All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นสตรีอุ่นเตียงของแม่ทัพทมิฬ: Chapter 1 - Chapter 10

บทนำใครจะคิดหญิงอายุ 40 ปี อย่างฉันในโลกปัจจุบันจะทะลุมิติมาอยู่ในหนังสือ อีกทั้งยังเป็นนิยายที่ตัวเองกำลังอ่านเพื่อสนองตัณหา เมื่อถึงสุดสูงสุดกลับทำให้หัวใจเต้นแรงเหมือนความดันพุ่งสูงจนหมดลมหายใจ ลืมตามาอีกทีได้อยู่บนเตียงเหมือนฉากที่กำลังอ่านถึง เดิมทีลู่ผิงเอ๋อร์สตรีที่ฉันเข้ามาอยู่ในร่าง เป็นเพียงเด็กสาวแรกแย้มไม่เคยผ่านมือชาย เพราะคำว่าบุญคุณที่แม่ทัพอวิ๋นจ้าวเหวินช่วยเหลือตระกูลนาง ท่านพ่อจึงยกนางให้แก่แม่ทัพ ดีกว่าให้นางอยู่ที่เรือนเดิม เป็นอนุหรือสตรีอุ่นเตียงของท่านแม่ทัพใหญ่ดีกว่าเป็นฮูหยินหรืออนุของใต้เท้าชราบ้ากามเป็นไหน ๆลู่ผิงเอ๋อร์ไม่ได้เต็มใจ แต่เพราะเชื่อฟังบิดาจึงยอมตามแม่ทัพมาที่กองทัพทหารเพื่อปรนนิบัติ เขาไม่คิดที่จะรักนางเก็บนางเอาไว้ข้างกายเพื่อปรนนิบัติทว่าร่างกายของนางช่างดึงดูดอารมณ์เย้ายวนทุกครั้งที่พบเจอ ไม่ว่าทหารในกองทัพยังพากันมองตาเป็นมัน ทำให้เขามิอาจจะทนไหวเรียกนางเข้ามาพบมัดตึงนางเอาไว้เพื่อไม่ให้หลบหนี ก่อนจะลิ้มรสความหอมหวาน เมื่อลู่ซานเข้ามาอยู่ในร่างนี้ นางทั้งมั่นไส้และเกลียดชังท่านแม่ทัพผู้นี้จริง ๆ ปากบอกไม่สนใจไม่คิดจะมอบหัวใจให

ตอนที่ 3 พระราชโองการ ยามเฉิน(9.00) หลังจากล้างเนื้อล้างตัว เย่อี๋เหนียงจัดหาอาหารมาให้ลู่ซานกินเรียบร้อย นางเฝ้าครุ่นคิดเรื่องที่กำลังพบเจอ และตอนนี้ได้รู้แน่ขัดแล้วว่าตัวเอง ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในหนังสือนิยาย แถมยังเป็นลู่ผิงเอ๋อร์สตรีแรกแย้ม ที่ถูกแม่ทัพเมินเฉย 'น่าตลกจริง ๆ ฉันเข้ามาอยู่ในนิยายอย่างนั้นรึ เอาเถอะในเมื่อตอนนี้ฉันมาอยู่ในนิยายเป็นสตรีอุ่นเตียงก็ไม่ได้แย่ โฮ๊ะ ๆ ความฝันของฉันเป็นจริงสักที แต่ที่น่าโมโหคือคำพูดของแม่ทัพที่ก่อกวนหัวใจอยู่ไม่คลาย ไม่สนใจไม่มีใจ ดี ! คิดว่าตัวเองเป็นเทพบุตรรูปงามอยู่คนเดียวหรือไง..! ถึงแม้ว่าจะหล่อจริง ๆ ก็เถอะแต่ปากปีจอเหลือเกิน ฉันจะต้องเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง สิ่งแรกคือทำอย่างไรก็ได้ให้เขาพาออกไปจากกองทัพที่มีแต่ผู้ชายมากมายเช่นนี้ และสิ่งที่สอง ปอกลอกเงินทองสมบัติเพื่อเอามาไว้ติดกาย เมื่อได้พอและพบเห็นหนทางฉันจะหนีไปจากผู้ชายปากร้ายคนนี้ให้ดู'“อี๋เหนียงที่นี่มีแต่ทหารที่เป็นบุรุษล้วนเลยหรือ ? แล้วอี๋เหนียงอยู่ที่ใดกันเหตุใดถึงเข้ามาอยู่ในกองทัพที่มีแต่บุรุษเช่นนี้เจ้าคะ ” “ข้าเป็นชาวบ้านที่อยู่แถว ๆ นี้ ในหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ไม่ไก

ตอนที่ 5 สอนให้หลาบจำตึง ตึง แคว่ก !!! มือหนาเดินเข้ามาขึ้นคร่อมร่างบาง ฉีกอาภรณ์จนไม่เหลือแม้สักชิ้น อารมณ์พุ่งพล่านลมหายใจถี่ระรัว ก้อนเนื้อขาวนวลยั่วยวนสายตานับครั้งไม่ถ้วน เขายื่นมือไปบีบคอของนาง เอ่ยด้วยน้ำเสียงดุดัน “วันนี้ข้าจะทำให้เจ้าได้รับรู้และห้ามแต่งกายเช่นนี้ออกไปข้างนอกอีก มิเช่นนั้นข้าจะมอบเจ้าให้ทหารทั้งกองทัพได้เสวยสุขกับร่างกายของเจ้า ได้จะปลดปล่อยอารมณ์ให้หายคลายความกังวล นี่ยังนับว่าข้าเมตตาเจ้าแล้วผิงเอ๋อร์ สำนึกใส่สมองกลวง ๆ ของเจ้าเอาไว้ด้วย ” ผิงเอ๋อร์ไม่ได้หลบสายตาจ้องมองเขาอย่างไร้ความเกรงกลัว เพราะดูคนที่กำลังกังวลน่าจะเป็นเขาเสียมากกว่า“ท่านแม่ทัพโปรดเมตตาข้าด้วยเจ้าค่ะ เพราะข้าอยู่ในกองทัพไร้อาภรณ์สวมใส่ มีสิ่งใดก็สวมใส่สิ่งนั้น บิดาของข้าไม่ได้บอกให้ข้าเตรียมอาภรณ์มามากมาย แม่ทัพโปรดเข้าใจข้าด้วย” “เจ้าอย่ามาแก้ตัวเพราะไม่ว่าอย่างไรข้าก็ไม่มีทางปล่อยให้เจ้ารอดพ้นจากตอนนี้ไปได้” เอ่ยจบเขาโน้มตัวลงประกบริมฝีปาก มิใช่จูบที่นุ่มนวลแต่เป็นจูบที่ดูดดื่มรุนแรงและดิบเถื่อน ร่างบางสมองเบาหวิววาบหวามสั่นสะท้าน วูบวาบในร่างกาย อ่อนระทวยเพียงแค่รสจูบที่อ่อนหัดข

ตอนที่ 7 เสนอกายดูแล ผิงเอ๋อร์เดินเข้ามาในงานเลี้ยงทุกสายตาจับจ้องนางเป็นตาเดียวกัน ราวกับนางเป็นดอกไม้งดงามที่ขึ้นในช่วงหิมะโหมกระหน่ำ ดวงตาประกายแวววาว หื่นกามของเหล่าทหารไม่เว้นแม้แต่โจวไห่หลง เขาชะงักยกจอกสุราค้างดวงตามันวาวอย่างเคลิบเคลิ้มจ้องมองร่างบางทั้งตัวหัวจรดเท้า นึกอิจฉาแม่ทัพจ้าวเหวินที่ได้ครอบครองนาง“ข้าอิจฉาเจ้าจริง ๆ ในเมื่อเจ้าไม่คิดอะไรกับนางและไม่ยกย่องนางขึ้นเป็นฮูหยิน อย่าลืมคำพูดของข้า ข้ายังไม่คืนคำที่จะรับเลี้ยงนางต่อจากเจ้าหลังกลับวังหลวง และไม่ต้องเป็นห่วงข้าจะดูแลนางเป็นอย่างดี ”เขาเอ่ยออกมาโดยไม่ได้มองใบหน้าอีกฝ่าย มือกำจอกสุราแน่นดวงตาจ้องเขม็งดุดันเกรี้ยวโกรธ ขนาดเขาทำให้ร่างกายของนางเกิดจ้ำกุหลาบหลายจุดอีกทั้ง กระทำรุนแรงกับนางให้นางหลาบจำ แต่เหตุใดนางจึงแต่งกายด้วยผ้าน้อยชิ้นมากกว่าเดิม นางสวมอาภรณ์สีแดงด้านบน เผยหน้าท้องเรียบเนียนสู่สายตาผู้อื่น อาภรณ์ด้านบนรัดแนบเนื้อจนดันเนื้ออกเผยออกมาให้เห็นเนื้อขาวนูนยั่วยวนสายตา เขากัดริมฝีปากก่อนจะวางจอกสุราลงบนโต๊ะเสียงดัง ลุกขึ้นพรวดดึงเสื้อคุมด้านนอกของตนเองไปคุมกายของผิงเอ๋อ์รไม่อยากให้ผู้อื่นเห็นเร

ตอนที่ 9 ไม่ให้พัก หลังจากวันนั้นนี่ก็ล่วงเวลามา 3 วัน เสนาบดีโจวไห่หลงกลับเมืองหลวงก่อน เพราะแม่ทัพจ้าวเหวินยังมีอะไรต้องจัดการและจัดแจงทหารกลุ่มหนึ่งที่ต้องอยู่ทีนี่เพื่อป้องกันไม่ให้ศัตรูบุกมายามที่ตนเองกลับเมืองหลวง อากาศเริ่มเย็นขึ้นเรื่อย ๆ คล้าย ๆ จะมีหิมะตกลู่ผิงเอ๋อร์ยืนจ้องมองครุ่นคิดอยู่นอกซุ้มอี๋เหนียงยกสำรับอาหารมาให้ไม่เห็นนางอยู่ในซุ้มจึงเดินออกมาเรียกให้กินอาหารเย็นเพราะวันนี้นางจะรีบกลับเรือนหากชักช้ากลัวว่าหิมมะตกจะเดินทางลำบาก“สำรับอาหารมาแล้ว รีบเข้าไปกินก่อนที่จะเย็นเถิดเจ้าค่ะ ข้าเตรียมผ้าห่มหนา ๆ มาให้คุณหนูช่วงนี้ดูเหมือนว่าอากาศจะเย็นมากกว่าเดิม อยู่ในซุ้มที่ไม่มีแม้กระทั่งเตียงอุ่นหรือผนังไฟ แม้ว่าผ้าห่มจะช่วยคลายความหนาวได้บ้างแต่ยังคงเย็นยะเยือกแน่ ๆ หากหิมะตกลงมา” อี๋เหนียงมองซุ้มที่ทำด้วยผ้าใบหนา แม้จะต้านลมต้านฝนได้แต่ความหนาวที่เย็นยะเยือกมิอาจจะต้านได้เป็นแน่ นางเริ่มเป็นห่วงสตรีร่างบางนางนี้เหลือเกิน “ขอบคุณอี๋เหนียงที่เป็นห่วงข้านะเจ้าคะ ท่านคงยังไม่รู้เรื่องที่แม่ทัพจะเดินทางกลับเมืองหลวงสินะเจ้าคะ หากเดินทางก่อนที่หิมะตกคงจะดีไม่น้