“เป็นอะไรอีกวะ?”เสียงทุ้มพึมพำบ่น แววตาเต็มไปด้วยความงุนงงระคนสับสน ขณะที่มือก็คว้าโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมาเปิดช่องแชทของคนที่บ่นถึงดูเป็นหนที่เท่าไรตัวเขาเองก็จำไม่ได้และหากลองนับนิ้วดูนี่ก็ปาไปสองวันแล้วที่ใครบางคนทำปั้นปึงกับเขาตลอด ถามอะไรไปก็ตอบกลับมาเพียงสั้น ๆ ทำเอาบดินทร์เริ่มหงุดหงิดและไม่เข้าใจว่าเขาไปเผลอทำอะไรให้เธอไม่พอใจตอนไหนจะว่าเธอโกรธที่คืนนั้นเขาเอาแต่ใจกับเธอทั้งคืนก็ไม่น่าจะใช่ เพราะหลังจบเกมรักรอบที่สอง เธอยังยอมให้กอดให้ฟัดต่ออีกตั้งหลายหนครั้นจะว่าไม่พอใจกับสิ่งที่เขาปรนเปรอ มันก็ยิ่งไม่น่าใช่ไปกันใหญ่ เขาตั้งใจทำทุกท่วงท่ส และตัวเธอเองก็ดูมีความสุขไม่น้อยเพราะนอกจากจะครวญครางไม่หยุดปาก ยังทั้งจิกทั้งข่วน ฝากรอยริ้วตามตามตัวเขาเต็มไปหมดนึกถึงตรงนี้ข้างแก้มสากก็พลันร้อนฉ่า ซับสีแดงระเรื่อ ซ้ำร้ายกลางกายยังกระตุกตอบรับ ราวกับกำลังเรียกร้องถึงสิ่งที่เคยทำให้เขาสุขล้นจนไม่อยากพาเธอไปส่งกลับบ้านอา เขาอยากเจอเธออีกแล้ว ...ปฏิกิริยาเดี๋ยวถอนหายใจ เดี๋ยวอมยิ้ม เดี๋ยวกระฟัดกระเฟียด สลับกับพึมพำพูดคนเดียวทำเอาอีกสามชีวิตที่นั่งร่วมห้องอดรนทนต่อไปไม่ไหว ถึงกั
더 보기
