บททั้งหมดของ เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก: บทที่ 191 - บทที่ 200

ตอนที่ 64ฉันอาบน้ำร้อนมาก่อนเช้านั้นเพียงฝันสะพายกระเป๋า หันไปบอกแม่ด้วยรอยยิ้ม “ตอนเย็นเจอกันนะคะแม่”แม่ยิ้มตอบ “จ้ะ เจอกัน”เธอเดินออกจากห้องมาได้ไม่กี่ก้าว คอปเตอร์ก็โอบคอเธอเข้ามาใกล้ กระซิบถามเสียงกวน ๆ“เย็นนี้ไปกินไอติมร้านเดิมกันไหม”เพียงฝันหันมายิ้ม “ได้สิ”คอปเตอร์ยกยิ้มมุมปาก “หรือจะกินไอติมกูก่อนล่ะ”เพียงฝันหน้าแดงทันที ตีแขนเขาเบา ๆ “อย่าทะลึ่งให้มันมากนัก”ประตูห้องด้านหลังแง้มออก แม่เพียงฝันยืนพิงกรอบประตู มองทั้งคู่ด้วยสายตาเอ็นดู ก่อนยิ้มอบอุ่นพลางส่ายหัวเบา ๆ“แสดงได้แนบเนียนจริง ๆ เลยนะพวกเธอ”ช่วงเย็นรถหรู แล่นมาตามถนนในช่วงเย็น แสงอาทิตย์ที่กำลังตกดินทอดยาวลอดเข้ามาในกระจก เพียงฝันนั่งกอดกระเป๋าไว้บนตัก เงียบ ๆ ฟังเสียงเครื่องยนต์สลับกับเสียงลมที่พัดเข้ามาคอปเตอร์ในชุดช็อปยังไม่ถอด ขับรถไปพลาง เหลือบตามองเธอพลาง ถอนหายใจยาว ๆ แล้วพูดขึ้นเสียงพร่า “แม่มึงจะกลับเมื่อไหร่วะ…ชักรอไม่ไหวแล้วสิ”เพียงฝันหันขวับไปมองเขา “รออะไรไม่ไหว” แก้มเธอแดงวูบ แต่คอปเตอร์กลับหัวเราะในลำคอ กดคันเร่งต่อไปอีกนิดก่อนจะหักรถเข้าข้างทางแล้วจอดเอาดื้อ ๆ“เอ้า…จอดทำไมล่ะ” เธอ

ตอนที่66อย่าคิดมากสิเสียงเพลงเบา ๆ คลออยู่ในร้านเหล้าที่มุมมืด คอปเตอร์นั่งเอนหลังอยู่บนโซฟาแก้วเหล้าในมือหมุนช้า ๆ ไทเกอร์กับพอร์ชนั่งขนาบข้าง ส่วนเพื่อน ๆ อีกสองสามคนก็สลับกันชนแก้วไปมา บรรยากาศครึกครื้นแต่แฝงความจริงจังเมื่อหัวข้อสนทนาเปลี่ยนไป“ตกลงมึงจะไปจริง ๆ เหรอวะ ไอ้คอป?” พอร์ชถามพลางกระดกแก้วตามคอปเตอร์เหลือบตาขึ้นจากแก้วในมือ เสียงทุ้มตอบเรียบ ๆ “อือ…กะไปเรียนต่อโท สองปี”ไทเกอร์ขมวดคิ้ว เอามือเคาะโต๊ะเบา ๆ “แล้วน้องเพียงฝันล่ะ มึงคิดจะปล่อยไว้คนเดียวที่นี่เหรอ”เพื่อนอีกคนแซวทันที “เออว่ะ เห็นทำท่าหวงนักหนา ไปต่างประเทศแบบนี้ ไม่กลัวโดนใครแย่งเหรอวะ”คอปเตอร์หัวเราะหึ ๆ เบา ๆ แต่สายตาเย็นลงทันที “ถ้าใครกล้า…กูก็จะกลับมาเหยียบคอมันเอง”วงเหล้าถึงกับเงียบไปชั่วขณะ ก่อนเสียงหัวเราะครื้นเครงจะดังขึ้นอีกครั้ง แต่แววตาคมเข้มของคอปเตอร์กลับลอบทอดมองแก้วเหล้าในมือตัวเอง ราวกับคิดอะไรบางอย่างที่ไม่มีใครบอกออกมาได้ไทเกอร์เอนตัวพิงโซฟา มองนาฬิกาข้อมือแล้วถอนหายใจ “เออ…แล้วทำไมน้องฝันยังไม่มาอีกวะ ไหนบอกจะมาดื่มด้วยกัน”เพื่อนอีกคนรีบเสริมเสียงยียวน “หรือว่าทะเลาะกันอีก

ตอนที่ 68คนที่แสนดีเพียงฝันหายดีแล้ว เช้านั้นเธอแต่งตัวเรียบร้อย กระโปรงนักศึกษาสะอาดเรียบ มือเล็กก็ถูกคว้าไปกุมไว้โดยคอปเตอร์อย่างไม่ลังเล ทั้งสองเดินเคียงกันออกจากคอนโด ราวกับทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความหมาย“อีกไม่นานพี่ก็จะไปแล้ว…” เพียงฝันเอ่ยเสียงแผ่ว คล้ายจะกลั้นใจถาม “จะคิดถึงหนูบ้างหรือเปล่า”คอปเตอร์ชะงักเล็กน้อย หันมามองด้วยสายตาเข้มที่ซ่อนความอ่อนโยนเอาไว้ ก่อนจะตอบนิ่ง ๆ แต่หนักแน่น “ทำไมกูจะไม่คิดถึง”เพียงฝันก้มหน้าลงเล็กน้อย มุมปากคลี่ยิ้มจาง ๆ แต่แววตายังซ่อนความกังวล คอปเตอร์เลยยกมือขึ้นลูบศีรษะเธอเบา ๆ แล้วบอกต่อ“อย่าเพิ่งคิดเรื่องนั้นเลย…เหลืออีกตั้งนานกว่ากูจะไป” เขาหยุดก้าวครู่หนึ่ง ก่อนเอียงหน้าเข้ามากระซิบใกล้ ๆ “เย็นนี้ไปเดินเล่นที่สวนกันนะ มีของจะให้”ลมยามเย็นพัดเอื่อย ๆ กลิ่นน้ำจากแม่น้ำลอยอ้อยอิ่ง เพียงฝันยืนกอดแขนรับลมอยู่บนสะพานเล็กในสวนสาธารณะ เธอมาเร็วกว่าที่นัดไว้ ใจเต้นระรัวเพราะกำลังรอใครบางคนที่สำคัญเกินกว่าจะไม่มาทันใดนั้นเอง ฝ่ามืออุ่น ๆ สองข้างก็วางลงบนดวงตา ปิดทัศนวิสัยของเธอไปในพริบตา พร้อมเสียงกระซิบทุ้มต่ำดังขึ้นที่ข้างหู“มารอใครครับ”

ตอนที่ 70ลาก่อนเสียงของเพียงฝันสะท้อนไปทั่วทางเดินที่เริ่มเงียบเพราะผู้คนทยอยกลับแล้ว“มีใครอยู่ข้างนอกบ้างคะ! ช่วยเปิดประตูให้หน่อย หนูติดอยู่ในนี้!”ฝีเท้าใครบางคนดังใกล้เข้ามา ก่อนจะปรากฏเป็นแม่บ้านสูงวัยในชุดเอี๊ยมทำความสะอาด เธอชะงัก มองซ้ายขวาอย่างงง ๆ แล้วรีบเดินเข้ามาใกล้ประตู“ใครอยู่ในนั้นลูก?” เสียงแหบแต่อบอุ่นถามลอดเข้ามาเพียงฝันรีบตอบเสียงสั่น “หนูเองค่ะ ประตูถูกล็อกจากด้านนอก หนูออกไปไม่ได้เลย!”แม่บ้านเบิกตากว้างเล็กน้อย ก่อนจะหยิบพวงกุญแจเหล็กที่ห้อยพะรุงพะรังออกมา มือสั่นเล็กน้อยแต่ยังคงพยายามไขเสียงเหล็กกระทบกันกรุ๊งกริ๊ง ก่อนที่ กลอนประตูค่อย ๆ คลายตัวออก เพียงฝันผลักบานประตูเปิดทันที แสงจากทางเดินสาดเข้ามา เธอเงยหน้ามองแม่บ้านด้วยความโล่งอก“ขอบคุณมาก ๆ เลยนะคะป้า หนูติดอยู่นานมากแล้ว”แม่บ้านขมวดคิ้วพลางบ่นเบา ๆ “ประตูบานนี้ไม่น่าล็อคเองได้หรอกนะ…แปลกจริง ๆ ป้าก็เพิ่งเดินตรวจเมื่อครู่นี้เอง ยังเห็นเปิดอยู่อยู่เลย”เพียงฝันชะงัก ใจหล่นวูบกับคำพูดนั้น แต่ก็ไม่มีเวลาให้คิดมาก เธอก้มศีรษะขอบคุณอีกครั้ง ก่อนจะรีบก้าวเท้าออกไปด้วยหัวใจที่เต้นระส่ำ เพราะรู้ตัวดี

ตอนที่ 72ยิ้มให้ดูหน่อยเพียงฝันเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ เห็นแจ้งเตือนเงินเข้าบัญชี ตัวเลขหกหลักทำให้เธอตาโตทันที รีบกดโทรหาคอปเตอร์“พี่! โอนมาทำไมเยอะขนาดนี้ หนึ่งแสนเลยนะ!”ปลายสายหัวเราะห้าว ๆ “ก็อยากง้อไง ถ้าอยู่ใกล้ ๆ ตอนนี้คงจับกดลงเตียงไปแล้วล่ะ”“บ้า! พูดอะไรของพี่เนี่ย” เธอขึ้นเสียงนิด ๆ แต่แก้มกลับร้อนผ่าว “หนูไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย ไม่เห็นต้องง้อเลย”คอปเตอร์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงทุ้มต่ำจริงจังขึ้นมา “ไหนมึงเคยบอกว่าถ้ามีอะไรก็พูดตรง ๆ ไง คิดว่ากูไม่รู้เหรอ ว่างอนเรื่องวันนั้น…ผู้หญิงคนนั้นมันก็แค่เพื่อนจริง ๆ”เพียงฝันเม้มปากแน่น ถอนหายใจเบา ๆ “รู้แล้วหรอกน่า…ไม่ได้โกรธขนาดนั้นสักหน่อย พี่จริงจังไปได้”“กับคนอื่นกูอาจไม่จริงจังหรอก” น้ำเสียงคอปเตอร์อ่อนลงอย่างที่ไม่ค่อยได้ยินบ่อยนัก “แต่กับมึง…กูต้องจริงจังหน่อย”ปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ เหลือแค่เสียงหัวใจของเพียงฝันที่เต้นแรงขึ้นกว่าเดิมคอปเตอร์หัวเราะหึ ๆ ในลำคอ ก่อนเอ่ยเสียงกระซิบต่ำ “โอนเงินให้แล้ว ไม่คิดจะให้รางวัลอะไรหน่อยเหรอ”เพียงฝันกลอกตา “แล้วพี่อยากได้อะไรล่ะ”“อยู่คนเดียวใช่ไหม” น้ำเสียงเขาแผ่วล