All Chapters of A Crippled Wife in a Cold Marriage: Chapter 71 - Chapter 80

Sa totoo lang, wala na ring saysay. Ang kasal ay pagpili ng dalawang tao at noon, nagkamali rin siya ng pinili.Napabuntong-hininga si Kate.Napansin iyon ni Vincent at malamig na nagsalita, sabay turo sa phone niya. “Napabuntong-hininga ka? After talking to him? Did you forget whose name is on your marriage certificate?”Napatingin si Kate sa kanya, halatang pagod na. “The one who forgot was never me, Vincent.”Napakunot ang noo ni Vincent, saka ngumisi nang may bahid ng panunuya. “So what? This is your new act? Para pagselosin ako? Para bawiin ako kay Mitch? Playing mind games?”Napapikit si Kate at napailing. “Think whatever you want.”Humiga siya, pumasok sa kumot, at ibinaba ang phone na tila ayaw na makipag-usap.“Tumayo ka! Don’t sleep!” mariing sabi ni Vincent habang hinahatak ang kumot.Mahina ngunit matatag ang boses ni Kate. “Vincent, matulog ka na. Hindi ako katulad mo. I was just talking to their family.”Ngunit lalo lamang lumamig ang ngiti ni Vincent. “So… close ka na sa

“Don’t be afraid. I’ll go with you. I’m here, as long as I’m here, wala kang dapat katakutan,” malumanay at puno ng pag-aalaga ang boses ni Vincent.Napatingin si Kate sa direksyon ng pinto, hindi makapaniwala sa naririnig. Sa isip niya, Ano ito… bakit parang ako pa ang third party?Mahinang umungol si Mitch, malambing at puno ng pagdepende. “Vincent, thank you, you’re so good to me…”Agad sumagot si Vincent, walang pag-aalinlangan, halos umaapaw ang lambing. “If I’m not good to you, then who will be?”Hindi pa doon nagtapos si Mitch. Sa pa-bebeng tono, sinabi niya, “Vincent… may isa pa akong sasabihin, don’t get mad, okay?”Tahimik na nakikinig si Kate mula sa loob, halos hindi makapaniwala. Hindi ko gets… Tinawag mo na siya palabas, bakit hindi mo pa siya ilayo? Magde-date ba kayo sa may pinto habang nakikinig ako?Walang pagdududa ang sagot ni Vincent. “Of course I won’t be mad. I’ll never be mad at you. Never.”Biglang pumasok sa isip ni Kate ang notebook na kanyang abasa n

Pagkatapos magsalita, bahagyang yumuko si Kate kay Vincent, may kasamang ngiti na hindi mabasa kung pangungutya o pagpapakumbaba. “Sorry, Mr. Fuentebella … hindi ko napansin. Pero ganun ba kapait ang kape? Kahit isang higop wala kang ginawa? Or mas mapait ang buhay mo kaysa sa kape?” tanong niya nang biglang may nahulog.Nahulog ang kutsara ng isa sa mga kaibigan ni Vincent sa mangkok.Tahimik ang lahat..Malinaw sa sinabi niya na narinig niya ang lahat.Napatingin si Kate sa kanila, kunwari ay nagtataka. “Oh? Barry, bakit hindi mo mahawakan ng maayos ang kutsara? Natakot ba kayo sa akin? Sorry ah. Sige, mauna na ako. Enjoy your meal.”Ngumiti siya, saka dahan-dahang tumalikod at naglakad palabas. Sa likuran niya, narinig niya ang kalansing ng mga pinggan at ang nagmamadaling boses ni Mitch, nanginginig. “Norman, stop it! Don’t be impulsive! Think about Vincent! Ako na… I’ll go!”“Kate!” sigaw ni Mitch habang hinahabol siya.Dahil sa kondisyon ng paa ni Kate, hindi siya agad naka

“Then don’t use it,” simpleng sagot ni Vincent.Ngunit hindi tumigil si Mitch. Malambing ang boses niya habang bahagyang nanginginig, “But the cabin is cold, giniginaw ako.” Nakasuot siya ng dress, lantad ang mga braso, parang lalo pang ipinapakita ang pagiging mahina niya.May jacket si Vincent. Hindi na siya nag-isip. Agad niya itong hinubad at marahang ipinatong sa balikat ni Mitch. “Here, wear mine.”Hindi bulag si Kate. Sa gilid ng mata niya, nakita niya ang tingin ni Mitch na mayabang, mapagmataas, parang may ipinagmamalaki.Ngunit hindi siya tumingin pabalik. Nanatili siyang nakatutok sa libro, kunwari ay walang pakialam. Pero hindi pa tapos si Mitch.Lumapit ito ng kaunti at nagtanong, kunwari ay nahihiya, kunwari ay api. “Kate… you don’t mind if I wear Vincent’s jacket, right?”Sa isip ni Kate, Seriously? Para kanino itong acting mo?Tumingin siya kay Mitch at ngumiti nang mahinahon. “Of course not.” Sa loob-loob niya, Pati nga asawa ko binigay ko na sa’yo… jacket pa kaya?Ngu

KAHIT hindi man tuluyang gumaling ang paa niya, iniisip ni Kate na kung ang proseso ng pagpapagamot niya ay magiging isang case study, isang karanasan para sa doktor ay okay na rin iyon.At totoo nga na kapag may pag-asa na ang buhay, nagiging mas mapayapa ang isang tao.Pagkatapos ng therapy session niya ay lumabas si Kate at napansin niya ang isang bagong bukas na ice cream shop sa mall. Sandali siyang tumigil, saka pumasok at bumili ng pistachio ice cream. Habang kumakain, may maliit ngunit totoo siyang ngiti, isang simpleng saya na matagal na niyang hindi nararamdaman.Pagkatapos, sumakay siya ng taxi pauwi. Pagdating sa bahay, agad niyang binuksan ang laptop at nag-book ng student visa appointment. Pinili niya ang pinakamalapit na available na schedule. Ilang sandali lang, dumating ang confirmation email.“Appointment confirmed.”Bahagya siyang napangiti. Maliit na bagay… pero totoo.Pagod pa rin ang katawan niya mula sa biyahe, kaya matapos mag-book, kumain siya ng kaunti, naligo