เสี่ยงรักเดิมพันหัวใจ의 모든 챕터: 챕터 81 - 챕터 90

หมดเวลาแคร์คนที่เขาไม่แคร์เราแล้ว!จัสมินเชิดหน้าขึ้น เอื้อมมือไปหยิบแก้วเครื่องดื่มจากบริกรมาดื่มรวดเดียวจนหมดแก้วก่อนจะวางมันกลับลงบนถาดเดิม เสี้ยววินาทีหน้ากากที่มักใช้ยามเข้าสังคมก็ถูกหยิบมันออกมาใช้งานอีกครั้ง“ไปกันเถอะค่ะป๊า นาน ๆ ทีลูกสาวจะออกงานด้วยนะ พามินไปอวดเพื่อน ๆ หน่อย” จากนั้นเธอก็เป็นฝ่ายรั้งให้บิดาออกเดินไกรวิชญ์ค่อนข้างเป็นที่รู้จักในวงกว้าง แม้ปัจจุบันจะวางมือจากงานบริหารแล้วผันตัวไปอยู่ในส่วนของผู้ถือหุ้นใหญ่แล้วก็ยังเป็นที่นับหน้าถือตา ทำให้ตลอดระยะทางที่เดินผ่านมีผู้คนมากหน้าหลายตาแวะมาทักทายอยู่เนือง ๆจวบจนห้านาทีต่อมา ทั้งเขาและลูกสาวก็เดินมาถึงวงสนทนาซึ่งเป็นกลุ่มที่เขาสนิทสนมมากที่สุด“อ้าว สวัสดีค่ะพี่ไกร”หญิงวัยสี่สิบปลาย ๆ หรือที่ใคร ๆ ก็รู้จักในนามของคุณเขมจิรา ผู้บริหารบริษัทออกแบบและผลิตสื่อโฆษณาครบวงจรเป็นคนแรกที่สังเกตเห็น คล้อยหลังหญิงสาวเอ่ยทักทายพร้อมรอยยิ้ม คนอื่น ๆ จึงทยอยทำตามกระทั่งทักทายกันจนครบแล้วอีกฝ่ายที่จดจ้องเธอด้วยสายตาสนใจใคร่รู้อยู่นานก็ได้จังหวะเอ่ยถาม“เขมก็นึกว่าพี่จะไม่มางานวันนี้แล้วซะอีก”“ต้องมาสิ น้องอุตส่าห์โทรมาชวนด้วย

เดินมาได้ครู่หนึ่งจัสมินก็เลือกหยุดยืนแถวโถงทางเดิน เธอหลุบตามองโทรศัพท์ในมือที่ยังส่งเสียงกรีดร้องไม่หยุดแล้วย่นจมูกใส่บอกตรง ๆ ว่าเธอเคือง ส่งข้อความไปก็ไม่อ่านไม่ตอบ ถึงเธอจะเป็นแค่หุ้นส่วนตัวเล็ก ๆ แต่ก็มีหัวใจนะ รอบนี้เธอจะให้เขาเป็นฝ่ายรอบ้าง“ไหนมาลองดูกันสิว่าคนอย่างคุณชายบดินทร์ สหเดชา จะมีความพยายามสักแค่ไหนกันเชียว”จัสมินลอยหน้าลอยตากระหยิ่มยิ้มย่อง จงใจปล่อยให้เสียงริงโทนดังอยู่อย่างนั้นจวบกระทั่งสายตัดแต่แล้วอึดใจต่อมา ใบหน้าระรื่นก็เริ่มเปลี่ยนเป็นหงิกงอ หัวใจห่อเหี่ยวลงหลังพบว่าคนหน้าดุที่หายหน้าหายตาไปตั้งหลายวัน มีความพยายามโทรหาเธอแค่เพียงสายเดียว!“ถามจริง! แค่นี้จริงดิ เฮ้ย~”หมดคำจะพูดเลยเว้ย!เสียงลมหายใจฟึดฟัดดังระคนไปกับเสียงปลายนิ้วเคาะลงบนหน้าจออย่างต่อเนื่อง ผ่านไปร่วมสามนาทีแล้วก็ยังไร้วี่แววว่ามันจะมีสายเรียกเข้าอีก ในที่สุดเธอก็อดรนทนต่อความร้อนอดร้อนใจไม่ไหว กดเปิดช่องแชทของชายหนุ่มขึ้นมา“เอ้า! อ่านก็อ่านแล้วหนิ แล้วทำไมไม่ตอบ ไอ้คนแก่นิสัยไม่ดี! ไม่มีมารยาทต่อผู้น้อยอีกแล้วนะ!”คราวนี้ใบหน้าหงิก ๆ ก็ยิ่งง้ำงอ ความหงุดหงิดเพิ่มพูนกว่าเก่า ครั้นจะกดต

“ขอพี่ ... อยู่แบบนี้สักแป็บนะ แค่แป็บเดียว”คำขอทำเอาจัสมินที่คิดจะสะบัดมือทิ้งชะงักจริงอยู่ว่าลึก ๆ เธอยังขุ่นเคืองเรื่องที่เขาเคยโกหกหลอกลวงเธอในอดีตอยู่บ้าง ทว่านับตั้งแต่รู้จักกันมา นี่เป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ที่รุ่นพี่แสดงความอ่อนแอออกมาให้เห็นอีกทั้งเมื่อครู่เธอก็เป็นต้นเหตุให้เขาต้องเจ็บตัว เพราะงั้นถือซะว่านี่เป็นคำขอบคุณที่เธอต้องตอบแทนเขาก็แล้วกันให้เหตุผลในการใจอ่อนของตัวเองแล้วจัสมินก็เบือนหน้าหนีไปอีกทาง ไม่พูดไม่จา ปล่อยรุ่นพี่ได้มีเวลาจัดการกับอารมณ์ของตัวเองก่อนที่เขาจะต้องเดินกลับเข้าไปในงานแต่เพียงแค่เงยหน้าขึ้นร่างบางก็ชาวาบเมื่อสบเข้ากับแววตาวาวโรจน์ของคนที่ยืนอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตร“พี่บดินทร์”และพอเห็นว่าสายตาดุดันของผู้มาใหม่กดมองต่ำลง เธอก็ลนลานแกะมือออก เท้าก้าวออกห่างจากรุ่นพี่โดยอัตโนมัติ“คือมิน... มิน... อ๊ะ”สีหน้าถมึงทึงทำเอาคนเรียนดีมีไหวพริบพอตัวเกิดสมองว่าง นึกคำอธิบายไม่ออกไปชั่วขณะแต่ขณะกำลังอ้ำอึ้งอึกอักอยู่นั้น จู่ ๆ ร่างกายก็เซไปตามแรงกระชาก"ว้าย"เธอร้องอุทานเสียงหลงด้วยความตกใจ ใบหน้ากระแทกเข้ากับแผงอกอุ่น ๆ ของเจ้าของกระทำ“มิน!”

กว่าจะหายอึ้งเขาก็ก้าวยาว ๆ อ้อมมาขึ้นประจำที่หลังพวงมาลัยเป็นที่เรียบร้อยแล้ว“เดี๋ยว ๆ พี่จะพามินไปไหนคะ?”“กลับบ้าน”คำตอบทำเอาจัสมินผวา คว้ามือเจ้าของรถยนต์ไว้แทบไม่ทัน“โว้ ๆ บ้านนี่บ้านไหน บ้านใครคะ?”“บ้านเธอ”“พี่! จะให้มินทิ้งป๊าแล้วกลับไปก่อนคนเดียวเนี้ยนะ ไม่เอามินไม่ไป”“แม่ฉันอยู่ในงาน เดี๋ยวบอกให้”“โอ๊ะ น้าอังมาด้วยเหรอคะ?”“อืม”ความลังเลพลันบังเกิดขึ้นทันทีหลังเห็นชายหนุ่มพยักหน้ายืนยันถึงไม่ผิดไปจากที่คาดการณ์ไว้เพราะน้าอังคณาถือได้ว่าเป็นหนึ่งในนักธุรกิจสาวที่ใคร ๆ ต่างก็รู้จักและอยากสร้างปฏิสัมพันธ์ด้วย อย่างไรต้องได้รับบัตรเชิญแน่นอน แต่จะให้เธอเอาข้ออ้างอะไรมาขอตัวกลับก่อนล่ะและคล้ายว่าคนข้าง ๆ จะรับรู้ถึงความกังวลนี้“ผมมีธุระต้องไปทำกับจัสมิน ฝากแม่ส่งเจ้าสัวไกรด้วยนะ”จัสมินอ้าปากค้าง ก็รู้อยู่หรอกว่าหากหยิบชื่อเขามาเอ่ยอ้าง แน่นอนว่าคงไม่มีใครคัดค้าน แต่สามารถทำให้ทุกปัญหาคลี่คลายอย่างง่ายดายภายในเวลาไม่กี่วินาทีด้วยประโยคประโยคเดียว แถมยังผ่านทางโทรศัพท์ด้วยอีก นี่เขาชักจะเก่งเกินไปแล้ว“เคลียร์นะ”สิ้นเสียงทุ้มเข้มรถยนต์คันหรูก็แล่นออกจากลานจอดรถโดยไม่รอ

กว้างมาก! กว้างชนิดที่ต่อให้เด็กสักสิบคนมาวิ่งเล่นที่นี่ก็ยังเหลือพื้นที่อะ!โทนการตกแต่งเป็นโทนเทาดำ ดูเรียบง่ายหากแต่เรียบหรู เพราะมองแค่ปราดเดียวก็รู้ได้ทันทีที่ว่าเฟอร์นิเจอร์แต่ละชิ้นล้วนมีราคาค่าตัวสูงลิ่ว แต่ก็นะ รวยขนาดมีคอนโดราคาแปดหลักแบบนี้ได้ จะจ่ายค่าตกแต่งอีกสักแปดหลักไม่ได้เชียวเหรอแต่สิ่งที่ทำให้เธอตาเหลือกจนแทบถลนที่สุดเห็นจะเป็นภาพวิวทิวทัศน์“สุดยอด”จัสมินครางเสียงแผ่ว วินาทีที่ผ้าม่านเคลื่อนตัวออกจากกันเธอถึงกับเผลออ้าปากค้าง ถลันเข้าไปยืนเกาะกระจก ตื่นตาตื่นใจกับวิวของเมืองกรุงในยามค่ำคืนจนเก็บอาการไม่อยู่มองเห็นแม่น้ำ เห็นชิงช้าสวรรค์ตรงนั้นด้วยอะ โอ๊ย สวยอะ สวยสุด ๆ ไปเลย~“รกหน่อยนะ ไม่ค่อยได้มา”“รก? ถ้าห้องพี่เรียกรก ห้องมินนี่คงเรียกว่าโรงเก็บของ”คำเปรียบเทียบเรียกเสียงหัวเราะเบาๆ ให้ดังขึ้นในลำคอแกร่ง ปล่อยให้เธอดื่มด่ำกับภาพวิว ส่วนตัวบดินทร์เดินวนเข้าไปในห้องทำงานเพื่อหยิบซองสัญญาที่เพิ่งเอามาแก้ไขเนื้อหาในบางจุด บดินทร์เดินกลับออกมาอีกทีก็พบว่าหญิงสาวย้ายไปยืนทำตาโต เกาะเคาน์เตอร์บาร์เป็นลูกลิง“พี่บดินทร์ มินอยากชิมไวน์อะ พอจะมีขวดไหนเปิดได้บ้างไห