جميع فصول : الفصل -الفصل 110

“ทำตามที่จิ่นซิวบอก จี้หานต้องถอนหมั้นกับถังหนิง จ่ายค่าทำขวัญและขอโทษเธอซะ” คำพูดของจี้หย่งคังทำให้เย่เชี่ยนฮวาถึงกับตกตะลึง เธอแหวขึ้นเสียงหลง: “จี้หย่งคัง นี่คุณบ้าไปแล้วเหรอ ฉันไม่ยอมให้ถอนเด็ดขาด!” “พอได้แล้ว! หุบปากซะ!” จี้หย่งคังตวาดลั่น เย่เชี่ยนฮวาที่ไม่เคยถูกเขาปฏิบัติเช่นนี้มาก่อนถึงกับเงียบกริบไปทันที เธอจ้องหน้าเขานิ่งไปครู่ใหญ่ จนความยโสเมื่อครู่มอดลงไปกว่าครึ่ง “คุณทำแบบนี้ เคยคิดถึงความรู้สึกของจี้หานบ้างไหม?” จี้หย่งคังยังคงเดือดดาล: “มันทำตัวเองทั้งนั้น จะไปโทษใครได้! ถึงขนาดใช้แผนชั่วช้าต่ำทรามแบบนั้นออกมาได้ มันก็สมควรแล้ว!” “พ่อ ผมไม่อยากถอนหมั้น” จี้หานทำใจยอมรับไม่ได้ จี้ซินหนิงรีบช่วยพูดอีกแรง “นั่นสิคะคุณพ่อ จะบอกว่าถอนก็ถอนเลยแบบนี้ได้ยังไง มันไม่ยุติธรรมกับพี่รองเลย...” แม้ปากจะพูดช่วย แต่ในใจเธอกลับลิงโลดอย่างปิดไม่มิด ในที่สุดก็ถึงวันที่พวกเขาสองคนต้องถอนหมั้นกันเสียที! เธอเหม็นขี้นังแพศยาถังหนิงนั่นมานานแล้ว! จี้หย่งคังยังคงยืนกรานเสียงแข็ง: “เรื่องนี้พ่อตัดสินใจแล้ว เดี๋ยวพ่อจะไปคุยกับคุณท่านถังเอง ไม่ต้องพูดอะไรอีก” ทั้งสามคนถึงกับพ

คุณท่านถังแผ่ซ่านบารมีอันน่าเกรงขามโดยไม่ต้องแสดงโทสะ ทุกถ้อยคำที่เอ่ยออกมานั้นหนักแน่นทรงพลังเสียจนจี้หานได้แต่ยืนอึ้ง พูดไม่ออกบอกไม่ถูก “เซ็นซะ” ถังหนิงยื่นหนังสือถอนหมั้นให้จี้หาน บนนั้นมีลายเซ็นของเธอประทับอยู่ก่อนแล้ว จี้หานรู้สึกราวกับถูกสายฟ้าฟาด เขาอึ้งไปนานกว่าจะดึงสติกลับมาได้ มือที่สั่นเทาเอื้อมไปรับกระดาษแผ่นนั้นมา ก่อนจะมองเธอด้วยสายตาเว้าวอน: “มัน... ไม่มีโอกาสแล้วจริง ๆ เหรอ?” ถังหนิงเบือนหน้าหนีแล้วตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ไม่มีวันเป็นไปได้อีก” นับตั้งแต่วันที่เขาผิดนัดจดทะเบียนสมรส เธอก็ตัดสินใจแล้วว่าจะไม่รอเขาอีกต่อไป ยิ่งไปกว่านั้น หากไม่ใช่เพราะเขาเคยช่วยชีวิตเธอไว้ในตอนนั้นจนเข้ามาสถิตอยู่ในหัวใจ เธอคงไม่หลงรักเขาอย่างหัวปักหัวปำมานานถึงห้าปี ยอมลดตัวลงจนถูกเขาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีเช่นนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่จี้หานได้สัมผัสถึงรสชาติของความเจ็บปวด วินาทีที่ลงปลายปากกา หัวใจของเขาเหมือนถูกมีดกรีด มือทั้งสองข้างหนักอึ้งราวกับแบกน้ำหนักพันชั่ง ทว่าสุดท้าย เขาก็ต้องจำใจเซ็นชื่อลงไป ถังหนิงหยิบเอกสารขึ้นมาแล้วส่งให้ทนายที่ยืนอยู่ข้างคุณท่านถัง “เรียบร้อยค่ะ ห

แต่พอกลับมาคิดดูอีกที ในเมื่อทั้งคู่ไม่มีพื้นฐานความผูกพันต่อกันเลย แล้วเขาจะยอมทำถึงขนาดนั้นเพื่อเธอได้อย่างไร ถึงขั้นกล้าเอาจี้ซื่อกรุ๊ปทั้งเครือมาวางเป็นเดิมพันเชียวหรือ... …ตกกลางคืน จี้หานที่ดื่มมาไม่น้อยก็มาปรากฏตัวที่บ้านของจี้ซินหนิง โดยปกติแล้ว หากไม่ใช่วันเสาร์อาทิตย์ที่ต้องกลับไปค้างที่บ้านตระกูลจี้ จี้ซินหนิง มักจะพักอยู่ที่คอนโดส่วนตัว ซึ่งจะว่าไปแล้ว ห้องชุดแห่งนี้เขาก็เป็นคนซื้อให้เธอเองกับมือ เขาจึงรู้รหัสผ่านและเดินดุ่มเข้าไปข้างในได้อย่างง่ายดาย จี้ซินหนิงที่กำลังนอนมาสก์หน้าอยู่บนโซฟาถึงกับสะดุ้งโหยงเมื่อเห็นเขา “พี่รอง ทำไมพี่มาที่นี่ล่ะคะ?”เธอรีบลอกแผ่นมาสก์หน้าออกแล้วถลาเข้าไปพยุงจี้หานที่เดินโซเซจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่เมื่อได้กลิ่นเหล้าโชยหึ่ง จี้ซินหนิงก็ขมวดคิ้วพลางบ่นกระปอดกระแปดอย่างออดอ้อน: “พี่รอง ทำไมดื่มหนักขนาดนี้คะเนี่ย รีบนอนลงก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันไปเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดหน้าให้” ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะปลีกตัวออกไป จี้หานก็คว้าข้อมือเธอไว้หมับ “พี่มีเรื่องจะถามเธอ” “มีอะไรค่อยถามทีหลังนะคะ รอฉันแป๊บเดียว”ซินหนิงยังไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติ เ

ในทางกลับกัน เธอกลับรู้สึกอิจฉาอีกฝ่ายเสียด้วยซ้ำ ที่รู้ใจตัวเองดีว่าต้องการอะไรมากที่สุด หลังจากทานมื้ออาหารเสร็จ ทั้งคู่ก็ชวนกันไปเดินเล่นที่ห้างสรรพสินค้า คราวที่แล้วไปเดินช้อปปิ้งแล้วเจอจี้ซินหนิงจนเสียบรรยากาศ ครั้งนั้นหลินม่านยังซื้อไม่จุใจ พอครั้งนี้อารมณ์ดีจึงกวาดซื้อของไปไม่น้อย ตอนที่เดินเข้าไปในร้านแบรนด์เนมหรู ถังหนิงเพียงแค่หยุดมองกระเป๋าใบหนึ่งนานกว่าปกติไม่กี่วินาที หลินม่านก็หันไปสั่งพนักงานให้ห่อของทันที “กระเป๋าใบนี้เหมาะกับเธอมาก โดยเฉพาะเข้ากับชุดที่ใส่วันนี้สุด ๆ เอาเถอะ ช่วงนี้ฉันทำเงินได้เยอะ เดี๋ยวใบนี้ฉันซื้อให้เอง” หลินม่านเอ่ยอย่างใจป้ำพร้อมเปย์เต็มที่ กระเป๋าใบนี้ราคาไม่ต่ำกว่าหลักแสน ถังหนิงนึกเสียดายเงินแทนเพื่อนที่กว่าจะหามาได้มันไม่ง่ายเลย แต่ครั้นจะปฏิเสธก็ปฏิเสธไม่ออก หลินม่านแสร้งทำเป็นโกรธ “ดูถูกกันหรือไง? สมัยเรียนเธอดูแลฉันดีขนาดนั้น ถ้าไม่มีเธอ ฉันก็คงไม่มีวันนี้ รับไปเถอะ อย่าทำเป็นคนอื่นคนไกลไปหน่อยเลย” ถังหนิงยิ้มอย่างอ่อนใจ “ตกลง งั้นฉันขอรับไว้ด้วยความยินดีแล้วกันนะ” หลินม่านมักจะบอกว่าเธอคอยช่วยเหลือ แต่อันที่จริงเธอก็แค่คอ

เมื่อมองใบหน้าที่ห่างเหินและเย็นชาของเธอ ลูกกระเดือกของจี้จิ่นซิวขยับขึ้นลงหลายครั้ง ริมฝีปากบางขยับเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามอย่างลังเลว่า: “ไปกี่วัน?” ถังหนิงยังคงเก็บของต่อไปพลางตอบกลับ “บอกยากค่ะ รอให้การถ่ายทำเข้าที่เข้าทาง ไม่ต้องแก้บทแล้วก็น่าจะเกือบเสร็จค่ะ” น้ำเสียงของเธอยังคงราบเรียบ จี้จิ่นซิวขมวดคิ้วแน่น เขาคว้ามือเธอไว้เพื่อรั้งตัว “ถังหนิง จู่ ๆ เธอก็มีท่าทีแบบนี้กับฉัน เป็นเพราะฉันทำอะไรให้เธอไม่พอใจหรือเปล่า?” ถังหนิงเป็นคนเก็บความรู้สึกไม่เก่ง เธอหัวเราะเยาะตัวเอง: “เปล่าค่ะ พี่ดีกับฉันมาก ที่ผิดก็คือ... เราไม่ได้รักกัน” ประโยคสุดท้ายนั้นทั้งแหลมคมและบาดลึก มันทิ่มแทงจนจี้จิ่นซิวรู้สึกเจ็บปวดและอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เธอไม่ได้รักเขาจริง ๆ ทว่าจี้จิ่นซิวกลับคาดคั้นต่อ “นี่คือสาเหตุที่ทำให้เธอไม่พอใจงั้นเหรอ?” ถังหนิงอ้าปากเตรียมจะพูด แต่เสียงโทรศัพท์กลับดังขึ้นขัดจังหวะบทสนทนาของทั้งคู่เสียก่อน เธอเหลือบมองดูแวบหนึ่ง เป็นหลินม่านที่โทรมา เธอรับสายโดยไม่ลังเลและเดินสวนผ่านไหล่ของจี้จิ่นซิวไป “หลินม่าน มีอะไรเปล่า?” ถังหนิงเดินออกจากห้องไปคุยโทรศัพท์ท