All Chapters of เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก: Chapter 81 - Chapter 90

ตอนที่ 12 แล้วคุณเป็นอะไรกับฉัน ลมยามค่ำพัดอ่อน ๆ แสงไฟหน้าคอนโดสะท้อนเงาร่างสูงในชุดลำลอง ไดม่อนยืนพิงรถหรู สูบบุหรี่เงียบ ๆ ควันสีขาวลอยคลุ้งในอากาศ ไม่นานนักน้ำชาก็เดินเข้ามาในชุดนักศึกษา ท่าทางอ่อนล้าหลังจากวันยาว ๆ เธอชะงักเมื่อเห็นเขายืนอยู่ตรงนั้น “คุณมาทำไมอีก” ไดม่อนหัวเราะเบา ๆ รอยยิ้มเจือเยาะ “เมื่อเช้ามึงปฏิเสธกู เพราะมึงชอบไอ้สายลมสินะ” น้ำชาส่ายหน้า “เปล่าหนิ” “งั้นสิ…” เสียงเขาแผ่วลงแต่เต็มไปด้วยแรงกดดัน “ทำตัวระริกระรี้ขนาดนั้น มองจากดาวอังคารก็ดูออก” หญิงสาวถอนหายใจเบา ๆ “ก็แล้วแต่จะคิดเถอะ วันนี้ฉันเหนื่อย ขอตัวนะ” ยังไม่ทันได้เดินไปไหน เสียงบุหรี่ถูกทิ้งลงกับพื้น ก่อนที่แขนเรียวจะถูกกระชากกลับมาอย่างแรงจนร่างหมุนมาประจันหน้า เสียงทุ้มต่ำของเขากระซิบชัดในความเงียบ “น้ำชา…มึงกำลังยั่วโมโหกูอยู่นะ” “นี่....คุณเป็นบ้าอะไรเนี่ย” น้ำชาขมวดคิ้ว มองเขาด้วยแววตาหงุดหงิดปนระอา “มึงชอบมันใช่มั้ย” เสียงทุ้มต่ำกระแทกออกมาอีกครั้ง “ไม่ได้ชอบใครทั้งนั้น ปล่อย!” เธอสะบัดแขนแรง “คุณเป็นอะไรกับฉันไม่ทราบ ถึงได้มาทำแบบนี

ตอนที่ 14ขอแค่มีชีวิตอยู่แดดยามสายส่องลงกระทบตัวอาคารไดม่อนยืนพิงรถหรูอยู่หน้าคอนโด มือถือแก้วกาแฟเย็นไว้พลางมองนาฬิกาข้อมือด้วยสีหน้าเริ่มหงุดหงิดไม่นานนักประตูลิฟต์ก็เปิดออกน้ำชาเดินออกมาพร้อมเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขาสั้น ผมเผ้ายุ่งยุ่งเหมือนคนเพิ่งตื่นเต็มที“มาทำไม” เธอพูดพลางหาวเบา ๆ“กว่าจะลงมาได้…” ไดม่อนพูดเสียงเรียบแต่แฝงแววเหนื่อยใจ “คุณนี่เป็นคนยังไงกันเนี่ย มาปลุกคนอื่นแต่เช้าแล้วยังทำท่าทางแบบนี้ใส่อีก”“เช้าที่ไหน นี่มันจะบ่ายโมงแล้ว” เขาพูดพลางยกแขนดูนาฬิกา “ถ้าฉันไม่ให้นิติขึ้นไปตาม เธอจะลงมามั้ย”“มีอะไรก็รีบพูดสิ จะให้นิติไปตามทำไม ทำไมไม่โทรมาล่ะ”“ฉันไม่มีเบอร์เธอนี่...แค่จะชวนไปกินข้าวเฉย ๆ” “วันนี้ไม่ว่างค่ะ”“ไปไหน”“จะไปกินข้าวกับแม่ที่บ้าน”“อ๋อ ตามจริง...ฉันก็ไม่ได้ตั้งใจจะมาชวนหรอก แค่ผ่านมาเท่านั้นเอง”พูดจบเขาก็เปิดประตูขึ้นรถอย่างไม่รอคำตอบ แล้วขับออกไปอย่างรวดเร็วน้ำชายืนมองตามรถที่ค่อย ๆ หายไปจากลานจอด เกาหัวเบา ๆ พลางพึมพำกับตัวเอง “อะไรของเขาเนี่ย...พิลึกคนจริง ๆ”ช่วงค่ำแดดยามเย็นลอดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาในบ้านไม้สองชั้

ตอนที่ 16NCน้ำชาเอนกายลงบนโซฟาช้า ๆ แผ่นหลังแนบผ้านุ่ม ขณะที่ดวงตาคู่สวยยังคงจ้องเขาไม่วางตารอยยิ้มจาง ๆ ที่มุมปากดูเหมือนไม่ได้ตั้งใจ แต่กลับทำให้ไดม่อนแทบหายใจไม่ทั่วปอด“ให้ฉันดูหน่อย…” เขากระซิบเสียงพร่า ก่อนจะเลื่อนมือไปดึงผ้าขนหนูที่พันไว้รอบกายออกหญิงสาวเผลอกัดริมฝีปากแน่นเมื่อเนื้อผ้าถูกดึงพ้น จนหน้าอกอวบเผยออกมา ชายหนุ่มมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด“กูมองร่างกายมึงไม่เคยเบื่อเลย…” ปลายลิ้นอุ่นแตะลงบนผิวเนียนเหนือยอดอกก่อนจะลากวนเป็นวงเล็ก ๆ น้ำอุ่นจากลิ้นผสมกับลมหายใจร้อนของเขาทำให้เธอสะท้านไปทั้งร่าง เสียงหอบบางหลุดจากริมฝีปากโดยไม่รู้ตัวไดม่อนเลื่อนลิ้นลงต่ำ จนมาถึงยอดอกสีหวานที่ตึงแน่น ครอบมันไว้ด้วยริมฝีปากร้อน ดูดเม้มเบา ๆ สลับกับใช้ลิ้นตวัดปลายยอดซ้ำ ๆ“อื้อ…ไดม่อน…” เสียงครางของเธอสั่นไหว มือเธอเผลอเลื่อนขึ้นมาจับแขนเขาแน่นจ๊วบ จ๊วบ จ๊วบมือหนาอีกข้างบีบเคล้นอกอีกข้างไปพร้อมกัน นิ้วโป้งเกลี่ยวนที่ยอดอย่างจงใจ จังหวะการดูดแรงขึ้นทีละน้อยจนเสียงจังหวะการดูดชัดเจนจากนั้นไดม่อนคุกเข่าลงระหว่างเรียวขาที่ถูกถ่างออกกว้าง ผิวเนียนของเธอยังอ

ตอนที่ 18ดูแลกันไปถึงไหนล่ะสามวันผ่านไปไดม่อนด์ยืนพิงกำแพงมุมเงียบของมหาวิทยาลัย มือข้างหนึ่งถือบุหรี่ที่ไหม้ช้า ๆ ควันสีจางลอยคลุ้งในอากาศลมเย็นพัดแผ่ว เสียงนักศึกษาที่เดินผ่านไปมาฟังดูห่างออกไปเรื่อย ๆ แต่ในหัวของเขากลับวุ่นวายยิ่งกว่าเดิม“สามวัน...” เขาพึมพำเบา ๆ พลางเหม่อมองปลายบุหรี่ที่เริ่มมอด “ไม่คิดจะโผล่มาเลยสินะ...”เขาสูดควันเข้าเต็มปอดแล้วปล่อยออกอย่างช้า ๆ“จะว่าไป...กูก็ชักจะบ้าเหมือนกัน”เสียงฝีเท้าของไดม่อนด์ดังสม่ำเสมอบนทางฟุตบาท เขาเดินไปเรื่อย ๆ อย่างไม่มีจุดหมาย จนกระทั่งเงาของใครบางคนซ้อนทับลงบนพื้นตรงหน้าน้ำชาเดินสวนมาพอดี สายตาทั้งคู่สบกันครู่หนึ่งก่อนที่เธอจะเบือนหน้าหนี เดินผ่านเขาไปโดยไม่พูดอะไรแต่ยังไม่ทันพ้นสองก้าว เธอก็หยุดเดิน หันกลับมามองชายหนุ่มที่ยังยืนอยู่ท่าเดิม“ไม่คิดจะทักกันบ้างเหรอ” เธอถามเสียงเรียบไดม่อนด์ตอบสั้น ๆ โดยไม่แม้แต่จะมองหน้า “จะทักทำไม...ไม่ได้อยากคุยด้วย”“อ๋อ...ไม่ได้อยากคุยสินะ” น้ำชาพูดยิ้มบาง ๆ แต่แววตากลับหม่นลงอย่างเห็นได้ชัดไดม่อนด์หัวเราะในลำคอเบา ๆ “สามวันนี้ไม่คิดจะถามไถ่กูหน่อยเหรอ ว่าคนที

ตอนที่ 20ไม่ต้องสงสารณ มหาลัยแสงแดดอ่อนช่วงบ่ายส่องลงมากระทบกระจกใสของตึกคณะ น้ำชานั่งเหม่ออยู่บนม้านั่งหน้าตึก มือถือแก้วกาแฟที่ละลายจนเหลือแต่น้ำ สายตาเธอเหม่อมองไปไกลจนไม่ได้ยินเสียงเพื่อนสนิทเรียก“ยัยชา เป็นอะไรหรือเปล่า”เธอสะดุ้งนิด ๆ ก่อนฝืนยิ้ม “เปล่านี่ แค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อย”ลีน่ามองสีหน้าเธออย่างจับสังเกต “อารมณ์ไม่ดีแบบนี้ ไปดื่มหน่อยมั้ย คืนนี้มีวงเล่นสดที่ร้านประจำของเรา”น้ำชาส่ายหน้าเบา ๆ “ไม่ล่ะ...ช่วงนี้ขอพักก่อนดีกว่า”เสียงตอบแผ่วเบาแต่แฝงด้วยความเหนื่อยล้าจนเพื่อนทั้งสองมองเธออย่างเป็นห่วงไม่นานเพื่อนสนิทก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ ทิ้งให้น้ำชานั่งอยู่คนเดียว เธอก้มเล่นโทรศัพท์พลางถอนหายใจเบา ๆ เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังใกล้เข้ามา ก่อนที่ใครบางคนจะทิ้งตัวนั่งลงข้าง ๆเธอเงยหน้าขึ้น พลันหัวใจสะดุด “คุณ!...มานั่งตรงนี้ทำไม เดี๋ยวคนอื่นก็เข้าใจผิดหรอก”“แล้วกูสนใจที่ไหน” ไดม่อนด์เอนหลังพิงม้านั่ง ล้วงมือในกระเป๋ากางเกงอย่างสบาย ๆ“มึงไม่รู้เหรอว่ากูกำลังโกรธอยู่”“โกรธเรื่องอะไร”“เรื่องที่เมื่อวานมึงไปกับไอ้สายลมไง”น้ำชาขมวดคิ้ว “อ๋อ...เรื่องนั้