All Chapters of เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก: Chapter 181 - Chapter 190

ตอนที่ 53เขินหนูเหรอแสงไฟสลัว ๆ ภายในร้านไอติมเปิดให้บรรยากาศดูอบอุ่น คนไม่พลุกพล่านมากนักเพียงฝันนั่งก้มหน้าบนโต๊ะเล็ก ๆ มือเล็กกำช้อนในมือแน่น น้ำตายังรื้นสะอื้นเป็นพัก ๆตรงข้ามกัน คอปเตอร์ นั่งกอดอกพิงเก้าอี้ สายตาคมจ้องเธอไม่วาง ริมฝีปากเม้มแน่นด้วยความหงุดหงิดที่ปนมากับความเป็นห่วง“ร้องไห้อีกแล้ว…” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยห้วน ๆ “มึงไม่รู้นิสัยมันจริง ๆ เหรอวะ”เพียงฝันเงยหน้าขึ้นมา ตากลมแดงก่ำสั่นระริก “แพรไหมเป็นเพื่อนหนูนะพี่คอป...เสียเพื่อนดี ๆ ไปแบบนี้ เพราะหนูเองแท้ ๆ ที่ปล่อยให้เรื่องมันเป็นแบบนี้”คอปเตอร์ถอนหายใจแรง หยิบมือถือออกมากด ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะวางลงบนโต๊ะตรงหน้า ติ๊ง หน้าจอสว่างขึ้น พร้อมคลิปวิดีโอที่ถูกเปิดเล่นภาพจากกล้องวงจรปิดชัดเจน แพรไหมแอบปิดกุญแจห้องน้ำวันนั้นเพียงฝันเบิกตากว้าง มือเล็กสั่นเทา ก้มมองจอสลับกับเงยหน้ามองชายหนุ่มอย่างไม่เชื่อสายตา“นี่…นี่มัน…ไม่จริง”คอปเตอร์ก้มตัวเข้ามาใกล้ เอ่ยเสียงเข้มแน่วแน่“เพราะงี้ไงกูถึงบอก…มันไม่มีอะไรน่าร้องไห้ให้เลยสักนิด”เพียงฝันตัวสั่น น้ำตาร่วงเผาะ แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เพราะเสียใจอีกแล้ว มันคือความตกใจปนเจ็บป

ตอนที่ 55คาชุดเสียงของลูกบิดดังขึ้น ประตูห้องถูกผลักออกอย่างแรง พอเพียงฝันในชุดนักศึกษาก้าวเข้ามาเพียงครึ่งก้าว ร่างสูงในชุดช็อปวิศวะก็โผล่เข้ามาขวางสายตา ดวงตาคมกริบแดงวาวเต็มไปด้วยแรงกดดัน“พี่คอป..”จ๊วบ!ยังไม่ทันเอ่ยจบ ริมฝีปากหยักก็ถูกกดบดลงมาทันที จูบรุนแรงจนเธอสะดุ้งเฮือก เสียงครางอู้อี้หลุดจากลำคอ มือเล็กยันอกหนาแต่กลับถูกโอบเอวรัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออกจ๊วบ จ๊วบคอปเตอร์บดจูบหนัก ลิ้นหนาสอดรุกล้ำกวาดเกี่ยวพันในโพรงปาก ลากตวัดราวกับจะกวาดลมหายใจเธอออกไปทั้งหมด เสียงดูดจูบดัง คลอไปกับเสียงหอบถี่รัวเพียงฝันตัวสั่น น้ำตาคลอจากแรงอารมณ์ มือเล็กเปลี่ยนจากดันอกเป็นกำเสื้อช็อปของเขาแน่นราวกับหาที่พึ่ง ร่างเล็กถูกดันถอยหลังชนกับโซฟา ก่อนที่ร่างสูงจะกดเธอล้มลงอย่างไม่ให้ตั้งตัว“อื้อ…!” เธอร้องอู้อี้ ร่างเล็กนอนราบกับเบาะนุ่ม ขณะที่ร่างสูงทาบทับเต็มแรง กลิ่นเหงื่อจากชุดช็อปปะปนกับกลิ่นกายผู้ชายเข้มข้นทำให้เธอหายใจติดขัดคอปเตอร์ผละปากออกเพียงเสี้ยววินาที ดวงตาคมพร่าแดงก่ำจ้องลึกเข้ามาใกล้ใบหน้าหวานที่แดงจัด “คิดถึงจะบ้าตาย…คนดีของพี่”ยังไม่ทันให้เธอได้ตอบ ริมฝีปากร้อนก็ถูกกดลงมาอี

ตอนที่ 57ไหนล่ะรางวัลไฟในห้องสว่างนวล เพียงฝันเดินไปเดินมาจัดของเล็ก ๆ น้อย ๆ บ้างเอาผ้าไปพับเก็บบ้าง เปิดตู้เย็นหาของกินบ้าง ดูยุ่งราวกับแม่บ้านตัวน้อยตรงโซฟาคอปเตอร์นั่งเอนหลัง หนังสือเรียนหนาเตอะเปิดกางอยู่บนตัก แต่ถ้าใครสังเกตให้ดีก็จะเห็นว่าเขาถือมันกลับหัวอยู่ แววตาคมไม่เคยจับที่ตัวหนังสือเลยสักบรรทัด แต่จ้องไปยังร่างเล็กที่เดินวุ่นอยู่รอบห้องไม่วางตากรามแกร่งขบแน่นนิด ๆ ในใจเอาแต่วนเวียนอยู่กับประโยคที่พูดในสนาม“คืนนี้ต้องให้รางวัลกูชุดใหญ่…”เวลาผ่านไปหลายนาที แต่เจ้าของรางวัลกลับยังไม่เอ่ยอะไรสักคำเขาเหลือบตามองอีกครั้ง เห็นเธอกำลังนั่งยอง ๆ จัดขวดน้ำตรงชั้นวาง แก้มแดงอ่อนเพราะไอร้อนจากตู้เย็น ใจเขาเต้นแรงขึ้นมาทันทีมือใหญ่พลิกหน้าหนังสือกลับไปมา กลับหัวอีกหน แต่สมองไม่รับรู้เนื้อหาเลยแม้แต่น้อยแม่ง…ยังไม่สนใจกูอีก เขาสบถในใจแต่ไม่ยอมพูดออกไป กลัวโดนหาว่าหน้าด้านเพียงฝันเงยหน้าขึ้นมาเห็นเข้า พอเห็นหนังสือที่เขาถือกลับหัว เธอหัวเราะคิกทันที“อ่านยังไงน่ะพี่ แบบนั้นหนังสือไม่เวียนหัวบ้างเหรอ”คอปเตอร์สะดุ้ง หุบหนังสือดังกลบเกลื่อน สายตาเหลือบค้อนนิด ๆ “เสือกทำไมเล่า

ตอนที่ 59รู้ว่าเก่งแสงแดดอ่อนลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้อง เพียงฝัน ลืมตาตื่นอย่างงัวเงีย รู้สึกถึงแรงกอดแน่นรอบเอว เมื่อหันไปก็เห็นคอปเตอร์ ยังนอนหลับสนิท ใบหน้าคมซุกอยู่ใกล้ ๆ แผ่นหลังเธอเธอมองเขานิ่งไปชั่วครู่ หัวใจเต้นแรงอย่างห้ามไม่ได้ ก่อนจะยกตัวขึ้นโน้มลงไปหอมแก้มเขาเบา ๆ จุ๊บหนึ่ง แทบจะทันทีที่หอมเสร็จ เธอก็หน้าแดงจัดรีบลุกออกจากเตียงทันทีเดินออกมาที่ห้องนั่งเล่น เธอเหลือบไปเห็นแก้วน้ำยังวางอยู่บนโต๊ะตรงที่เพื่อน ๆ ดื่มเหล้ากันเมื่อคืน เพียงฝันถอนหายใจเบา ๆ แล้วก้าวเข้าไปเก็บเพล้ง!แต่เพราะความเผลอเรอ มือเล็กสะดุดโดนขอบโต๊ะ แก้วร่วงตกพื้นแตกกระจาย“อ๊ะ!” เธอก้มลงจะเก็บเศษแก้ว แต่กลับเผลอเอานิ้วปาดโดนเศษคมเข้า บาดมือ เลือดสีแดงสดซึมออกมาเพียงฝันกัดริมฝีปากแน่น พยายามใช้ทิชชู่กดแผลไว้ ไม่ทันรู้เลยว่าเงาร่างสูงเดินเข้ามาจากด้านหลังเสียงทุ้มเข้มดังขึ้น ห้วนและดุดันแต่เต็มไปด้วยความตกใจ“เพียงฝัน! เป็นอะไร!”เธอสะดุ้งเงยหน้าขึ้น เห็นคอปเตอร์ในสภาพผมเผ้ายุ่งนิด ๆ แต่แววตาคมเต็มไปด้วยความห่วงใย รีบก้าวเข้ามาคว้ามือเธอไปดูเลือดทันทีคอปเตอร์คว้ามือเพียงฝันทันที เลือดแดงสดยังซึมออ

ตอนที่ 61กูแค่กลัวเพียงฝันนั่งเงียบไปนาน สายตาเหม่อลอย ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วยิ้มบาง ๆ แม้หัวใจจะแทบแตกสลาย“หนู…ไม่เป็นไรหรอกพี่คอป” เสียงเธอสั่นแผ่วเหมือนจะขาดหายไปกลางอากาศ “ถ้าพี่อยากไป…หนูก็โอเค”คอปเตอร์มองหน้าเธอนิ่ง สายตาคมที่ปกติเต็มไปด้วยความเย็นชาในตอนนี้กลับอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ชายหนุ่มเห็นแววตาเธอสั่นระริก น้ำใส ๆ คลออยู่ปลายขอบตา แม้เจ้าตัวจะพยายามฝืนยิ้มก็ตามเขากัดกรามแน่น ก้มลงโน้มตัวใกล้ เอามือหนายกขึ้นลูบศีรษะเธอเบา ๆ “โกหก…มึงไม่เป็นไรจริง ๆ เหรอ”เพียงฝันเบือนหน้าหนี พึมพำเสียงแผ่ว “ก็…ก็พี่บอกว่าจะไปนี่ หนูห้ามอะไรได้ล่ะ”คอปเตอร์สบตาเธออีกครั้ง ใจบีบแน่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาอยากพูดออกไปว่า คอปเตอร์ยังคงนั่งมองเพียงฝันที่เบือนหน้าหนี น้ำเสียงเขาแผ่วลงจนแทบเหมือนคำสารภาพ “กูแค่…กลัวว่ามึงจะลืมคนนิสัยไม่ดีแบบกู”เพียงฝันสะดุ้ง หันหน้ากลับมามองทันที ดวงตากลมโตสั่นไหวราวกับไม่เชื่อว่าคำพูดนี้จะออกมาจากปากผู้ชายเย็นชาอย่างเขา“พี่คอป…” เธอเอ่ยชื่อเขาเบา ๆ น้ำเสียงสั่นพร่าคอปเตอร์ยกยิ้มมุมปาก แต่รอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยความขมขื่น “ก็จริงหนิ กูเอา