All Chapters of A Crippled Wife in a Cold Marriage: Chapter 391 - Chapter 400

"Ah, eh di ibig sabihin, hindi ako 'kahit sino'!" umupo si Mitch sa gilid ng mesa at ngumuso. "Bakit ka ba nagtatago? Hindi ka nagrereply sa mga text ko, nag-aalala tuloy ako!"Ubo ng kaunti si Vincent, kinuha ang phone. "Ah, nakatulog lang kasi ako.""Pagod na pagod ka na ba, Vincent?" lambing ni Mitch. "Bakit hindi ka na lang lumipat sa condo ko para maasikaso kita?"Umiling si Vincent habang abala sa pagpindot ng phone. "Huwag na, madami pa akong files sa computer dito sa office, baka maghanap ako mamayang gabi."Pero ngumuso si Mitch. "Ayoko rin namang pumunta sa bahay mo... Vincent, alam mo namang ayaw ko sa condo ninyo, nandoon pa rin ang mga bakas ni Kate..."Natigilan si Vincent. Biglang pumasok sa isip niya ang sinabi ni Kate noon…. 'Talaga ba? Bahay natin 'yun? Kahit ang password ng pinto ay birthday ng ex-girlfriend mo? Yung disenyo, puro paborito niya? Sinasabi ko sa'yo, nandidiri ako sa lugar na 'yun-kaya paano mo sinasabi na bahay natin kung lahat ay bakas ng ex mo.”"Vin

Kung mahal ba niya si Mitch o hindi, ni minsan ay hindi niya ito seryosong pinag-isipan. Ang gusto lang niya noon ay ipamukha kay Mitch ang kanyang kapangyarihan at tagumpay na kung gugustuhin niya, kaya niyang ibigay ang lahat ng luho sa isang babae.At syempre, sa prosesong 'yun, nasaktan niya si Kate nang sobra. Pero nung mga panahong 'yun, wala siyang pakialam sa mga ganoong bahay. Hindi siya nag-isip ng maayos… Na-trap lang siya at unti-unting naligaw ng landas habang kasama si Mitch.Madalas niyang sabihin kay Kate na kaya lang niya pinagtatanggol si Mitch ay dahil sa utang na loob nito bilang 'volunteer' noong kabataan nila, at walang namamagitan sa kanila. Baka sakaling totoo ang dahilan na 'yun? O baka ginamit niya lang ang pekeng rason na 'yun para pagtakpan ang kaduduhan at kasakiman ng sarili niyang puso. Pero totoo namang handa siyang gawin ang lahat para kay Mitch, maliban sa isang bagay: ang traydurin si Kate sa pisikal na paraan. Para sa kanya, ang pagpapanatili ng hang

"Sige na," tipid at walang-gana niyang sabi habang ibinababa ang telepono sa ibabaw ng makintab na mesa.Makikita sa mukha ni Vincent ang pagod at kawalan ng interes na makipagtalo pa, kaya naman si Norman na ang kusang umeksena para mamagitan. Bilang kaibigan, pilit niyang pinagaan ang tensyon sa hangin habang nakataas ang dalawang kamay."Tama na 'yan…. Alam ko namang nagkamali si Mitch, pero nag-sorry na naman siya at dinelete agad ang post, 'di ba? Let's just drop it and move on," pagpapakalma ni Norman habang pilit ngumingiti para basagin ang yelo sa pagitan ng dalawa.Ngunit hindi na nagawa pang sumagot ni Mitch dahil sa biglaang pagtayo ni Vincent. Tahimik at walang pakialam itong tumalikod at nagsimulang maglakad palabas ng opisina."Vincent! Saan ka pupunta?" natarantang tawag ni Mitch habang mabilis na sumusunod ng tingin. "Bukas na ang check-up ko sa ospital para pagbubuntis ko, sasamahan mo ba ako? Are you coming with me tomorrow or what?"Hindi man lang lumingon nang

Mag-isang nag-drive si Vincent papuntang South. Dito nakatira noon si Mark. Pero sa pagkakaalam niya, matagal nang umalis ang pamilya nito rito pagkatapos ng graduation nila sa high school. Nabalitaan lang niya noon na nag-aral ito sa ibang bansa at kalaunan ay sumunod din ang mga magulang nito roon. Hindi niya kailanman inakalang mawawala na si Mark nang ganoon kaaga.Ang masayahin at nagniningning na binata noong araw, wala na? Habang nag-aalaala sa nakaraan, hindi niya namalayang narating na niya ang lumang bahay ni Mark. Isang lumang bahay ito na napapaligiran ng matatangkad na puno ng akasya.Noong kabataan nila, tuwing summer, nalalaglag ang mga tuyong dahon at lumilikha ng tunog kapag tinatapakan nila habang naghihintay kay Mark. Isa 'yun sa mga masasayang alaala ng kabataan nila noon… Pero ngayon, ang mga punong 'yun ay tila overgrown na, ang mga pader ay tinubuan na ng damo, at ang bakal na gate ay kinakalawang na, may mga uod pang nakakapit mula sa mga puno.Mukhang walang t

Patuloy sa pagpatak ang luha mula sa mga mata ni Vincent habang nakatitig sa lumang notebook. Nagsimulang mamagaw at kumalat ang tinta sa mga pahina, kaya nagmamadali niyang isinarado ang notebook at dahan-dahang ibinalik ito sa nanay ni Mark. Natatakot siyang baka lalo pang mabura at masira ang mga natitirang sulat-kamay nito. "Pasensya na po... I'm really sorry..."Inilapag ng nanay ni Mark ang notebook pabalik sa loob ng wooden box bago napangiti nang may halong matinding lungkot. "Okay lang 'yon, Vincent. Honestly, sa nakalipas na ilang taon, halos mapunit ko na itong notebook sa kadadalaw. Hindi ko na rin mabilang kung ilang beses akong umiyak habang binabasa ito."Hawak pa rin ni Vincent ang maliit at hugis-buwang bato sa kanyang palad. Muli niya itong tiningnan nang maigi at dahan-dahang hinaplos ang bawat sulok nito. Naaalala pa niya nung high school pa sila, magaspang at rough pa ang ibabaw ng batong ito. Pero ngayon, sobrang pino at makinis na nito sa pakiramdam. Halatang s