ตอนที่ 2วันนี้รับลูกค้ารึเปล่าแดดยามสายส่องลอดร่มไม้ใหญ่ตรงม้านั่งหินอ่อนหน้าตึกบริหารกลุ่มนักศึกษาปีหนึ่งนั่งจับกลุ่มกันอย่างสนุกสนาน มีเพียงน้ำชาที่ก้มมองแฟ้มในมือ เหม่อไปไกล ริมฝีปากเม้มเล็กน้อยทุกครั้งที่ภาพเมื่อคืนย้อนกลับมาลีน่าจ้องเพื่อนรักแล้วถอนหายใจ ก่อนจะเอ่ยขึ้น“นี่ เมื่อคืนยังไม่ได้เล่าเลยว่าเกิดอะไรขึ้น”แป้งหอมเสริมเสียงเบาแต่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม“ใช่ ไงสำเร็จเปล่า”“สำเร็จกับผีน่ะสิ ผลักฉันออกอย่างแรง ขายหน้ายังไม่หาย”“สวย ๆ อย่างเธอนี่นะจะโดนปฏิเสธ ไม่ใช่ม้าง”“จริง ๆ แต่ช่างเถอะหวังว่าจะไม่เจอกันอีกแล้วกัน”ยังไม่ทันที่เธอจะถอนหายใจจบ แป้งหอมก็หันขวับไปทางประตูตึก ก่อนจะเบิกตากว้างแล้วเอ่ยเสียงดังอย่างตื่นเต้น“เห็นทีจะไม่ได้แล้วล่ะ…นั่นไง เดินมานู้นแล้ว!”น้ำชาชะงักในทันที เธอเงยหน้าตามสายตาของเพื่อนอย่างเสียไม่ได้ แล้วหัวใจดวงเล็กก็เต้นแรงขึ้นมาทันทีร่างสูงในชุดช็อปสีเข้มก้าวเข้ามาช้า ๆ ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความมั่นใจ ไหล่กว้าง ใบหน้าคมเข้มท่ามกลางแดดยามสายยิ่งทำให้เขาดูโดดเด่นจนใครหลายคนที่อยู่แถวนั้นเผลอหันมามองลีน่าแอบกระซิบข้างหู“เอาแล้วไง…พรหมลิขิตชัด ๆ”
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
