เสี่ยงรักเดิมพันหัวใจ의 모든 챕터: 챕터 111 - 챕터 120

“มิน...”เจ้าของชื่อที่เขินจนทำตัวไม่ถูกพลันเลิ่กลั่ก ตาโต ก็รู้อยู่หรอกว่าเขาพลังเหลือล้น แต่ขอเถอะ ให้เธอได้พักเติมพลังบ้างอีกนิดก็จะสู่ขิตอย่างสงบศพสีชมพูแล้ว!และเป็นโชคดีของเธอเหลือเกิน ที่ในจังหวะที่คนหื่นพลิกกายขึ้นคร่อม มุดหน้าลงหยอกเย้ากับยอดจุกสีระเรื่อ เรียวนิ้วสอดเข้าปลุกเร้ากลางกายฉ่ำแฉะของเธออย่างหนักหน่วง เสียงกรีดร้องของโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นขัดจังหวะแถมรายชื่อที่ปรากฏก็ทำให้ความปรารถนาที่เพิ่งก่อตัวในกายสาวดับมอดลงทันควันจัสมินลนลานผลักศีรษะทุยออกห่างอย่างแรง“ป๊าโทรมา!”เสียงพ่นลมหายใจหนัก ๆ ด้วยความหงุดหงิดแทรกกระนั้นบดินทร์ก็ยอมหยุด ถอนเรียวนิ้วออกจากร่องรักอบอุ่น ก่อนเอื้อมมือไปหยิบต้นตอของเสียงรบกวนมาส่งให้ผู้เป็นเจ้าของ“หยุดเลย ให้มินคุยธุระก่อน”จัสมินรีบชี้หน้าพร้อมดักคอเขาอย่างคนรู้ทัน ทำเอาคนค้างเติ่งที่กำลังตั้งท่าจะโถมเข้าคลุกวงในต่อชะงักงันจดจ้องกันครู่หนึ่งเขาก็เป็นฝ่ายยอมทิ้งตัวลงนอนแผ่ข้าง ๆ แม้สีหน้าจะบูดบึ้ง บ่งบอกถึงความไม่พอใจขั้นสุด“เด็กดีน้า”“ฮึ!”โถว ๆ มีคนแก่งอน~รอยยิ้มเอ็นดูผุดขึ้นที่มุมปากจัสมินอย่างกลั้นไม่ไหว แหงนหน้าขึ้นจูบปลายคาง

บดินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ เอาอะไรมายุ่งก่อนยัยตัวแสบ ตอนเขาส่งลูกน้องมาแอบสอดส่องดูว่าคนเก่ากับยัยคู่หมั้นมหันตภัยของไอ้หมอนั่นยังตามมาวุ่นวายกับเธออยู่หรือไม่ภาพที่ถูกส่งมานั้นแสดงให้เห็นชัดเจนว่าเธอว่างถึงขนาดไปเดินช้อปปิ้ง ดูหนัง ร้องคาราโอเกะกับเพื่อนได้เป็นชั่วโมง ๆ แต่เธอกลับไม่มีแม้เวลาจะมาพิมพ์ตอบไลน์เขา ฮึ้ย มันน่านัก!ยิ่งคิดเปรียบเทียบความหมั่นไส้ก็ยิ่งเพิ่มพูน เขาจึงตวัดผ้าห่มออกให้พ้นทางก่อนโถมกายลงคลุกเคล้า ขบกัดเนินอกอวบอิ่ม ฝากรอยคมเขี้ยวเพิ่มไปอีกสองสามรอบ“อื้ออ พี่บดินทร์ มัน จะ..เจ็บ อา~”“เจ็บแล้วก็จำ ว่าต่อไปอย่ามาโกหกพี่อีก”“มินเปล่า อ๊ะ!”พลันหัวใจก็หวิวไหว ความเจ็บแปลบถูกแทนที่ด้วยความเสียวซ่านเมื่อจากการขบเม้มแปรเปลี่ยนเป็นการตะโบมดูดดุนยอดจุกที่ชูชันขึ้นตามแรงกระตุ้นปลุกเร้า“พะ...พี่ ฮื่อ โอเค โอเคค่ะ มินโกหกเอง”ในที่สุดจัสมินก็ยอมยกธงขาว ไม่ใช่ว่าเกรงกลัว แต่เพราะเจ้าสิ่งที่กำลังเสียดสีต้นขา ทำให้เธอตระหนักได้ว่าไม่ควรปล่อยให้ได้เขานัวเนียต่อหากยังอยากทานมื้อเย็นอยู่“อะ ไหนบอกจะสั่งข้าว เอามาสิคะ มินหิวแล้ว”เมื่อแงะตัวเองออกจากอ้อมแขนคนหื่นกระหายได้แล้

(กรี๊ดดด เงียบแบบนี้แปลว่ายอมรับนะคะ โอ๊ย ๆ เพื่อนใจคอไม่ดีเลยค่ะ ไม่ได้อยากเผือกนะแต่แคะหูรอฟังแล้ว! เหลามาค่ะ เหลามา แซบไหม!?)“โอ๊ยไอ้บ้า! นี่ฉันโทรมาขอคำปรึกษานะ ตกลงฉันจะได้อะไรที่มันเป็นประโยชน์ไหมเนี้ย?”(แหม ๆ ๆ ทำเป็นดุกลบเกลื่อนนะ ไปอยู่ด้วยกันมาแป็บเดียวติดนิสัยพี่บดินทร์มาเลยเหรอจ๊ะ? แต่พี่เขาก็ดุจริง ๆ นั่นแหละ ทั้งหน้า ทั้งนิสัย แล้วก็คงทั้งเอวด้วยยย~)คำหยอกล้อยิงรัวมาไม่หยุด ทำเอาคนที่โดนดุมาทั้งวันเขินตัวแทบแตก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในตอนภาพยามถูกเขาก่นกระแทกและพร่ำครางกระเส่าข้างใบหูหวนกลับมาก่อกวนจิตใจอีกครั้งตำแหน่งที่เคยถูกเขาสัมผัสก็คล้ายร้อนวูบวาบ กึ่งกลางกายกระตุกเต้นจนต้องหนีบขา บิดสะโพกไปมาไม่ไหว ๆ ๆ คราวก่อนแค่ใจเกเร ตอนนี้เขาทำเธอใจแตกไปแล้ว!(ฮ่า ๆ ป่านนี้เขินจนหน้าดำเป็นก้นหม้อไปแล้วมั้งเพื่อนฉัน)“พอเลยยัยอ้าย ถ้ายังล้อไม่หยุดฉันจะวางแล้วนะ”(โอ๋ ๆ ไม่แกล้งแล้วก็ได้)ดูนะปากบอกไม่แกล้งแต่ยังหัวเราะไม่หยุด โว้ย!จัสมินมุ่ยหน้าใส่โทรศัพท์ กระนั้นพอได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักจากปลายสาย เธอก็อดส่งเสียงหัวเราะเคล้าคลอไปด้วยไม่ได้และสุดท้ายการต่อสายไปหาเพื่อนครั้งน

“มาแล้ว มินมาแล้ว~”ห้านาทีต่อมาจัสมินก็วิ่งกลับเข้ามาในโรงเรือนอีกครั้งพร้อมกล่องปฐมพยาบาล หัวใจยังคงหวิวไหวและตื่นตระหนกกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่คลายหากแต่พยายามเก็บอาการสุดชีวิต ชั่วอึดใจกระบวนการทำแผลเบื้องต้นก็เริ่มต้นขึ้น“ป๊ามึนหัวไหม ตาพร่า หรือแบบว่า มือชาเท้าชาอะไรพวกนั้นไหมคะ?”ไกรวิชญ์ส่ายหน้าน้อย ๆ แทนคำตอบ ก่อนจะเอียงหน้าเพื่อให้อีกคนปิดปลาสเตอร์สีเนื้อให้เขาได้ถนัดถนี่ขึ้นแววตาทอดมองลูกสาวด้วยความรู้สึกผิด เพราะแม้จะไร้เสียงสะอื้นไห้ หากแต่หยาดน้ำตาที่ร่วงเผาะลงมาไม่ขาดสายและแววตาสั่นระริกก็บ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าคนตรงหน้ารู้สึกอย่างไร เธอกำลังเสียขวัญ“ป๊าไม่เป็นอะไรจริง ๆ แผลมันแค่นิดเดียวเอง ไกลหัวใจเยอะนะ”“สำหรับป๊ามันอาจจะนิด แต่สำหรับมินมันไม่นิดเลย”ทั้งเรื่องโรคประจำตัว ทั้งเรื่องเนื้องอกในสมอง ยิ่งคิดหัวใจจัสมินก็ยิ่งเจ็บแปลบไปทั้งดวง เดิมที่คิดว่าตัวเองยังไหว ทว่ามาตอนนี้เธอกลับพบว่าตัวเองอ่อนแอ จวนเจียนจะขาดใจอาการของโรคชัดเจนขึ้นทุกวันจนเธอไหวหวั่น กลัวการสูญเสียขึ้นมาจับใจจัสมินกัดปากกลั้นเสียงสะอื้นจนรู้สึกเจ็บ กระนั้นมันก็ยังไม่เท่าเศษเสี้ยวของค

จัสมินแสร้งเออออตามน้ำ หากแต่แววตากลับวิบวับเป็นประกายคิดเหรอว่าเธอจะเชื่อ ฮึ! ถ้าไม่ได้มองใครอย่างที่ปากว่าจริง ๆ ยัยเพื่อนตัวดีคงไม่วอกแวก มองแต่หน้าจอโทรศัพท์ทุกนาทีจนไม่เป็นอันอ่านหนังสือแบบนี้หรอกแต่ในเมื่อเพื่อนยังไม่พร้อมจะเล่าเธอก็ไม่คาดคั้นต่อ จัสมินอมยิ้มกรุ้มกริ่มกับข้อสันนิษฐานในใจแล้วหยัดกายขึ้นยืน คว้ากระเป๋ามาคล้องบ่าในท่าเตรียมพร้อม“งั้นฉันกลับแล้วนะ แจกันวันมะรืน แกจะมาแน่ใช่มะ?”“แน่สิ! อุตส่าห์มีใครบางคนลั่นวาจาไว้เชียวนะว่าจะเลี้ยงเหล้าแล้วหาหนุ่มมาให้น้องอ้ายนั่งเต๊าะทั้งคืน ไม่ไปยังไงไหวล่ะจ๊ะ~”ท่าทางกระดี๊กระด๊าเกินเบอร์ทำเอาจัสมินหัวเราะร่วน พร้อมกันก็นึกหมั่นไส้จนอดไม่ไหว ม้วนชีทเรียนในมือแล้วเคาะเข้าที่หน้าผากคนยิ้มแต้ไปหนึ่งที“นี่แน่ะ ทีแบบนี้ล่ะจำแม๊นแม่น ทีตอนฉันติวให้ก่อนสอบนะ ทำเป็นร้องโอดโอยจะเป็นจะตาย บอกว่าเนื้อหาเยอะจังเลยค่ะพี่มิน น้องอ้ายจำไม่หมดหรอก”จัสมินทำเสียงล้อเลียนเพื่อนสาวในตอนท้าย แต่แทนที่อีกคนจะสำนึกกลับเปล่งเสียงหัวเราะร่า ยักคิ้วหลิ่วตาแล้วเถียงคอเป็นเอ็น“แรงจูงใจมันต่างกันไหมล่ะ! แล้วตกลงแกจะไปจัดที่ไหน คลับของพี่ดิน?”“ไม่อะ อย