All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นสตรีอุ่นเตียงของแม่ทัพทมิฬ: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 12 ไม่มีวันเบื่อ ผิงเอ๋อร์เหลือบมองครู่หนึ่งก่อนจะหันมาสนใจอาหารที่อยู่ตรงหน้าต่อ “คุณหนูผิงเอ๋อร์ไม่ว่าจะทำอันใดช่างน่ามองเสียจริง ข้าละอิจฉาแม่ทัพจ้าวเหวินเสียจริงที่มีคุณหนูคอยใกล้ชิดเช่นนี้”“แฮะ ๆ อาจจะไม่เป็นอย่างท่านเสนากล่าวมาหรอกเจ้าค่ะ ชะตาชีวิตของข้าช่างรันทนนัก ช่างเถอะ ๆ นี่มิใช่เวลามาเอ่ยเรื่องเช่นนี้ เชิญ ๆ ท่านเสนาร่ำสุราดูการแสดงเบื้องหน้าที่สนุกสนานเถอะเจ้าค่ะ” ผิงเอ๋อร์กล่าวพลางยิ้มระรื่นก่อนจะยกจอกสุราขึ้นมาดื่ม“ยิ่งข้าได้พูดคุยข้ายิ่งถูกชะตาเสียจริง มิต้องเรียกข้าว่าเสนาหรอกนะ ไห่หลง คือนามของข้า”“ข้าเรียกเช่นนั้นได้จริง ๆ หรือเจ้าคะ ”"ได้สิเหตุใดจะไม่ได้กัน ว่าแต่กลับมาวังหลวงพร้อมกับจ้าวเหวินคุณหนูรู้หรือไม่ว่าอวิ๋นฮูหยินได้เตรียมจัดงานมงคลให้แม่ทัพจ้าวเหวินกับบุตรีตรีของใต้เท้าไป๋” ผิงเอ๋อร์ไม่ได้แปลงใจเรื่องนี้เลย นางรู้ดีกว่าผู้อื่น เพราะนิยายเรื่องนี้นางอ่านมาตั้งแต่ตันจนจบ นางเป็นนางบำเรอตอนจบเป็นเพียงอนุคอยอุ่นเตียงและมักจะถูกรังแกจากมารดาของแม่ทัพจ้าวเหวิน และฮูหยินของเขา นางจึงวางแผนไว้ตั้งแต่แรกที่จะเอาอกเอาใจให้เขาลุ่มหลงหลอกล่อเอาของ

ตอนที่ 14 พากลับเรือนตระกูลอวิ๋น รุ่งเช้าวันต่อมา แม่ทัพอวิ๋นจ้าวเหวินเดินทางกลับเรือน ผิงเอ๋อร์จ้องมองลอดหน้าต่างรถม้าไปข้างนอกผู้คนส่งเสียงโห่ร้องแสดงความยินดีกับแม่ทัพอวิ๋นจ้าวเหวินที่เดินทางกลับมาที่เรือน เมื่อมาถึงเรือนแม่ทัพเขายื่นมือให้นางจับเพื่อลงจากรถม้า ดวงตากวาดมองไปเบื้องหน้าแผ่นไม้สลักชื่อตระกูลขนาดใหญ่อยู่ตรงหน้าประตู มีบ่าวรับใช้สาวใช้มากมายมาคอยเฝ้าต้อนรับ "แม่ทัพมาถึงแล้วรีบไปแจ้งใต้เท้ากับฮูหยินเร็วเข้า" บ่าวเฝ้าหน้าประตูแจ้งกับสาวใช้ได้ไปเรียกนายท่านทั้งสองออกมาต้อนรับ ไม่นานก็ได้ยินเสียงชายชรากับหญิงชราเดินออกมาพร้อมรอยยิ้มเต็มดวงหน้า"ลูกชายข้ากลับมาแล้วสินะ ร่างกายของเจ้าไม่ได้รับบาดเจ็บในส่วนใดใช่หรือไม่""ฮูหยินลูกของเราเป็นแม่ทัพแข็งแกร่งจะได้รับบาดเจ็บได้อย่างไร โฮ๊ะ ๆ เจ้ากลับมาอย่างปลอดภัยช่างดีจริง ๆ พ่อผู้นี้ภูมิใจกับเจ้าจริง ๆ เข้ามาข้างในกันเถอะ เดินทางมาเหน็ดเหนื่อยจะมายืนพูดคุยกันเช่นนี้ได้อย่างไร" บิดาของแม่ทัพมาโอบบ่าบุตรชายให้เดินไปคุยในเรือน ยามนั้นเองสายตาของอวิ๋นฮูหยินเหลือบมาเห็นผิงเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ด้านหลังจ้าวเหวิน คิ้วของนางขมวดเข้าห

ตอนที่ 16 ย้ำเตือนฐานะ หลังจากผ่านความสุขสม ร่างบางนอนอยู่บนอกแกร่งของเขา นางไตร่ตรองในใจคิดว่าจะดีหรือไม่หากจะเอ่ยถามเรื่องงานมงคลของเขา นางเองก็อยากจะรู้เช่นกันว่าตอนนี้จิตใจของแม่ทัพเปลี่ยนไปบ้างหรือยัง“แม่ทัพข้าได้ยินว่าท่านจะเข้าพิธีมงคลกับคุณหนูไป๋ลู่หลิ่งหรือใช่หรือเจ้าคะ หากท่านมีฮูหยินแล้วต่อจากนี้ท่านคงไม่ค่อยได้มาหาข้าที่นี่แล้วใช่มั้ยเจ้าคะ ที่ข้าถามมิใช่ว่าข้าน้อยเนื้อต่ำใจ อีกอย่างคำพูดนั้นข้าจำได้ขึ้นใจว่าข้าเป็นเพียงสตรีอุ่นเตียงของท่านเท่านั้นไม่เคยคิดหวังสูงไปมากกว่านี้”จ้าวเหวินลอบมองใบหน้าท่าทีหงุดหงิดใจอย่างบอกไม่ถูก ที่ได้ยินคำพูดนี้จากนางทั้ง ๆ ที่คำพูดนั้นเป็นเขาที่เอ่ยบอกนางเองแท้ ๆ“เจ้ารู้ตัวเองก็ดีแล้ว ข้ายังคงย้ำคำเดิมว่าเจ้าไม่มีทางจะเป็นฮูหยินของข้าได้ หน้าที่ของเจ้าคือดูแลปรนนิบัติข้ายามที่ข้าต้องการเช่นอย่างวันนี้”“เจ้าค่ะ ข้ารู้ตัวเองดีมาตลอด ความรักข้าไม่เคยโหยหาตั้งแต่แรกที่ย่างกรายตามหลังท่านออกจากเรือนมาแล้วเจ้าค่ะ” ร่างใหญ่หัวใจสั่นวูบหากเป็นเมื่อก่อนเขาไม่สนใจคำพูดของนางด้วยซ้ำ เหตุใดกันวันนี้คำพูดของนางถึงได้ไม่เข้าหูเขาเลยสักนิด เ

ตอนที่ 18 ซื้อที่ จ้าวเหวินกลับจากวังหลวงได้เข้าไปหาบิดาที่ห้องของท่าน บิดาไม่ได้ต่อว่าเรื่องที่เขาจะมีอนุแต่สอนเขาให้ทำตัวดี ๆ นางมาก่อนแต่ไม่ได้เป็นฮูหยิน ของเขาไม่ว่าสตรีใดล้วนแล้วแต่มีหัวใจ ใต้เท้าอวิ๋นจิตใจเมตตาต่างหากฮูหยินของเขา ยิ่งผิงเอ๋อร์อยู่ไกลเรือนเดินออกมาจากบิดา สิ่งที่นางหวังพึ่งก็มีเพียงแต่เขา จ้าวเหวินเริ่มคิดได้เขารู้สึกตัวว่าที่ผ่านมาปฏิบัติกับนางไม่ดีมาโดยตลอด ไม่ว่าจะเป็นคำพูดหรือการกระทำ วันนี้เขาจึงมากินอาหารเย็นกับนางสอบถามในเรื่องที่นางต้องการ และเมื่อนางเอ่ยปากเขาก็คิดได้ว่าตั้งแต่มีนางอยู่เคียงข้างเขาไม่เคยมอบอะไรให้นางเลยด้วยซ้ำ ยิ่งเห็นดวงตาที่เอ่อด้วยความสุข เขายิ่งเจ็บแปลบที่ไม่เคยคิดถึงจิตใจของนาง มีแต่เขาหวังในร่างกายของนางอย่างเดียว คืนนั้นเขาไม่ได้นอนที่ห้องกับนางหลังกินอาหารเย็นเสร็จเขาก็กลับห้องตนเอง สั่งการลู่จื่อให้ออกไปกวาดซื้อเครื่องประดับที่งดงามในอีกหมู่บ้านมาให้นาง ทว่าลู่จื่อเจ็บท้องไม่มีเรี่ยวแรงที่จะไปได้ เขาจึงออกเดินทางไปด้วยตนเองเพื่อเลือกของสวยงามที่เหมาะกับนางมามอบให้นางในรุ่งสางในใจหวังเห็นรอยยิ้มมีความสุขเช่นอย่างคื

ตอนที่ 20 หนี ร่างบางลืมตาขึ้นมาอีกครั้งไม่พบเขาอยู่เคียงข้างกายเสียแล้ว นางจะจดจำค่ำคืนนี้ให้ดี ก่อนที่จะเก็บของส่งเสียงให้ซูเซียวที่อยู่ด้านนอกได้ยินว่านางพร้อมแล้วที่จะเดินทาง ตึง ๆ “ข้าอยู่นี่เจ้าค่ะ ทางเดินสะดวกไร้ผู้คนให้ข้าช่วยยกของออกไปหรือไม่เจ้าคะ”“ข้าต้องอาศัยเจ้าแล้วซูเซียว รีบเดินทางกันเถิดก่อนที่ท้องฟ้าจะสว่าง ”“เจ้าค่ะ ” ซูเซียวถือหีบของออกไปอย่างเงียบ ๆ ผิงเอ๋อร์ตามออกมามองซ้ายมองขวาหลบหลีกไม่ให้บ่าวรับใช้ที่เป็นเวรยามจับได้ เมื่อมาถึงทางลัดหลังเรือน มีรถม้าคอยอยู่ก่อนหน้าแล้ว หัวใจผิงเอ๋อร์สั่นระรัว เริ่มหวาดกลัวเล็กน้อยเมื่อเห็นชายฉกรรจ์ที่เป็นสารถีใช้ผ้าปิดดวงตาหนึ่งข้าง มิใช่ว่านางจะหนีเสือพบจระเข้หรอกหรือ“คุณหนูไม่ต้องกลัวไปเจ้าค่ะ นี่คือพี่ชายของข้าเอง ข้ารับรองความปลอดภัยไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับท่านแน่ ๆ ”“ข้าวางใจได้อย่างนั้นหรือ?”“ไม่ต้องกลัวขอรับ ข้าเป็นคนมีใจจิตเมตตาเปี่ยมไปด้วยคุณธรรมเพียงเบี้ยที่ท่านหยิบยื่นให้กับซูเซียวและค่าว่าจ้างครั้งนี้ สามารถต่ออายุท่านพ่อของข้าไว้ได้ ข้าก็นับว่าท่านมีพระคุณ ข้าไม่ทำร้ายผู้มีพระคุณแน่นอนขอรับ” ครอบครัวซ