha niya. Sa isang iglap, parang nanlabo ang paningin ni Kate.Tumayo si Vincent at saka nagsalita, “Hindi ka ba babangon para ihanda ang damit ko?”Bahagyang umikot si Kate sa kama at tumalikod sa kanya. “Ikaw na lang maghanap. Inaantok pa ako,” sagot ni Kate na walang gana..“Dalawang araw na. Two days na hindi mo ako pinaghahandaan ng isusuot... Asawa kita,Kate—you're neglecting your duty.” sabi niya mula sa likuran nito.Napabuntong-hininga si Kate at tumalikod para bumangon sana. Pero pagharap niya, nakita niyang nakatayo na si Vincent sa harap ng kama, maayos na maayos na ang suot nito.“Vincent, ikaw…” Hindi niya alam kung ano ang sasabihin.Hinigpitan lang ni Vincent ang kurbata niya. “Alright, don’t be mad anymore. Tonight I’ll come home early. Hindi na kita paghihintayin.”Hindi alam ni Vincent na hindi na siya

CHAPTER THIRTEEN

BINASA ni Kate ang post ni Mitch.. “The happiest thing in the world is this, after going through countless storms, may taong patuloy kang tinatrato na parang baby. Thank you for still being here, my prince.”Kaya pala. Ito pala ang surprise na ibinigay ni Vincent kay Kate.Grabe. Talagang… nakakagulat.Isang beses lang namasyal sa supermarket sina Kate at Vincent noong bago pa lamang ang kanilang kasal. Bihirang-bihira ang weekend na nasa bahay si Vincent. Kaya buong puso niyang niyaya ang asawa, gusto niyang bumuo ng isang maganda, family atmosphere, kaya inaya niya itong mag-grocery.Noon, totoo ang pinangarap niyang masayang pagsasama, three meals a day, buong buhay na masaya, sabay mamili, sabay umuwi, sabay uminom habang lumulubog ang araw, sabay na salubungin ang bawat umaga at gabi.Sayang lang. Panaginip lang pala ang lahat.Sa nag-iisa nilang grocery trip, may nakasalubong si Vincent, isang kakilala. Hindi malinaw kung nakatatanda o kung sino. Tinawag siya nito sa pangal

CHAPTER FOURTEEN

MULING nayanig ang pagkaunawa ni Kate. Matagal niyang inakala na kaya bumili si Vincent ng ganitong klaseng condominium ay dahil iniisip nito na hindi na tulad dati ang ang paglakad niya. Pero hindi pala.Ang condo na ito ay hindi para sa kanya. Ito pala ang pinapangarap na bahay nina Vincent at Mitch noon. Isang maluwang na condominium. European-style lighting. Malalaking floor-to-ceiling windows. Moroccan-style carpet. Fabric sofa.European dining table.Lahat ng iyon, lahat ay ayon sa gusto ni Mitch. Sa labas ng kwarto, patuloy pa rin ang masiglang boses ni Mitch.“Oh my God, Vincent! Ang dami mong Venice dolls! Did you buy every single design? Paano mo ito nakolekta lahat?” tanong pa ni Mitch kay Vincent.Sumabat naman si Norman sa usapan.. “Kailanman ay hindi nakalimutan ni Vincent na gusto mo ang mga yan kaya ahit siya ang magbiyahe o ibang tao, friends or clients, sinisiguro niyang may maiiuwi siya sa bahay na galing sa Venice.”Sa loob ng kwarto, mahigpit na hawak ni Kate

CHAPTER FIFTEEN

SA totoo lang, sobra lang talaga ang pag-aalala ni Norman.. Hindi niya kailangang makipag-agawan pa ng pabor, dahil siguradong si Mitch ang pipiliin ni Vincent. Hindi makalabas si Mitch dahil hinarangan siya ng mga kaibigan. Tuluy-tuloy ang pag-agos ng luha niya. Nang magsalita si Norman para ipagtanggol siya ay bigla pa siyang humagulgol ng iyak habang nakatingin dito.“Huwag kang magsalita ng kung anu-ano! I’m not being treated unfairly!” iyak niya. Pagkasabi non ay mahigpit na hinawakan ni Mitch ang braso ni Vincent, nanginginig ang mga daliri at namumugto ang mga mata. “Vincent… I’m not wronged, really. I came here to apologize to Kate. I already prepared myself mentally—kahit ano pa ang sabihin ng asawa mo, tatanggapin ko. I just… I just feel really sad. Instead of helping you, I only made things worse. Mas lalo pang nagalit si Kate… I’m sorry, Vincent,” paghingi ng tawad ni Mitch na umiiyak. Halos umapaw na ang awa sa mukha ni Vincent. Lumingon siya kay Kate, kunot ang noo, pu

CHAPTER SIXTEEN

“May limit ang pagseselos mo! Sobra ka na!” sigaw pa ni Vincent kay Kate. Ang itsura ni Vincent ay parang malinaw na ipinapakita na ubos na ang pasensya nito sa kanya.“Hindi ako nagseselos,” seryosong sagot niya habang nakatingin nang diretso kay Vincent. “Vincent, from start to finish, ang sinasabi ko lang naman ay—”“Enough!” Biglang sigaw ni Vincent, tuluyang pinuputol ang sasabihin niya.Habang pinoprotektahan si Mitch, ang tapat nitong dog tag na si Norman ay nagsalita kay Vincent.“Vincent, kung hindi welcome si Mitch na kumain tayo dito, let’s just eat outside.”Marahil pakiramdam ni Vincent ay lubos siyang napahiya sa harap ng dati niyang mahal at ng mga kaibigan niya. Hindi siya gumalaw, pero ang mga mata niya ay matalim na nakatitig kay Kate.“Kate, mag-sorry ka kay Mitch. Mag-sorry ka sa lahat. Hindi naman kami unreasonable people. Just apologize, at tapos na ang lahat,” ani pa Vincent.Kami?Sa mga araw na ito, pinaka-kinamumuhian ni Kate ang salitang “kami.”Oo nga nama

CHAPTER SEVENTEEN

Kailan ba siya umusad na hindi masakit? Nang gabing iyon, hindi umuwi si Vincent.Wala rin namang balak si Kate na hintayin siya. Tahimik at maayos niyang tinapos ang mga dapat gawin. Bago matulog, nakatanggap siya ng message mula kay Maam Agatha, iniimbitahan siyang manood ng isang performance kinabukasan ng gabi.Kung ilang araw lang ang nakalipas, at may nagyayang manood ng palabas, baka naisip pa niyang nakaka-offend iyon. Pero ngayon ay hindi na. Agad siyang pumayag. Nagkasundo sila ni Maam Agatha na mag-dinner muna, saka sabay pupunta sa dance performance.Tomorrow is something to look forward to. Kaya ngayong gabi, kailangan niyang matulog nang maayos. Pero kapag sobrang excited ang isang tao, paano nga ba makakatulog nang mahimbing? Paulit-ulit siyang nagising buong gabi. Ang kakaibang halo ng excitement at anxiety ay tumagal hanggang kinabukasan ng hapon.Alam naman niya na after 2 p.m. pa lalabas ang result ng kanyang exam, pero hindi niya mapigilan ang sarili at paulit-ulit

CHAPTER EIGHTEEN

SA huling bahagi ng palabas, inabot ng mga artista ang mga bulaklak at iniabot sa mga batang nasa audience. Habang pinapanood ni Kate ang mga batang iyon ay nagniningning ang mga mata habang tinatanggap ang mga bulaklak na may kakaibang damdaming bumalot sa kanya. Isang pakiramdam ng pamana, ng pagpapatuloy.Nasa front row ang upuan ni Kate. Nang bumaba ang male lead, ngumiti ito at iniabot ang bulaklak sa kanya.Nagulat siya. Saglit siyang natulala, hindi agad naka-react. Si Maam Agatha pa ang bahagyang tumulak sa kanya bago siya nakaramdam at dali-daling tinanggap ang bulaklak.“Thank you,” mahina niyang sabi sa male lead.“Thank you for watching my performance,” sagot nito sabay yuko, bago muling umakyat sa entablado.Habang pauwi, tinanong siya ni Maam Agatha kung naaalala pa ba niya ang male lead.Wala na siyang maalala.“Graduate siya ng academy natin,” nakangiting sabi ni Maam Agatha. “Two batches below you. Chief dancer na siya ngayon ng La Prima Ballet.”Ah—isang junior pala.

CHAPTER NINETEEN

SANDALING natigilan si Kate. Hindi mali ang sinabi niya. Minsan, minahal niya talaga si Vincent. Sobra. Sinabi rin niya ang mga salitang iyon noong kasal nila. Noon, iniisip ni Kate na, Hindi man iyon love confession, isa itong pangako.Isang pangakong panghabambuhay. Napakahaba ng isang buhay na balang araw, iibig din ito sa kanya. At kahit hindi— kahit habambuhay siyang hindi mahalin pabalik, okay lang. Mahal niya si Vince at sapat na iyon.“Vincent,” bigla niyang tanong.“Hmm?” Ang hininga nitong may halong alak ay dumampi sa kanyang tainga.“But Mitch is back now. Kapag ikaw at ako ang magkasama… ano ang gagawin mo kay Mitch?” hindi niya mapigilang tanong.“Mitch? Mitch…” Inulit niya ang pangalan, biglang napabulalas, parang maiiyak. “Mitch… I won’t forget. I promised you. I won’t forget…”Parang nahulog si Kate sa yelo. Lasing na ba siya at napagkamalan na siyang si Mitch?“Anong pangako?” manhid niyang tanong. “Anong ipinangako mo kay Mitch?”“Everything, all of it… Mitch…”Big

CHAPTER TWENTY

“Vincent…”Malambing at marupok ang boses na iyon. Napakislot ang kamay ni Kate, muntik nang mahulog ang cellphone.“Vincent, nakauwi ka na ba? Okay ka lang ba?” Parang lasing din si Mitch sa kabilang linya, malagkit at malambot ang boses. Hindi man lang niya hinintay kung may sasagot sa kabilang linya, tuloy-tuloy siyang nagsalita.“I know it’s hard for you.. I also… I know how much Kate has sacrificed for you… You don’t have to feel guilty about me. I… we’re fine like this. I don’t care kung asawa mo ba ako o hindi. I just need. I just need you to remember me. Let’s just keep things this way, Vincent. She lives in your house. I live in your heart. I’m already very satisfied,” wika ni Mitch sa kabilang linya.Parang bomba iyon sa pandinig ni Mitch. Tuluyan nang dumulas ang cellphone at bumagsak sa sahig.She lives in your house. I live in your heart.Ang ganda pakinggan… Napaka-perpekto.Pasuray-suray siyang lumabas ng kwarto at pumasok sa guest room. Humiga siya agad. Pilit na itina

Dernier

1 2 3 4 5

Scanner le code pour lire sur l'application