ทะลุมิติมาเป็นสตรีอุ่นเตียงของแม่ทัพทมิฬ

ทะลุมิติมาเป็นสตรีอุ่นเตียงของแม่ทัพทมิฬ

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-05-05
โดย:  วริษายังไม่จบ
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
46บท
3.8Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

สาวโสดวัย 40 ไม่เคยผ่านผู้ชายลืมตามาอีกทีพบว่าตอนนี้มีผู้ชายกำลังหยอกเย้าเคล้าเคลียเสียจนคิดว่าความฝัน ทว่าความรู้สึกกลับเหมือนจริงทุกอย่างจนกระทั่ง อึก!! อื้อ..ความวาบหวามเข้ามาแทรกแซง นี่มันของจริง!

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

ตอนที่ 1 คิดว่าฝันไป

대예 나라, 성화(盛和) 5년 겨울.

밤이 깊어지고 건청궁(乾清宫)의 등불도 하나둘 밝혀지기 시작했다.

강만여(江晚余)는 용상 앞에 서서, 새로 들어온 궁녀에게 황제의 침상을 준비하는 법을 가르치고 있었다.

침전궁녀의 지책으로 궁에 생활한지 어느덧 5년, 눈을 감고도 모든 일을 해낼 수 있을 정도로 능숙해졌다. 그리고 마침내 사흘 뒤, 드디어 집으로 돌아갈 수 있게 되었다. 이제는 자신의 업무를 새 궁녀들에게 전수해주는 일만 남았다.

"만여 님처럼 고우시고 일도 잘 하시는 분이 출궁이라니, 너무 아까운 것 같아요."

그녀의 우아하고도 능수능란한 동작들을 보며 한 궁녀가 중얼거렸다.

"그런 말 마세요. 출궁이 좋은 일이에요. 궁 밖은 훨씬 넓고 자유롭잖아요. 좋은 분 만나서 평안하게 사는게 낫죠."

그러자 옆에서 곧바로 다른 궁녀가 반박했다.

"맞아요. 아주 옳은 말씀이에요. 이제 만여 님도 그만 고생하셔야죠. 정말 감축드립니다. 드디어 집으로 돌아갈 수 있게 되셨네요."

다른 궁녀들도 맞장구를 치며 강만여에게 축하 인사를 건넸다. 그러면서 나중에 좋은 사람 만나 혼인하게 된다면 꼭 전해달라고, 함께 기뻐하고 싶다고 했다.

'좋은 사람을 만나 혼인이라....'

그 말을 듣자 강만여의 뇌리에 수려한 옷을 입은 채 말을 타고 달리던 한 소년의 모습이 떠올랐다. 그녀의 얼굴에 드물게 작은 미소가 맺혔다. 하지만 그것도 아주 잠깐, 그녀의 시선에 익숙한 용포자락이 걸렸다.

그녀는 물론 궁녀들 모두 놀라 새파랗게 질린 얼굴로 바닥에 일렬로 무릎을 꿇었다.

"모두 물러가거라."

어느새 황제 기양(祁让)이 뒷짐을 선 채 침전으로 들어온 것이다. 궁녀들은 그의 몸에서 뿜어져 나오는 위엄에 제대로 숨도 쉬지 못하고 서둘러 자리를 떠났다.

하지만 강만여는 그대로 미동도 없이 자리를 지켰다. 그 명령은 자신을 제외한 말임을 알고 있었기 때문이다. 그녀는 곧 닥칠 치욕을 예감하고 있었다.

이건 매일 밤, 황제가 잠들기 전 지키는 의식같은 것이었다. 그는 마치 강만여를 모욕하지 않으면 잠에 들 수 없는 사람처럼 매일 밤 그녀를 괴롭혔다.

곧 기양의 그림자가 그녀의 위로 드리워졌고 순식간에 턱이 거칠게 들어올려졌다.

"그렇게 출궁하고 싶으냐?"

황제가 냉혹한 목소리로 물었다.

하지만 강만여는 그저 눈을 깜빡일 뿐, 어떠한 대답도 내놓지 않았다. 그럴수록 황제는 더 분노가 끓어올랐고 점점 손아귀에 힘이 들어갔다.

"왜 대답을 못하느냐? 벙어리가 되었느냐?"

황제가 다시 재차 물었다. 그러나 여전히 답은 돌아오지 않았고, 그는 그제야 기억난 듯 허탈하게 웃으며 중얼거렸다.

"하, 그래. 맞아, 너 벙어리였지."

그 말을 들은 강만여는 눈가가 살짝 떨렸다. 벙어리 취급, 이곳에 오고 난 뒤로 늘 듣던 얘기지만, 여전히 아무렇지 않게 받아들여지진 않았다. 하지만 여기서 반응을 보이면 황제는 더 심하게 그녀를 조롱할 터, 애써 무표정을 유지했다.

그러나 오늘따라 황제는 멈출 기색이 없었다. 그는 덤덤한 반응에 더 자극받아 평소라면 절대로 하지 않을 행동을 했다. 바로 그녀를 강제로 끌어안아 침상 위로 내던졌다.

"니가 내 침전궁녀로 지낸지도 벌써 5년이지? 그동안 널 한 번도 품지 않았지만, 오늘은 예외로 두마. 너에게 내 은총을 입을 기회를 주마."

강만여는 갑자기 황제의 침상 위로 던져진 것도 당혹스러운데, 갑자기 은총을 내리겠다는 황제의 말에 정신이 아찔해졌다.

어떻게 지켜온 5년인데, 출궁을 사흘 앞두고 황제의 은총을 받게 되면 모든 것이 물거품이 된다. 한번 황제에게 은총을 입게 된 여인은 평생 궁에 갇혀 지내야 한다. 그것 만큼은 피하고 싶었다.

강만여는 공포에 질린 얼굴로 다가오는 황제를 향해 두 손을 모아 빌기 시작했다.

제발 자신을 놓아달라고, 제발 이곳에서 벗어나게 해달라고.

황제는 그제야 만족스러운 기분이 들었다. 그는 한 손으로 침상을 짚은 채 뚫어져라 절박하게 애원하는 그녀를 내려다보았다. 하지만 그것도 잠시, 좀 전에 궁녀들에게 둘러싸여 미소 짓던 그녀의 모습이 떠올라 다시 미간이 험하게 찌푸려졌다.

'출궁해 다른 사내와 혼인하겠다고? 하! 내가 허락할 것 같아?'

황제는 남은 손으로 지긋이 그녀의 핏기 없는 입술을 쓸었다.

"5년만에 처음으로 내게 애원하는 것이 고작 출궁 때문이냐? 그렇게 나가고 싶어? 도대체 내가 뭘 그렇게 잘못했기에 다들 날 못 떠나 안달이냐! 어서 말해 보거라!"

분노에 가득 찬 목소리로 강만여를 추궁하는 황제, 그러나 이번에도 그녀는 떨고만 있을 뿐 그 어떠한 대답도 내놓지 못했다. 결국 황제는 폭발하였고, 거의 물어뜯듯 그녀의 입술을 탐하기 시작했다.

그리고 은은하게 뿜어져 나오는 술 향기, 그녀는 그제야 왜 황제가 이성을 잃고 평소와 다른 행동을 보여주고 있는지 깨달았다. 모든 것이 술 때문이었던 것이다.

그녀는 당장이라도 이 남자로부터 벗어나기 위해 몸부림치고 싶었으나, 상대는 황제였다. 입안에서 피맛이 느껴지고, 입술은 부르트고 부어올랐지만, 그녀는 흐느끼는 것밖에 할 수 있는 것이 없었다.

그러나 이미 술기운에 이성을 잃은 황제는 그런 그녀의 반응에 자극받은 듯, 황제는 더욱 거칠게 몰아붙이기 시작했다.

그렇게 얼마나 지났을까, 그녀의 입술이 가득 붓고 피로 불든 다음에야 그는 멈추었다. 하지만 마주 본 그의 눈동자엔 아직도 꺼지지 않는 감정이 이글거리고 있었다.

"당장 짐에게 애원해 보거라. 목소리를 내어 보란 말이다! 그러면 놓아주마."

그러나 이번에도 강만여는 말없이 눈물로 젖은 얼굴로 그를 올려다볼 뿐이었다. 그녀는 아이같이 자신의 감정을 주체하지 못하는 이 남자가 밉지 않았다. 그저 불쌍했다.

그리고 이 감정은 황제에게도 전해졌다.

'감히 날 불쌍히 여겨? 어떻게 이 상황에서도 내게 겨우 그딴 감정을 내비치지?'

기양은 참을 수 없는 굴욕감을 느꼈다. 그는 이 건방진 여인에게 더 큰 형벌을 내리기로 했다.

곧 찌익하고 천이 찢기는 소리와 함께 강만여의 겉옷이 찢겨나갔다. 눈처럼 하얀 피부와 함께 분홍빛 복사꽃 수가 놓여 있는 속옷이 드러났다.

강제로 이루어진 노출, 강만여는 말할 수 없는 수치심을 느끼며 몸을 떨었다.

그런 그녀의 모습을 보며 황제의 눈빛에 점점 알 수 없는 감정들이 들끓기 시작했다.

"과연 소문 자자할만했네. 확실히 얼굴만큼이나 살결도 곱구나. 내가 아주 귀한 걸 썩히고 있었군."

그가 조롱하며 천천히 속옷 매듭을 잡아당겼다. 이제 이 매듭만 풀리면 그녀는 더 이상 순결하다 말할 수 없게 된다.

강만여에게는 절체절명의 순간이었다.
แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
46
ตอนที่ 1 คิดว่าฝันไป
บทนำใครจะคิดหญิงอายุ 40 ปี อย่างฉันในโลกปัจจุบันจะทะลุมิติมาอยู่ในหนังสือ อีกทั้งยังเป็นนิยายที่ตัวเองกำลังอ่านเพื่อสนองตัณหา เมื่อถึงสุดสูงสุดกลับทำให้หัวใจเต้นแรงเหมือนความดันพุ่งสูงจนหมดลมหายใจ ลืมตามาอีกทีได้อยู่บนเตียงเหมือนฉากที่กำลังอ่านถึง เดิมทีลู่ผิงเอ๋อร์สตรีที่ฉันเข้ามาอยู่ในร่าง เป็นเพียงเด็กสาวแรกแย้มไม่เคยผ่านมือชาย เพราะคำว่าบุญคุณที่แม่ทัพอวิ๋นจ้าวเหวินช่วยเหลือตระกูลนาง ท่านพ่อจึงยกนางให้แก่แม่ทัพ ดีกว่าให้นางอยู่ที่เรือนเดิม เป็นอนุหรือสตรีอุ่นเตียงของท่านแม่ทัพใหญ่ดีกว่าเป็นฮูหยินหรืออนุของใต้เท้าชราบ้ากามเป็นไหน ๆลู่ผิงเอ๋อร์ไม่ได้เต็มใจ แต่เพราะเชื่อฟังบิดาจึงยอมตามแม่ทัพมาที่กองทัพทหารเพื่อปรนนิบัติ เขาไม่คิดที่จะรักนางเก็บนางเอาไว้ข้างกายเพื่อปรนนิบัติทว่าร่างกายของนางช่างดึงดูดอารมณ์เย้ายวนทุกครั้งที่พบเจอ ไม่ว่าทหารในกองทัพยังพากันมองตาเป็นมัน ทำให้เขามิอาจจะทนไหวเรียกนางเข้ามาพบมัดตึงนางเอาไว้เพื่อไม่ให้หลบหนี ก่อนจะลิ้มรสความหอมหวาน เมื่อลู่ซานเข้ามาอยู่ในร่างนี้ นางทั้งมั่นไส้และเกลียดชังท่านแม่ทัพผู้นี้จริง ๆ ปากบอกไม่สนใจไม่คิดจะมอบหัวใจให
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 2 คุณหนูลู่ผิงเอ๋อร์
ตอนที่ 2 คุณหนูลู่ผิงเอ๋อร์ ร่างใหญ่ปลดปล่อยริมฝีปากน้ำลายเหนียวยืดจ้องมองร่างบางนัยน์ตาเปล่งประกายความหื่นกระจาย มือหนาทั้งสองข้างยื่นมือไปเคล้นคลึงปทุมถันทั้งสองข้างที่เย้ายวนสายตา รบเร้าจนเขาเสียสติมิอาจจะควบคุมตนเองได้ มือบีบกำเข้าหากัน ก้มหน้าโลมเลียจู่โจมด้วยตัณหา ร่างบางเสียวปลายราวกับกระแสไฟฟ้าแล่นทั่วร่าง“อึก ..อือ .. ได้โปรดหยุดเถิด ฉันจะขาดใจตายแล้ว คุณเป็นใครก็ไม่รู้ จู่ ๆ มาทำแบบนี้ได้ยังไง ปล่อยนะ !!.” แม้ปากจะบอกให้เขาหยุดทว่าร่างกายกลับดิ้นพล่านเสียวซ่านไปทั้งตัวร่างใหญ่เงยหน้าขึ้นมองดวงตาพลันเปลี่ยนแวว ดุดันจนอีกฝ่ายรับรู้ได้“ฮึ ...! คิดว่าเอ่ยมาเช่นนี้ข้าจะยอมปล่อยเจ้าไปง่าย ๆ อย่างนั้นหรือ? ดี เอ่ยต่อไปสิว่าไม่รู้จักข้า ข้าจะทำให้เจ้ารู้จักเองว่าข้าเป็นผู้ใด” ใบหน้าแดงก่ำเหมือนโกรธคนตรงหน้าทว่าเขากลับชื่นชอบที่นางมีท่าทีเช่นนี้ มันช่างกระตุนอารมณ์ของเขาเสียจริง เขาขยับมือจับยอดปทุมถันขยี้บีบเคล้นจนร่างบางสะดุ้งโหยง ก่อนจะค่อย ๆ ไล่เลียทำให้ร่างกายของนางแดงเป็นจ้ำกุหลาบ ก่อนจะบรรจบที่ช่องกลางกลางระหว่างกายที่เปียกชุ่ม เขากวาดสายตามองอย่างชอบใจ จับแท่งเอ็นที่ข
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 3 พระราชโองการ
ตอนที่ 3 พระราชโองการ ยามเฉิน(9.00) หลังจากล้างเนื้อล้างตัว เย่อี๋เหนียงจัดหาอาหารมาให้ลู่ซานกินเรียบร้อย นางเฝ้าครุ่นคิดเรื่องที่กำลังพบเจอ และตอนนี้ได้รู้แน่ขัดแล้วว่าตัวเอง ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในหนังสือนิยาย แถมยังเป็นลู่ผิงเอ๋อร์สตรีแรกแย้ม ที่ถูกแม่ทัพเมินเฉย 'น่าตลกจริง ๆ ฉันเข้ามาอยู่ในนิยายอย่างนั้นรึ เอาเถอะในเมื่อตอนนี้ฉันมาอยู่ในนิยายเป็นสตรีอุ่นเตียงก็ไม่ได้แย่ โฮ๊ะ ๆ ความฝันของฉันเป็นจริงสักที แต่ที่น่าโมโหคือคำพูดของแม่ทัพที่ก่อกวนหัวใจอยู่ไม่คลาย ไม่สนใจไม่มีใจ ดี ! คิดว่าตัวเองเป็นเทพบุตรรูปงามอยู่คนเดียวหรือไง..! ถึงแม้ว่าจะหล่อจริง ๆ ก็เถอะแต่ปากปีจอเหลือเกิน ฉันจะต้องเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง สิ่งแรกคือทำอย่างไรก็ได้ให้เขาพาออกไปจากกองทัพที่มีแต่ผู้ชายมากมายเช่นนี้ และสิ่งที่สอง ปอกลอกเงินทองสมบัติเพื่อเอามาไว้ติดกาย เมื่อได้พอและพบเห็นหนทางฉันจะหนีไปจากผู้ชายปากร้ายคนนี้ให้ดู'“อี๋เหนียงที่นี่มีแต่ทหารที่เป็นบุรุษล้วนเลยหรือ ? แล้วอี๋เหนียงอยู่ที่ใดกันเหตุใดถึงเข้ามาอยู่ในกองทัพที่มีแต่บุรุษเช่นนี้เจ้าคะ ” “ข้าเป็นชาวบ้านที่อยู่แถว ๆ นี้ ในหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ไม่ไก
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 4 ยั่วยวน
ตอนที่ 4 ยั่วยวน หลังรับราชโองการเสร็จ จ้าวเหวินดูวันที่เดินทางปล่าวประกาศบอกต่อให้แก่ทหารได้รับรู้ ทุกคนต่างพากันดีอกดีใจที่จะได้เดินทางกลับวังหลวงหาครอบครัว เสนาบดีโจวไห่หลงยังไม่ได้กลับในทันที เพราะนี่ก็ใกล้จะตะวันตกดิน จ้าวเหวินจึงชักชวนให้นอนค้างที่กองทัพเอาไว้รุ่งสางค่อยเดินทางกลับ ทั้งสองคือสหายที่สนิทสนมกันมากเพียงมองตาก็รู้ใจ หลังจากที่จัดการเรื่องบอกกล่าวกับทหารเสร็จ เขาจึงพาไห่หลงไปส่งที่ซุ้มค่ำคืนนี้เขาจะมีการกินเลี้ยงดื่มด่ำสุรางานรื่นเริงเล็ก ๆ น้อย ๆ ในกองทัพหลังจากที่ไม่ได้รื่นเริงมานานเพื่อเป็นการตอบแทนทหารเหล่าผู้กล้าที่เคียงข้างไม่ท้อถอย ระหว่างเดินมาที่ซุ้มสายตาของจ้าวเหวินปะทะสบตากับสตรีที่เขาคะนึงหาจนแทบอยากถลาตัวไปหานาง แสงแดดช่วงพลบค่ำเหลืองอร่ามส่องกระทบร่างบางที่ยืนอยู่ต่อหน้า ไม่พบเจอนางเพียงสองวันไม่คิดว่านางจะเปลี่ยนไปถึงเพียงนี้ ใบหน้าแต่งแต้มประทินโฉม ริมฝีปากแดงระเรื่อจากสีชาด แต่ที่สะดุดตาเขามากกว่าสิ่งใดคือชุดที่นางสวมใส่ยามนี้่ ทำให้เขาถึงกับกำมือแน่นดวงตาจ้องเขม็งราวจะจับนางกินเลือดกินเนื้อเสียยามนั้นอาภรณ์สีเขียวอ่อนด้านนอกโปร่งแสง
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 5 สอนให้หลาบจำ
ตอนที่ 5 สอนให้หลาบจำตึง ตึง แคว่ก !!! มือหนาเดินเข้ามาขึ้นคร่อมร่างบาง ฉีกอาภรณ์จนไม่เหลือแม้สักชิ้น อารมณ์พุ่งพล่านลมหายใจถี่ระรัว ก้อนเนื้อขาวนวลยั่วยวนสายตานับครั้งไม่ถ้วน เขายื่นมือไปบีบคอของนาง เอ่ยด้วยน้ำเสียงดุดัน “วันนี้ข้าจะทำให้เจ้าได้รับรู้และห้ามแต่งกายเช่นนี้ออกไปข้างนอกอีก มิเช่นนั้นข้าจะมอบเจ้าให้ทหารทั้งกองทัพได้เสวยสุขกับร่างกายของเจ้า ได้จะปลดปล่อยอารมณ์ให้หายคลายความกังวล นี่ยังนับว่าข้าเมตตาเจ้าแล้วผิงเอ๋อร์ สำนึกใส่สมองกลวง ๆ ของเจ้าเอาไว้ด้วย ” ผิงเอ๋อร์ไม่ได้หลบสายตาจ้องมองเขาอย่างไร้ความเกรงกลัว เพราะดูคนที่กำลังกังวลน่าจะเป็นเขาเสียมากกว่า“ท่านแม่ทัพโปรดเมตตาข้าด้วยเจ้าค่ะ เพราะข้าอยู่ในกองทัพไร้อาภรณ์สวมใส่ มีสิ่งใดก็สวมใส่สิ่งนั้น บิดาของข้าไม่ได้บอกให้ข้าเตรียมอาภรณ์มามากมาย แม่ทัพโปรดเข้าใจข้าด้วย” “เจ้าอย่ามาแก้ตัวเพราะไม่ว่าอย่างไรข้าก็ไม่มีทางปล่อยให้เจ้ารอดพ้นจากตอนนี้ไปได้” เอ่ยจบเขาโน้มตัวลงประกบริมฝีปาก มิใช่จูบที่นุ่มนวลแต่เป็นจูบที่ดูดดื่มรุนแรงและดิบเถื่อน ร่างบางสมองเบาหวิววาบหวามสั่นสะท้าน วูบวาบในร่างกาย อ่อนระทวยเพียงแค่รสจูบที่อ่อนหัดข
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 6 เพลิงปรารถนา
ตอนที่ 6 เพลิงปรารถนา แววตาอาบย้อมด้วยความปรารถนาแววตาร้อนรุ่ม ความปรารถนาใคร่อยากทำสิ่งที่มากกว่านี้เผยอออกมาจากดวงตาคู่นั้นไม่ว่าอย่างไรก็ปิดไม่มิด เพลิงอารมณ์ลุกโชน ยื่นมือทั้งสองข้างดึงเอวของนางเข้ามาใกล้ตนเองให้ได้ท่าที่เข้าที่เข้าทาง เขาค่อย ๆ จับแท่งเอ็นตบที่กลีบกุหลาบเบา ๆ กระตุกยิ้มบนใบหน้า“ในเมื่อเจ้าเสร็จสมแล้วต่อจากนี้เป็นตาข้าบ้างที่จะได้ปลดปล่อย จงน้อมรับเอาไว้ซ่ะน้ำเชื้อที่ออกจากแท่งร้อนของข้า และจำสำนึกเอาไว้อย่าได้ยั่วยวนข้าเช่นนี้มิเช่นนั้นข้าจะสั่งสอนเจ้าไม่ให้ได้พัก” เอ่ยจบร่างใหญ่ดันแท่งเอ็นกดลึกเข้าไปช่องทางที่เปียกลื่น เขาสั่นสะท้านเมื่อยัดเข้าไปเพียงแค่ส่วนปลายก็ถูกขมิบรัด กัดฟันฝ่าความคับแน่นทะลวงเข้าไปจนถึงส่วนโคน ร่างเล็กหวีดร้องขึ้นอีกครั้งเมื่อถูกแท่งเนื้อข่มเหงรังแก “อึก ..ท่านแม่ทัพรุนแรงเกินไปแล้วนะเจ้าคะ ” เรียวข้าอ้ากว้างสองมือปัดป่ายอยากจะให้เขาดึงมันออกเมื่อถูกแช่ค้างเอาไว้ ความรู้สึกหนึ่งพุ่งพล่านในอก ความรู้สึกแปลกใหม่ที่ปะทุไม่มีทางจะต้านทานได้ ดวงตาจับจ้องมองเรือนลางที่นอนดิ้นทุรนทุรายยากนักที่จะหักห้ามใจ ความรู้สึกร้อนวูบวาบไล่ลามไปทั่วกา
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 7 เสนอกายดูแล
ตอนที่ 7 เสนอกายดูแล ผิงเอ๋อร์เดินเข้ามาในงานเลี้ยงทุกสายตาจับจ้องนางเป็นตาเดียวกัน ราวกับนางเป็นดอกไม้งดงามที่ขึ้นในช่วงหิมะโหมกระหน่ำ ดวงตาประกายแวววาว หื่นกามของเหล่าทหารไม่เว้นแม้แต่โจวไห่หลง เขาชะงักยกจอกสุราค้างดวงตามันวาวอย่างเคลิบเคลิ้มจ้องมองร่างบางทั้งตัวหัวจรดเท้า นึกอิจฉาแม่ทัพจ้าวเหวินที่ได้ครอบครองนาง“ข้าอิจฉาเจ้าจริง ๆ ในเมื่อเจ้าไม่คิดอะไรกับนางและไม่ยกย่องนางขึ้นเป็นฮูหยิน อย่าลืมคำพูดของข้า ข้ายังไม่คืนคำที่จะรับเลี้ยงนางต่อจากเจ้าหลังกลับวังหลวง และไม่ต้องเป็นห่วงข้าจะดูแลนางเป็นอย่างดี ”เขาเอ่ยออกมาโดยไม่ได้มองใบหน้าอีกฝ่าย มือกำจอกสุราแน่นดวงตาจ้องเขม็งดุดันเกรี้ยวโกรธ ขนาดเขาทำให้ร่างกายของนางเกิดจ้ำกุหลาบหลายจุดอีกทั้ง กระทำรุนแรงกับนางให้นางหลาบจำ แต่เหตุใดนางจึงแต่งกายด้วยผ้าน้อยชิ้นมากกว่าเดิม นางสวมอาภรณ์สีแดงด้านบน เผยหน้าท้องเรียบเนียนสู่สายตาผู้อื่น อาภรณ์ด้านบนรัดแนบเนื้อจนดันเนื้ออกเผยออกมาให้เห็นเนื้อขาวนูนยั่วยวนสายตา เขากัดริมฝีปากก่อนจะวางจอกสุราลงบนโต๊ะเสียงดัง ลุกขึ้นพรวดดึงเสื้อคุมด้านนอกของตนเองไปคุมกายของผิงเอ๋อ์รไม่อยากให้ผู้อื่นเห็นเร
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 8 ควบคุมเอง
ตอนที่ 8 ควบคุมเอง ผิงเอ๋อร์ร้อนในกายวูบวาบ แม้ยามอยู่ในร่างเดิมจะเคยดื่มสุรามาบ้าง แต่ไม่คิดเลยว่าสุราในยุคนี้จะอ่อนนุ่มยามดื่ม แต่ออกฤทธิ์รุนแรงถึงเพียงนี้ ใบหน้าของนางเริ่มแดงระเรื่อ มือเรียวลูบไล้แผ่นอกของเขาอย่างลืมตัว เสียงหัวใจเต้นแรงตึกตักของร่างใหญ่ได้ยินชัดเจน“หน้าอกนี่ช่างแข็งแกร่ง ไหล่กว้างขวางเช่นนี้ คงมีแต่สตรีอยากวิ่งเข้าหาสินะ ... ไม่คิดเลยว่าจะได้อยู่ในอ้อมแขนอบอุ่นเช่นนี้”“ฮึ ..ทำเป็นอวดดี ดื่มไปเพียงจอกเดียวยังเอ่ยวาจาเลอะเลือน ““ข้าไม่ได้เลอะเลือนนะ ...สติข้ายังอยู่ครบถ้วนหากไม่เชื่อท่านแม่ทัพก็ปล่อยให้ข้าเดินเองสิเจ้าคะ”“ไม่! หากเจ้าเดินเองมีหวังกว่าจะถึงที่พักคงสว่างพอดี ข้าไม่ได้มีความอดทนมากถึงเพียงนั้นอีกอย่างข้าบอกเจ้าแล้วใช่หรือไม่ ว่าอย่าแต่งกายเช่นนี้อีกช่วงเย็นเจ้ายังไม่เกรงกลัวข้าแม้แต่น้อยสินะ ถึงได้ยั่วโมโหข้าเพียงนี้ “ผิงเอ๋อร์สายตาหวานเยิ้มมองจ้าวเหวินชวนให้หลุ่มหลงร่างกายร้อนรุ่มรีบย่างกรายไปที่ซุ้มอย่างเร่งด่วน เมื่อมาถึงซุ้มเขาวางนางลงบนฟูกนุ่ม ๆ รีบปลดอาภรณ์ของตนเอง ผิงเอ๋อร์ลุกขึ้นนั่งจ้องมองไม่วางตา ก่อนจะลุกขึ้นเดินมามือเรียวลู
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 9 ไม่ให้พัก
ตอนที่ 9 ไม่ให้พัก หลังจากวันนั้นนี่ก็ล่วงเวลามา 3 วัน เสนาบดีโจวไห่หลงกลับเมืองหลวงก่อน เพราะแม่ทัพจ้าวเหวินยังมีอะไรต้องจัดการและจัดแจงทหารกลุ่มหนึ่งที่ต้องอยู่ทีนี่เพื่อป้องกันไม่ให้ศัตรูบุกมายามที่ตนเองกลับเมืองหลวง อากาศเริ่มเย็นขึ้นเรื่อย ๆ คล้าย ๆ จะมีหิมะตกลู่ผิงเอ๋อร์ยืนจ้องมองครุ่นคิดอยู่นอกซุ้มอี๋เหนียงยกสำรับอาหารมาให้ไม่เห็นนางอยู่ในซุ้มจึงเดินออกมาเรียกให้กินอาหารเย็นเพราะวันนี้นางจะรีบกลับเรือนหากชักช้ากลัวว่าหิมมะตกจะเดินทางลำบาก“สำรับอาหารมาแล้ว รีบเข้าไปกินก่อนที่จะเย็นเถิดเจ้าค่ะ ข้าเตรียมผ้าห่มหนา ๆ มาให้คุณหนูช่วงนี้ดูเหมือนว่าอากาศจะเย็นมากกว่าเดิม อยู่ในซุ้มที่ไม่มีแม้กระทั่งเตียงอุ่นหรือผนังไฟ แม้ว่าผ้าห่มจะช่วยคลายความหนาวได้บ้างแต่ยังคงเย็นยะเยือกแน่ ๆ หากหิมะตกลงมา” อี๋เหนียงมองซุ้มที่ทำด้วยผ้าใบหนา แม้จะต้านลมต้านฝนได้แต่ความหนาวที่เย็นยะเยือกมิอาจจะต้านได้เป็นแน่ นางเริ่มเป็นห่วงสตรีร่างบางนางนี้เหลือเกิน “ขอบคุณอี๋เหนียงที่เป็นห่วงข้านะเจ้าคะ ท่านคงยังไม่รู้เรื่องที่แม่ทัพจะเดินทางกลับเมืองหลวงสินะเจ้าคะ หากเดินทางก่อนที่หิมะตกคงจะดีไม่น้
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 10 เดินทาง
ตอนที่ 10 เดินทาง กรุ๊บกรับ ๆ เสียงฝีเท้าม้ากำลังเคลื่อนไหวอย่างต่อเนื่อง ร่างบางลืมเปลือกตาขึ้นมาอย่างเหนื่อยล้า กวาดสายตามองรอบ ๆ รู้สึกถึงไออุ่นที่โอบกอดนางแน่น“ตื่นแล้วสินะ ในเมื่อตื่นแล้วก็ลุกนั่งเองเถิด แขนของข้าชาหมดแล้ว ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ผิงเอ๋อร์ยิ้มบางๆ ไม่ยอมลุกออกจากอ้อมแขนของเขา นางสำรวจอาภรณ์ที่เปลี่ยนชุดใหญ่เนื้อตัวที่เคยเหนียวเหนอะหนะจากน้ำรักของเขา จางหายไร้กลิ่นคงเป็นอี๋เหนียงสินะที่มาจัดการเช็ดเนื้อเชิดตัวและสวมใส่อาภรณ์ให้“แล้วผู้ใดละเจ้าคะที่ทำให้ข้าไม่มีเรี่ยวแรง หากมิใช่ท่านแม่ทัพ เสื้อผ้าพวกนี้คงเป็นอี๋เหนียงสินะเจ้าคะที่เปลี่ยนให้ข้า ข้าไม่ได้บอกลานางด้วยซ้ำ”“มิใช่นางเสียหน่อยแต่เป็นข้าต่างหาก ตอนนี้ลุกเสียทีหากไม่ลุกจากกายข้า อย่าหาว่าข้าไม่ตักเตือนเพราะข้าพยายามอดกลั้นมาพักใหญ่ที่ต้องอยู่ใกล้เจ้า อยากจะพักหรืออยากมีความทรงจำบนรถม้าเจ้าจงเลือกเอา ” แขนของผิงเอ๋อร์เหมือนจะรู้สึกถึงก้อนเนื้อที่กำลังนูนบวมอยู่ใต้ผ้า นางไม่มีเรี่ยวแรงที่จะทำในตอนนี้ จึงรีบลุกขึ้นทันที“ข้าลุกก็ได้เจ้าค่ะ ว่าแต่ยามนี้เราเดินทางมาถึงที่ใดแล้วหรือเจ้าคะ”“ใกล้จะถึงเม
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status