All Chapters of A Crippled Wife in a Cold Marriage: Chapter 381 - Chapter 390

"Ito ba ang ari ng plantasyon?" nakangiting tanong ni Tanya. "Paano kayo napunta sa lugar na 'to?" Baka naman ibig sabihin ay si Helena ang nagturo sa kanila? Pero mukhang malabo.Tumingin si Kate kay Mattheus bago sumagot. "Si Kuya ang naghanap. Sabi niya, may standard daw siya sa pagpili ng tsaa, ayaw niya sa mga sikat na commercial brand, kaya gusto niyang maghanap ng kakaiba rito sa mga lokal na taniman.""Kung ganoon, tama ang pinuntahan ninyo," ani Tanya. "Ang mga tsaa na ginagawa ni Uncle ay puro gawa sa puso at purong dedikasyon. Walang halong biro, puro kalidad. Subukan ninyong tikman mamaya at kayo na ang humusga, kaya lang hindi pa sila masyadong sikat dahil tradisyonal at manual ang paggawa nila, kaya konti pa lang ang nakakaalam."Habang nag-uusap sila, may isa pang sasakyan ang pumasok at pumarada sa bakuran. Pagbaba ng mga pasahero, nanlaki ang mga mata ni Tanya at napatulala na lang sa ere. "Anong klaseng araw ba ngayon?"Bakit parang nagtipon-tipon na silang lahat dito

"Vincent, wala na tayong dapat pag-usapan pa," malamig na sabi ni Kate habang tinitigan ang lalaking minsang minahal niya nang buong-puso. "Sinabi ko na sa'yo noon kung ayaw mong pumayag sa annulment, edi magdemanda ka at kung may reklamo ka sa hatian ng ari-arian, dalhin mo sa korte. Lahat ng desisyon ko ay final na at hindi ko na babawiin pa.” Nasaan na ang Vincent na kilala niya noon? Ang laging malamig, laging may distansya, laging pinapaboran ang iba habang pinapabayaan siya?"Bakit mo ba sinasabi 'yan?" nanginginig ang boses ni Vincent habang nakatitig sa kanya. "Kusa ko namang tinatanggap ang gusto mo, pero ikaw ang nagdesisyon nang mag-isa nang hindi man lang pinapakinggan ang side ko."Napabuntong-hininga si Kate sa labis na pagod. "Vincent, sa loob ng limang taong pagsasama natin, kailan mo ba pinakinggan ang boses ko? Ang tanging naramdaman ko lang sa'yo ay ang walang katapusang lamig at kawalan ng pakialam."Parang binagsakan ng langit at lupa si Vincent. Naging miserable

Hindi nakasagot si Mattheus. Ito ang unang beses na nakita ni Kate na walang maisagot ang kanyang "perpektong" Kuya, kaya napahagalpak ito ng tawa.Inirapan ni Mattheus ang pinsan, halatang nahihiya. "Lola, hindi ba't nagpapasama kayo ni Kate mamaya sa lumang shoppping street para mamili ng mga tradisyonal na candy at kakanin? Mag-aayos na ako ng sasakyan para sa inyo." Mabilis niyang iniwas ang usapan."Sige, mamayang hapon na lang," nakangiting sang-ayon ni Lola.Ang tinutukoy nilang lumang kalye ay matatagpuan sa isang lumang distrito ng Maynila. Puno ito ng mga kultural at tradisyonal na tindahan may mga gumagawa ng barong at Filipiniana, may mga nag-aantigo ng sapatos at alahas, pati na rin ang mga lumang lutong-bahay na tamis. Ang karamihan sa mga shop dito ay may sertipiko bilang mga pamanang kultural, kaya naman medyo may kamahalan ang mga produkto.Dahil napadpad na rin lang sila roon, niyaya ni Kate si Lola na maglibot muna bago bumili ng mga kakanin.Naisip din niyang magbiga

Nakita na lang nila ang mabilis na pag-angat ng kamay ng matanda at—PAK!—isang malutong na sampal ang lumapag sa mukha ni Vincent. Agad na umalsa ang limang marka ng daliri sa pisngi nito. Galit na galit na itinuro siya ni Lola, sa sobrang gigil ay hindi masambit ang gustong sabihin."Lola!" Nakaluhod pa rin si Vincent at hindi tumayo, hinayaan ang pamumula ng pisngi habang nanginginig ang boses. "Kasalanan ko po ang lahat, Lola. Huwag na po kayong magalit o ma-stress... Pasensya na po... Mula ngayon, hindi na ako makakagawa ng kabutihan para sa inyo, kaya mag-ingat po kayo palagi."Niyakap ni Kate ang lola dahil takot na takot siyang baka atakihin ito sa sobrang galit. Matalim niyang tinitigan si Vincent. "Maayos pa ang lola ko! At hinding-hindi na siya kailanman magpapakita sa isang katulad mo, kaya siguradong aabot siya ng daang taon!"Nang marinig 'yun, lalong nadurog ang puso ni Vincent. Hinawakan niya ang kamay ng matanda. "Lola, alam niyo pong kayo ang pinakamamahal ko... Lola..

Naging luntian ang mukha ni Vincent sa dami ng mapanghusgang tingin at bulong-bulungan ng mga tao. Pero wala siyang pakialam sa sarili; ang gusto niya lang ay patahimikin ang isyu. "Kate, pakiusap... pwede bang huwag na tayong magpatawag ng awtoridad?"Inalalayan ni Kate ang lola at malamig na sumagot. "Huwag kang mag-alala, wala akong balak tumawag ng pulis."Napabuntong-hininga sa ginhawa si Vincent. "Talaga?""Oo naman, tiwala lang," malamig na sagot ni Kate bago lumingon sa lola. "Lola, umuwi na tayo."Bakit nga ba siya tatawag ng pulis para sa simpleng aksidente sa loob ng tindahan? Kahit tawagin pa nila ang mga awtoridad, anong sasabihin ni Mitch? Na nadulas siya sa sarili niyang damit at hindi sinasadyang nabangga ang staff?Walang mangyayari sa pulis. Pero may mga bagay sa mundong ito na mas mabilis at mas epektibo kaysa sa batas ng tao. Habang naglalakad sila palabas, rinig na rinig pa rin nila ang kaguluhan sa loob ng shop, ang manager na pinagagalitan si Mitch, ang pag-iyak