ทะลุมิติมาเป็นสตรีอุ่นเตียงของแม่ทัพทมิฬ

ทะลุมิติมาเป็นสตรีอุ่นเตียงของแม่ทัพทมิฬ

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-05-05
โดย:  วริษายังไม่จบ
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
46บท
3.6Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

สาวโสดวัย 40 ไม่เคยผ่านผู้ชายลืมตามาอีกทีพบว่าตอนนี้มีผู้ชายกำลังหยอกเย้าเคล้าเคลียเสียจนคิดว่าความฝัน ทว่าความรู้สึกกลับเหมือนจริงทุกอย่างจนกระทั่ง อึก!! อื้อ..ความวาบหวามเข้ามาแทรกแซง นี่มันของจริง!

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

ตอนที่ 1 คิดว่าฝันไป

บทนำ

ใครจะคิดหญิงอายุ 40 ปี อย่างฉันในโลกปัจจุบันจะทะลุมิติมาอยู่ในหนังสือ อีกทั้งยังเป็นนิยายที่ตัวเองกำลังอ่านเพื่อสนองตัณหา เมื่อถึงสุดสูงสุดกลับทำให้หัวใจเต้นแรงเหมือนความดันพุ่งสูงจนหมดลมหายใจ ลืมตามาอีกทีได้อยู่บนเตียงเหมือนฉากที่กำลังอ่านถึง

     เดิมทีลู่ผิงเอ๋อร์สตรีที่ฉันเข้ามาอยู่ในร่าง เป็นเพียงเด็กสาวแรกแย้มไม่เคยผ่านมือชาย เพราะคำว่าบุญคุณที่แม่ทัพอวิ๋นจ้าวเหวินช่วยเหลือตระกูลนาง ท่านพ่อจึงยกนางให้แก่แม่ทัพ ดีกว่าให้นางอยู่ที่เรือนเดิม เป็นอนุหรือสตรีอุ่นเตียงของท่านแม่ทัพใหญ่ดีกว่าเป็นฮูหยินหรืออนุของใต้เท้าชราบ้ากามเป็นไหน ๆ

ลู่ผิงเอ๋อร์ไม่ได้เต็มใจ แต่เพราะเชื่อฟังบิดาจึงยอมตามแม่ทัพมาที่กองทัพทหารเพื่อปรนนิบัติ เขาไม่คิดที่จะรักนางเก็บนางเอาไว้ข้างกายเพื่อปรนนิบัติทว่าร่างกายของนางช่างดึงดูดอารมณ์เย้ายวนทุกครั้งที่พบเจอ ไม่ว่าทหารในกองทัพยังพากันมองตาเป็น

มัน ทำให้เขามิอาจจะทนไหวเรียกนางเข้ามาพบมัดตึงนางเอาไว้เพื่อไม่ให้หลบหนี ก่อนจะลิ้มรสความหอมหวาน

       เมื่อลู่ซานเข้ามาอยู่ในร่างนี้ นางทั้งมั่นไส้และเกลียดชังท่านแม่ทัพผู้นี้จริง ๆ ปากบอกไม่สนใจไม่คิดจะมอบหัวใจให้ แต่ไม่เคยปล่อยให้นางได้พักเลยสักวัน  ลู่ซานเริ่มเบื่อเมื่อได้สัมผัสเซ็กส์ในทุก ๆ วัน จนนางหาทางดิ้นรนเพื่อหนีจากแม่ทัพเพื่อตามหาความรักที่นางถวิลหา หากต้องการมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งเพียงแค่มีเงิน นางสามารถเดินทางไปที่หอนายโลมได้มิใช่เรื่องยาก ต่อจากนี้ภารกิจของนางคือออดอ้อนเพื่อขอของกำนัลจากแม่ทัพ ค่อย ๆ เก็บตุนและหาที่อยู่ใหม่ เพื่อหนีจากบุรุษปากร้าย ป่าเถื่อนเช่นเขา

ตอนที่ 1  คิดว่าฝันไป

      สตรีอื่นทะลุมิติเข้ามาในนิยายรักหรือนิยายแก้แค้นเป็นคนรักของฮ่องเต้ เป็นคุณหนูตระกูลใต้เท้าสูงส่ง แต่ทว่าข้านี้ไม่เหมือนสตรีอื่นดันทะลุมิติเข้ามาอยู่ในหนังสือที่กำลังอ่าน บทบาทที่ได้รับหลังจากที่ลืมตาคือสตรีอุ่นเตียงของท่านแม่ทัพ ฮึ ฮึ แต่ใช่ว่าจะเป็นเรื่องไม่ดีเสียหน่อย เพราะข้าสตรีขึ้นคลานจนแมงมุงมาทำรังใส่อายุปาเข้าเลข 4 ตอนนี้เข้ามาอยู่ในร่างสตรีอ่อนเยาว์อายุพึ่งผ่านพิธีการปักปิ่นผมเท่านั้น  ต้องขอบคุณสวรรค์หรือเพราะโชคชะตาที่ได้ยินเสียงความต้องการในใจ ส่งข้ามาอยู่ในร่างของลู่ผิงเอ๋อร์สตรีร่างอวบอึ๋มใบหน้างดงาม ไม่ว่าจะมองทางใดล้วนแต่เย้ายวนสายตาผู้ที่มองเห็น มาเถอะจะให้เป็นสตรีอุ่นเตียงของแม่ทัพกี่เดือนกี่ปีข้าไม่มีท้อ เพราะนั่นคือความฝันของข้า...ฮ่า ฮ่า

     'กลางฤดูเหมันต์ที่เหน็บหนาว เสียงวี้ดหวิวของสายลมพัดโชยยามราตรี บนเตียงนอนหนานุ่มภายในกองทัพทหาร เสียงครางกระเส่าเย้ายวนครวญครางดังกระสับกระส่าย ร่างเล็กดิ้นพล่านไปมาบนเตียง จะดิ้นหนีก็หนีไม่พ้นสองมือถูกพันธการจาก

เชือกที่มัดตรึงเอาไว้เหนือหัวเตียง สัมผัสนุ่ม ๆ แตะฝังลงกลางร่องกลางของร่างกาย ร่างเล็กกระตุกเร่าอย่างทรมาน เมื่อลิ้นสากกระหวัดดูดดื่มน้ำหวานอย่างเมามัน ยิ่งนางร้องคร่ำครวญยิ่งกระตุ้นอารมณ์ปรารารถของเขาเหลือเกิน

    หญิงสาวจะว่าสาวก็นับว่าเป็นสาวรุ่นใหญ่ ลู่ซาน สาวออฟฟิศอายุ 40 ปีกำลังอ่านหนังสืออีโรติก ในยามค่ำคืนที่โดดเดี่ยว เธอมีความฝันอยากจะมีคนรักที่ดีและมีเซ็กส์ที่เร่าร้อน ทว่าเพราะเธอเชื่อคำพ่อแม่ ตั้งใจเรียนตั้งใจทำงานมีงานที่มั่นคง เลี้ยงตัวเองได้ จนกระทั่งทำงานจนลืมหาความสุขให้ตัวเองรู้ตัวอีกทีอายุก็ปาไปเลย 3 เลย มองหาผู้ชายสักคนก็ไม่เข้าตาไม่ถูกใจ อีกทั้งยังเป็นคนโรคส่วนตัวสูงจึงไม่ค่อยมีโอกาสพบปะผู้อื่น ตื่นเช้าไปทำงานเย็นเข้าบ้านอ่านหนังสือคลายเหงาและหนังสือเหล่านี้คือที่พึ่งหนึ่งเดียวของเธอ 

แจ๊ะ แจ๊ะ  สองนิ้วล้วงลงต่ำช่วยเหลือตัวเองพร้อมอ่านหนังสืออารมณ์พุ่งพล่าน เสียวซ่านวาบหวามไปทั้งร่างกายเมื่อเร่งความเร็วของนิ้วมือ ร่างบางหลับตาซึมซับความวาบหวิวที่กำลัง

จะถึงจุดสิ้นสุด ทว่าตอนนั้นเองเหมือนหัวใจของเธอเต้นแรงกว่าเดิมราวกับความดันพุ่งสูง ร่างกายบิดเกร็งก่อนจะทรุดหลับนอนแน่นิ่งไปอย่างไร้ลมหายใจ

      ฟิ้ว ฟิ้ว

ลมพัดเย็นยะเยือกเข้าถึงกระดูก ร่างบางลืมตาขึ้นมาหวังจะดึงผ้าห่มมาห่มกาย ทว่าความรู้สึกเสียวซ่านกลับถาโถมเข้ามา 

'เดี๋ยวนะ ฉันจำได้ว่าตัวเองอยู่ในฤดูร้อน และฉันกำลังช่วยตัวเองพร้อมอ่านหนังสืออยู่ไม่ใช่หรือไงทำไมถึงได้หนาวเย็นแบบนี้ แต่ว่าความเสียวยังคงแผ่ซ่านไปทั้งตัวแบบนี้ เกิดอะไรขึ้นกันนะ' ฉันพยายามจะลืมตากวาดสายตามองไปรอบ ๆ ต้องผงะตกใจสองมือถูกมัดขลึงไว้เหนือศีรษะ ร่างกายไร้เสื้อผ้าสองขาตั้งฉากในท่านอนหงาย ยิ่งไปกว่านั้นคือช่วงล่างที่กำลังถูกกระหวัดดูดดื่ม ขบเม้มอย่างเร่าร้อน 

“อึก อื้อ… เสียว เสียว ไม่อยากจะเชื่อนี่คงเป็นความฝันสินะ ” น้ำเสียงครางกระเส่าแผ่วเบาทำให้อีกฝ่ายชะงักเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะตอบนางแผ่วเบา

“เจ้าเบลอเสียจนคิดว่านี่คือความฝันเลยสินะ เอาแต่เถอะหากนี่คือความฝัน ค่ำคืนนี้ข้าจะทำให้เจ้าฝันดีที่สุด” ร่างใหญ่เอ่ยออกมากระตุกยิ้มพร้อมใช้แขนสอดเข้าไประหว่างขาทั้งสองข้างของร่าง ยกบั้นท้ายแอ่นเข้าหาตนเองก้มหน้ามุดลงร่องกลางของนาง ขบเม้มตั้งแต่บนลงล่างเรียวลิ้นชำนาญ  อีกทั้งยังละเลงลิ้นล้วงลึกเข้าไปในช่องทางเปียกลื่นเกี่ยวกระหวัดดูดดื่มความหอมหวานจากร่างบางที่ส่งเสียงร้องครวญคราง แอ่นกระตุกกระเสือกกระสน ริมฝีปากเผยอหอบบิดเร่าทุลักทุเล ในหัวพร่าเบลอกระจัดกระจายแผดเผาทุกตารางนิ้วที่ถูกสัมผัส

“อะ..อ่า เสียว เสียวเหลือเกินเสียวแทบจะขาดใจ” ฉันต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ ๆ นี่มันไม่ใช่ความฝันแต่เป็นความจริง ลิ้นอุ่น ๆสอดแทรกเข้ามาในช่องรักที่ร้อนรุ่ม เปียกชุ่มไปด้วยน้ำลายและน้ำรักที่ไหลออกมา แม้ไม่รู้ว่าเรื่องนี้มันเกิดอะไรขึ้น ตอนนี้ฉันขอกักเก็บความเสียวซ่านนี่ไว้ในความทรงจำ

เขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นเมื่อเห็นร่างบางแน่นิ่งหายใจเหนื่อยหอบ พลางจ้องมองใบหน้าของนาง วางขาของนางลงค่อย ๆ เลื่อนมือขึ้นไปบดคลึง คลึงเคล้นปทุมถันที่ตั้งชูชันดึงดูดสายตา

“ช่างเย้ายวนข้าเสียจริง นี่นะหรือสตรีที่ไม่อยากจะสนองความต้องการของข้า แต่ทว่าร่างกายของเจ้ากลับไม่เป็นเช่นอย่างที่เจ้ากล่าวมา ดูสิมันทรยศเจ้าคล้าย ๆ พร้อมแล้วที่จะสนองตัณหาของข้า” คำพูดออกจากปากของชายที่อยู่ตรงหน้าช่างไม่น่าฟังเลยสักนิด ทั้งหยาบโลนและป่าเถื่อน แต่ไม่ทันที่นางจะได้โต้ตอบ เขาก้มลงมาประกบปากของนางดุเดือดราวกับจะกลืนกินอีกฝ่ายเข้าไปทั้งตัว กวาดกระหวัดไม่ผ่อนแรงลงสักนิด ร่างบางบิดเร่าลมหายใจติดขัดส่งเสียงประท้วงผ่านลำคอ ทว่าเขาไม่หยุดแต่กลับดูดคว้ามหาความหอมหวานไม่รู้จักพอ เพลิงราคะโหมกระพือไร้ท่าทีจะมอดดับ

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
46
ตอนที่ 1 คิดว่าฝันไป
บทนำใครจะคิดหญิงอายุ 40 ปี อย่างฉันในโลกปัจจุบันจะทะลุมิติมาอยู่ในหนังสือ อีกทั้งยังเป็นนิยายที่ตัวเองกำลังอ่านเพื่อสนองตัณหา เมื่อถึงสุดสูงสุดกลับทำให้หัวใจเต้นแรงเหมือนความดันพุ่งสูงจนหมดลมหายใจ ลืมตามาอีกทีได้อยู่บนเตียงเหมือนฉากที่กำลังอ่านถึง เดิมทีลู่ผิงเอ๋อร์สตรีที่ฉันเข้ามาอยู่ในร่าง เป็นเพียงเด็กสาวแรกแย้มไม่เคยผ่านมือชาย เพราะคำว่าบุญคุณที่แม่ทัพอวิ๋นจ้าวเหวินช่วยเหลือตระกูลนาง ท่านพ่อจึงยกนางให้แก่แม่ทัพ ดีกว่าให้นางอยู่ที่เรือนเดิม เป็นอนุหรือสตรีอุ่นเตียงของท่านแม่ทัพใหญ่ดีกว่าเป็นฮูหยินหรืออนุของใต้เท้าชราบ้ากามเป็นไหน ๆลู่ผิงเอ๋อร์ไม่ได้เต็มใจ แต่เพราะเชื่อฟังบิดาจึงยอมตามแม่ทัพมาที่กองทัพทหารเพื่อปรนนิบัติ เขาไม่คิดที่จะรักนางเก็บนางเอาไว้ข้างกายเพื่อปรนนิบัติทว่าร่างกายของนางช่างดึงดูดอารมณ์เย้ายวนทุกครั้งที่พบเจอ ไม่ว่าทหารในกองทัพยังพากันมองตาเป็นมัน ทำให้เขามิอาจจะทนไหวเรียกนางเข้ามาพบมัดตึงนางเอาไว้เพื่อไม่ให้หลบหนี ก่อนจะลิ้มรสความหอมหวาน เมื่อลู่ซานเข้ามาอยู่ในร่างนี้ นางทั้งมั่นไส้และเกลียดชังท่านแม่ทัพผู้นี้จริง ๆ ปากบอกไม่สนใจไม่คิดจะมอบหัวใจให
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 2 คุณหนูลู่ผิงเอ๋อร์
ตอนที่ 2 คุณหนูลู่ผิงเอ๋อร์ ร่างใหญ่ปลดปล่อยริมฝีปากน้ำลายเหนียวยืดจ้องมองร่างบางนัยน์ตาเปล่งประกายความหื่นกระจาย มือหนาทั้งสองข้างยื่นมือไปเคล้นคลึงปทุมถันทั้งสองข้างที่เย้ายวนสายตา รบเร้าจนเขาเสียสติมิอาจจะควบคุมตนเองได้ มือบีบกำเข้าหากัน ก้มหน้าโลมเลียจู่โจมด้วยตัณหา ร่างบางเสียวปลายราวกับกระแสไฟฟ้าแล่นทั่วร่าง“อึก ..อือ .. ได้โปรดหยุดเถิด ฉันจะขาดใจตายแล้ว คุณเป็นใครก็ไม่รู้ จู่ ๆ มาทำแบบนี้ได้ยังไง ปล่อยนะ !!.” แม้ปากจะบอกให้เขาหยุดทว่าร่างกายกลับดิ้นพล่านเสียวซ่านไปทั้งตัวร่างใหญ่เงยหน้าขึ้นมองดวงตาพลันเปลี่ยนแวว ดุดันจนอีกฝ่ายรับรู้ได้“ฮึ ...! คิดว่าเอ่ยมาเช่นนี้ข้าจะยอมปล่อยเจ้าไปง่าย ๆ อย่างนั้นหรือ? ดี เอ่ยต่อไปสิว่าไม่รู้จักข้า ข้าจะทำให้เจ้ารู้จักเองว่าข้าเป็นผู้ใด” ใบหน้าแดงก่ำเหมือนโกรธคนตรงหน้าทว่าเขากลับชื่นชอบที่นางมีท่าทีเช่นนี้ มันช่างกระตุนอารมณ์ของเขาเสียจริง เขาขยับมือจับยอดปทุมถันขยี้บีบเคล้นจนร่างบางสะดุ้งโหยง ก่อนจะค่อย ๆ ไล่เลียทำให้ร่างกายของนางแดงเป็นจ้ำกุหลาบ ก่อนจะบรรจบที่ช่องกลางกลางระหว่างกายที่เปียกชุ่ม เขากวาดสายตามองอย่างชอบใจ จับแท่งเอ็นที่ข
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 3 พระราชโองการ
ตอนที่ 3 พระราชโองการ ยามเฉิน(9.00) หลังจากล้างเนื้อล้างตัว เย่อี๋เหนียงจัดหาอาหารมาให้ลู่ซานกินเรียบร้อย นางเฝ้าครุ่นคิดเรื่องที่กำลังพบเจอ และตอนนี้ได้รู้แน่ขัดแล้วว่าตัวเอง ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในหนังสือนิยาย แถมยังเป็นลู่ผิงเอ๋อร์สตรีแรกแย้ม ที่ถูกแม่ทัพเมินเฉย 'น่าตลกจริง ๆ ฉันเข้ามาอยู่ในนิยายอย่างนั้นรึ เอาเถอะในเมื่อตอนนี้ฉันมาอยู่ในนิยายเป็นสตรีอุ่นเตียงก็ไม่ได้แย่ โฮ๊ะ ๆ ความฝันของฉันเป็นจริงสักที แต่ที่น่าโมโหคือคำพูดของแม่ทัพที่ก่อกวนหัวใจอยู่ไม่คลาย ไม่สนใจไม่มีใจ ดี ! คิดว่าตัวเองเป็นเทพบุตรรูปงามอยู่คนเดียวหรือไง..! ถึงแม้ว่าจะหล่อจริง ๆ ก็เถอะแต่ปากปีจอเหลือเกิน ฉันจะต้องเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง สิ่งแรกคือทำอย่างไรก็ได้ให้เขาพาออกไปจากกองทัพที่มีแต่ผู้ชายมากมายเช่นนี้ และสิ่งที่สอง ปอกลอกเงินทองสมบัติเพื่อเอามาไว้ติดกาย เมื่อได้พอและพบเห็นหนทางฉันจะหนีไปจากผู้ชายปากร้ายคนนี้ให้ดู'“อี๋เหนียงที่นี่มีแต่ทหารที่เป็นบุรุษล้วนเลยหรือ ? แล้วอี๋เหนียงอยู่ที่ใดกันเหตุใดถึงเข้ามาอยู่ในกองทัพที่มีแต่บุรุษเช่นนี้เจ้าคะ ” “ข้าเป็นชาวบ้านที่อยู่แถว ๆ นี้ ในหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ไม่ไก
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 4 ยั่วยวน
ตอนที่ 4 ยั่วยวน หลังรับราชโองการเสร็จ จ้าวเหวินดูวันที่เดินทางปล่าวประกาศบอกต่อให้แก่ทหารได้รับรู้ ทุกคนต่างพากันดีอกดีใจที่จะได้เดินทางกลับวังหลวงหาครอบครัว เสนาบดีโจวไห่หลงยังไม่ได้กลับในทันที เพราะนี่ก็ใกล้จะตะวันตกดิน จ้าวเหวินจึงชักชวนให้นอนค้างที่กองทัพเอาไว้รุ่งสางค่อยเดินทางกลับ ทั้งสองคือสหายที่สนิทสนมกันมากเพียงมองตาก็รู้ใจ หลังจากที่จัดการเรื่องบอกกล่าวกับทหารเสร็จ เขาจึงพาไห่หลงไปส่งที่ซุ้มค่ำคืนนี้เขาจะมีการกินเลี้ยงดื่มด่ำสุรางานรื่นเริงเล็ก ๆ น้อย ๆ ในกองทัพหลังจากที่ไม่ได้รื่นเริงมานานเพื่อเป็นการตอบแทนทหารเหล่าผู้กล้าที่เคียงข้างไม่ท้อถอย ระหว่างเดินมาที่ซุ้มสายตาของจ้าวเหวินปะทะสบตากับสตรีที่เขาคะนึงหาจนแทบอยากถลาตัวไปหานาง แสงแดดช่วงพลบค่ำเหลืองอร่ามส่องกระทบร่างบางที่ยืนอยู่ต่อหน้า ไม่พบเจอนางเพียงสองวันไม่คิดว่านางจะเปลี่ยนไปถึงเพียงนี้ ใบหน้าแต่งแต้มประทินโฉม ริมฝีปากแดงระเรื่อจากสีชาด แต่ที่สะดุดตาเขามากกว่าสิ่งใดคือชุดที่นางสวมใส่ยามนี้่ ทำให้เขาถึงกับกำมือแน่นดวงตาจ้องเขม็งราวจะจับนางกินเลือดกินเนื้อเสียยามนั้นอาภรณ์สีเขียวอ่อนด้านนอกโปร่งแสง
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 5 สอนให้หลาบจำ
ตอนที่ 5 สอนให้หลาบจำตึง ตึง แคว่ก !!! มือหนาเดินเข้ามาขึ้นคร่อมร่างบาง ฉีกอาภรณ์จนไม่เหลือแม้สักชิ้น อารมณ์พุ่งพล่านลมหายใจถี่ระรัว ก้อนเนื้อขาวนวลยั่วยวนสายตานับครั้งไม่ถ้วน เขายื่นมือไปบีบคอของนาง เอ่ยด้วยน้ำเสียงดุดัน “วันนี้ข้าจะทำให้เจ้าได้รับรู้และห้ามแต่งกายเช่นนี้ออกไปข้างนอกอีก มิเช่นนั้นข้าจะมอบเจ้าให้ทหารทั้งกองทัพได้เสวยสุขกับร่างกายของเจ้า ได้จะปลดปล่อยอารมณ์ให้หายคลายความกังวล นี่ยังนับว่าข้าเมตตาเจ้าแล้วผิงเอ๋อร์ สำนึกใส่สมองกลวง ๆ ของเจ้าเอาไว้ด้วย ” ผิงเอ๋อร์ไม่ได้หลบสายตาจ้องมองเขาอย่างไร้ความเกรงกลัว เพราะดูคนที่กำลังกังวลน่าจะเป็นเขาเสียมากกว่า“ท่านแม่ทัพโปรดเมตตาข้าด้วยเจ้าค่ะ เพราะข้าอยู่ในกองทัพไร้อาภรณ์สวมใส่ มีสิ่งใดก็สวมใส่สิ่งนั้น บิดาของข้าไม่ได้บอกให้ข้าเตรียมอาภรณ์มามากมาย แม่ทัพโปรดเข้าใจข้าด้วย” “เจ้าอย่ามาแก้ตัวเพราะไม่ว่าอย่างไรข้าก็ไม่มีทางปล่อยให้เจ้ารอดพ้นจากตอนนี้ไปได้” เอ่ยจบเขาโน้มตัวลงประกบริมฝีปาก มิใช่จูบที่นุ่มนวลแต่เป็นจูบที่ดูดดื่มรุนแรงและดิบเถื่อน ร่างบางสมองเบาหวิววาบหวามสั่นสะท้าน วูบวาบในร่างกาย อ่อนระทวยเพียงแค่รสจูบที่อ่อนหัดข
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 6 เพลิงปรารถนา
ตอนที่ 6 เพลิงปรารถนา แววตาอาบย้อมด้วยความปรารถนาแววตาร้อนรุ่ม ความปรารถนาใคร่อยากทำสิ่งที่มากกว่านี้เผยอออกมาจากดวงตาคู่นั้นไม่ว่าอย่างไรก็ปิดไม่มิด เพลิงอารมณ์ลุกโชน ยื่นมือทั้งสองข้างดึงเอวของนางเข้ามาใกล้ตนเองให้ได้ท่าที่เข้าที่เข้าทาง เขาค่อย ๆ จับแท่งเอ็นตบที่กลีบกุหลาบเบา ๆ กระตุกยิ้มบนใบหน้า“ในเมื่อเจ้าเสร็จสมแล้วต่อจากนี้เป็นตาข้าบ้างที่จะได้ปลดปล่อย จงน้อมรับเอาไว้ซ่ะน้ำเชื้อที่ออกจากแท่งร้อนของข้า และจำสำนึกเอาไว้อย่าได้ยั่วยวนข้าเช่นนี้มิเช่นนั้นข้าจะสั่งสอนเจ้าไม่ให้ได้พัก” เอ่ยจบร่างใหญ่ดันแท่งเอ็นกดลึกเข้าไปช่องทางที่เปียกลื่น เขาสั่นสะท้านเมื่อยัดเข้าไปเพียงแค่ส่วนปลายก็ถูกขมิบรัด กัดฟันฝ่าความคับแน่นทะลวงเข้าไปจนถึงส่วนโคน ร่างเล็กหวีดร้องขึ้นอีกครั้งเมื่อถูกแท่งเนื้อข่มเหงรังแก “อึก ..ท่านแม่ทัพรุนแรงเกินไปแล้วนะเจ้าคะ ” เรียวข้าอ้ากว้างสองมือปัดป่ายอยากจะให้เขาดึงมันออกเมื่อถูกแช่ค้างเอาไว้ ความรู้สึกหนึ่งพุ่งพล่านในอก ความรู้สึกแปลกใหม่ที่ปะทุไม่มีทางจะต้านทานได้ ดวงตาจับจ้องมองเรือนลางที่นอนดิ้นทุรนทุรายยากนักที่จะหักห้ามใจ ความรู้สึกร้อนวูบวาบไล่ลามไปทั่วกา
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 7 เสนอกายดูแล
ตอนที่ 7 เสนอกายดูแล ผิงเอ๋อร์เดินเข้ามาในงานเลี้ยงทุกสายตาจับจ้องนางเป็นตาเดียวกัน ราวกับนางเป็นดอกไม้งดงามที่ขึ้นในช่วงหิมะโหมกระหน่ำ ดวงตาประกายแวววาว หื่นกามของเหล่าทหารไม่เว้นแม้แต่โจวไห่หลง เขาชะงักยกจอกสุราค้างดวงตามันวาวอย่างเคลิบเคลิ้มจ้องมองร่างบางทั้งตัวหัวจรดเท้า นึกอิจฉาแม่ทัพจ้าวเหวินที่ได้ครอบครองนาง“ข้าอิจฉาเจ้าจริง ๆ ในเมื่อเจ้าไม่คิดอะไรกับนางและไม่ยกย่องนางขึ้นเป็นฮูหยิน อย่าลืมคำพูดของข้า ข้ายังไม่คืนคำที่จะรับเลี้ยงนางต่อจากเจ้าหลังกลับวังหลวง และไม่ต้องเป็นห่วงข้าจะดูแลนางเป็นอย่างดี ”เขาเอ่ยออกมาโดยไม่ได้มองใบหน้าอีกฝ่าย มือกำจอกสุราแน่นดวงตาจ้องเขม็งดุดันเกรี้ยวโกรธ ขนาดเขาทำให้ร่างกายของนางเกิดจ้ำกุหลาบหลายจุดอีกทั้ง กระทำรุนแรงกับนางให้นางหลาบจำ แต่เหตุใดนางจึงแต่งกายด้วยผ้าน้อยชิ้นมากกว่าเดิม นางสวมอาภรณ์สีแดงด้านบน เผยหน้าท้องเรียบเนียนสู่สายตาผู้อื่น อาภรณ์ด้านบนรัดแนบเนื้อจนดันเนื้ออกเผยออกมาให้เห็นเนื้อขาวนูนยั่วยวนสายตา เขากัดริมฝีปากก่อนจะวางจอกสุราลงบนโต๊ะเสียงดัง ลุกขึ้นพรวดดึงเสื้อคุมด้านนอกของตนเองไปคุมกายของผิงเอ๋อ์รไม่อยากให้ผู้อื่นเห็นเร
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 8 ควบคุมเอง
ตอนที่ 8 ควบคุมเอง ผิงเอ๋อร์ร้อนในกายวูบวาบ แม้ยามอยู่ในร่างเดิมจะเคยดื่มสุรามาบ้าง แต่ไม่คิดเลยว่าสุราในยุคนี้จะอ่อนนุ่มยามดื่ม แต่ออกฤทธิ์รุนแรงถึงเพียงนี้ ใบหน้าของนางเริ่มแดงระเรื่อ มือเรียวลูบไล้แผ่นอกของเขาอย่างลืมตัว เสียงหัวใจเต้นแรงตึกตักของร่างใหญ่ได้ยินชัดเจน“หน้าอกนี่ช่างแข็งแกร่ง ไหล่กว้างขวางเช่นนี้ คงมีแต่สตรีอยากวิ่งเข้าหาสินะ ... ไม่คิดเลยว่าจะได้อยู่ในอ้อมแขนอบอุ่นเช่นนี้”“ฮึ ..ทำเป็นอวดดี ดื่มไปเพียงจอกเดียวยังเอ่ยวาจาเลอะเลือน ““ข้าไม่ได้เลอะเลือนนะ ...สติข้ายังอยู่ครบถ้วนหากไม่เชื่อท่านแม่ทัพก็ปล่อยให้ข้าเดินเองสิเจ้าคะ”“ไม่! หากเจ้าเดินเองมีหวังกว่าจะถึงที่พักคงสว่างพอดี ข้าไม่ได้มีความอดทนมากถึงเพียงนั้นอีกอย่างข้าบอกเจ้าแล้วใช่หรือไม่ ว่าอย่าแต่งกายเช่นนี้อีกช่วงเย็นเจ้ายังไม่เกรงกลัวข้าแม้แต่น้อยสินะ ถึงได้ยั่วโมโหข้าเพียงนี้ “ผิงเอ๋อร์สายตาหวานเยิ้มมองจ้าวเหวินชวนให้หลุ่มหลงร่างกายร้อนรุ่มรีบย่างกรายไปที่ซุ้มอย่างเร่งด่วน เมื่อมาถึงซุ้มเขาวางนางลงบนฟูกนุ่ม ๆ รีบปลดอาภรณ์ของตนเอง ผิงเอ๋อร์ลุกขึ้นนั่งจ้องมองไม่วางตา ก่อนจะลุกขึ้นเดินมามือเรียวลู
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 9 ไม่ให้พัก
ตอนที่ 9 ไม่ให้พัก หลังจากวันนั้นนี่ก็ล่วงเวลามา 3 วัน เสนาบดีโจวไห่หลงกลับเมืองหลวงก่อน เพราะแม่ทัพจ้าวเหวินยังมีอะไรต้องจัดการและจัดแจงทหารกลุ่มหนึ่งที่ต้องอยู่ทีนี่เพื่อป้องกันไม่ให้ศัตรูบุกมายามที่ตนเองกลับเมืองหลวง อากาศเริ่มเย็นขึ้นเรื่อย ๆ คล้าย ๆ จะมีหิมะตกลู่ผิงเอ๋อร์ยืนจ้องมองครุ่นคิดอยู่นอกซุ้มอี๋เหนียงยกสำรับอาหารมาให้ไม่เห็นนางอยู่ในซุ้มจึงเดินออกมาเรียกให้กินอาหารเย็นเพราะวันนี้นางจะรีบกลับเรือนหากชักช้ากลัวว่าหิมมะตกจะเดินทางลำบาก“สำรับอาหารมาแล้ว รีบเข้าไปกินก่อนที่จะเย็นเถิดเจ้าค่ะ ข้าเตรียมผ้าห่มหนา ๆ มาให้คุณหนูช่วงนี้ดูเหมือนว่าอากาศจะเย็นมากกว่าเดิม อยู่ในซุ้มที่ไม่มีแม้กระทั่งเตียงอุ่นหรือผนังไฟ แม้ว่าผ้าห่มจะช่วยคลายความหนาวได้บ้างแต่ยังคงเย็นยะเยือกแน่ ๆ หากหิมะตกลงมา” อี๋เหนียงมองซุ้มที่ทำด้วยผ้าใบหนา แม้จะต้านลมต้านฝนได้แต่ความหนาวที่เย็นยะเยือกมิอาจจะต้านได้เป็นแน่ นางเริ่มเป็นห่วงสตรีร่างบางนางนี้เหลือเกิน “ขอบคุณอี๋เหนียงที่เป็นห่วงข้านะเจ้าคะ ท่านคงยังไม่รู้เรื่องที่แม่ทัพจะเดินทางกลับเมืองหลวงสินะเจ้าคะ หากเดินทางก่อนที่หิมะตกคงจะดีไม่น้
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 10 เดินทาง
ตอนที่ 10 เดินทาง กรุ๊บกรับ ๆ เสียงฝีเท้าม้ากำลังเคลื่อนไหวอย่างต่อเนื่อง ร่างบางลืมเปลือกตาขึ้นมาอย่างเหนื่อยล้า กวาดสายตามองรอบ ๆ รู้สึกถึงไออุ่นที่โอบกอดนางแน่น“ตื่นแล้วสินะ ในเมื่อตื่นแล้วก็ลุกนั่งเองเถิด แขนของข้าชาหมดแล้ว ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ผิงเอ๋อร์ยิ้มบางๆ ไม่ยอมลุกออกจากอ้อมแขนของเขา นางสำรวจอาภรณ์ที่เปลี่ยนชุดใหญ่เนื้อตัวที่เคยเหนียวเหนอะหนะจากน้ำรักของเขา จางหายไร้กลิ่นคงเป็นอี๋เหนียงสินะที่มาจัดการเช็ดเนื้อเชิดตัวและสวมใส่อาภรณ์ให้“แล้วผู้ใดละเจ้าคะที่ทำให้ข้าไม่มีเรี่ยวแรง หากมิใช่ท่านแม่ทัพ เสื้อผ้าพวกนี้คงเป็นอี๋เหนียงสินะเจ้าคะที่เปลี่ยนให้ข้า ข้าไม่ได้บอกลานางด้วยซ้ำ”“มิใช่นางเสียหน่อยแต่เป็นข้าต่างหาก ตอนนี้ลุกเสียทีหากไม่ลุกจากกายข้า อย่าหาว่าข้าไม่ตักเตือนเพราะข้าพยายามอดกลั้นมาพักใหญ่ที่ต้องอยู่ใกล้เจ้า อยากจะพักหรืออยากมีความทรงจำบนรถม้าเจ้าจงเลือกเอา ” แขนของผิงเอ๋อร์เหมือนจะรู้สึกถึงก้อนเนื้อที่กำลังนูนบวมอยู่ใต้ผ้า นางไม่มีเรี่ยวแรงที่จะทำในตอนนี้ จึงรีบลุกขึ้นทันที“ข้าลุกก็ได้เจ้าค่ะ ว่าแต่ยามนี้เราเดินทางมาถึงที่ใดแล้วหรือเจ้าคะ”“ใกล้จะถึงเม
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status