All Chapters of พรหมลิขิตรักคุณชายหน้านิ่ง: Chapter 121 - Chapter 130

“น่าจะไม่นะ” เธอหัวเราะเบา ๆ แล้วตอบตามตรง “หลังจากนี้ก็ไม่แน่เหมือนกัน” บางที... อาจจะตกหลุมรักเข้าสักวัน เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะเพราะเขา ถึงแม้เขาจะมีคนที่ชอบอยู่แล้ว แต่ใครล่ะจะไม่มีอดีต? แววตาของจี้จิ่นซิวหม่นแสงลงเล็กน้อย ก่อนจะโพล่งออกมาดื้อ ๆ ว่า: “เพราะเธออารมณ์ร้อนไง” “?”ถังหนิงทำหน้าสงสัย จี้จิ่นซิว: “จำได้ไหม มีปีหนึ่งที่เด็กตระกูลหลิ่วล้อว่าเธอกินจุ เธอเลยซัดเปรี้ยงเข้าที่หัวเขาไปทีหนึ่งน่ะ” ปีนั้น ถังหนิงอายุสิบสาม ความทรงจำอันแสนเลือนรางดึงถังหนิงกลับไปสู่อดีต เธอพลันนึกออกจนใบหน้าแดงซ่านขึ้นมาทันที เธอยังพอจำได้ลาง ๆ ว่าเด็กชายคนนั้นทำท่าจะสู้กลับ แต่จี้จิ่นซิวเข้ามาช่วยขวางไว้ทันเวลา เธอถึงไม่ได้รับบาดเจ็บ น่าขายหน้าชะมัด “ผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว พี่ยังจำได้อีก” ถังหนิงกระตุกมุมปาก “แล้วเรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกับชื่อเล่นที่พี่ตั้งให้ฉันล่ะ?” “แก๊สก็คือถังแก๊ส ”จี้จิ่นซิวหัวเราะในลำคอ “แล้วถังแก๊สมีคุณสมบัติอะไรล่ะ?” ไฟ? ไวไฟแถมระเบิดง่าย? “...”ใบหน้าของถังหนิงแดงก่ำลามไปถึงหู เธอรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงมิดทั้ง

ถังหนิงรับรู้ได้ถึงสายตาที่มองมา เธอจึงหันไปมอง สายตาทั้งคู่ประสานกัน เมื่อเห็นว่าเป็นจี้จิ่นซิว เธอก็ส่งยิ้มให้เขา ไม่นานนัก จี้จิ่นซิวก็เดินมาหยุดตรงหน้าเธอ “ไปกันได้หรือยัง” ถังหนิงพยักหน้าพลางยิ้ม “รอเดี๋ยวนะคะ ใกล้เสร็จแล้วค่ะ” เมื่อนึกถึงเรื่องก่อนหน้านี้ ถังหนิงก็ถามขึ้นขณะเก็บของไปด้วย “พี่มาถึงนานแล้วเหรอคะ” แววตาของจี้จิ่นซิวลุ่มลึกยากจะหยั่งถึง เขาตอบกลับอย่างราบเรียบ “เพิ่งมาถึงน่ะ” เพิ่งมาถึง... งั้นก็คงไม่ทันเห็นสินะ ถังหนิงจึงลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก เธอไม่อยากให้เขาเห็นสิ่งที่เธอเพิ่งทำลงไปเลยจริง ๆ ผู้ช่วยกองบรรณาธิการสังเกตเห็นจี้จิ่นซิว จึงรีบไปบอกผู้กำกับที่กำลังถ่ายทำอยู่ ผู้กำกับจ้าวรีบปรี่เข้ามาทักทายด้วยท่าทีนอบน้อมและประจบประแจง จี้จิ่นซิวพยักหน้ารับเล็กน้อย ก่อนจะพูดอย่างมีนัยว่า: “ในกองถ่ายมีพวกแกะดำปนอยู่ ถ้าผู้กำกับจ้าวพอมีเวลา ก็น่าจะจัดการเคลียร์เสียหน่อยนะ” เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผู้กำกับจ้าวก็เหลือบมองความสนิทสนมระหว่างเขากับถังหนิง พลางนึกเชื่อมโยงไปถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้น ก็เข้าใจได้ทันทีว่าเขาต้องการออกโรงระบายแค้นแทนถังหนิง จึ

เธอมองเขาพลางเอ่ยถามซ้ำ “จางจิ้นซงไปหาลั่วจื้อปั๋วแล้ว พี่จะไม่ไปหาเขาหน่อยเหรอคะ?” “หืม? เธอคิดว่าฉันควรไปไหมล่ะ?” จี้จิ่นซิวสบสายตาเธอด้วยนัยน์ตาลุ่มลึก น้ำเสียงของเขาคล้ายกำลังหยั่งเชิง ถังหนิงตอบอย่างเรียบเฉย “เรื่องนี้ฉันไม่รู้หรอกค่ะ แล้วแต่พี่เถอะ”เธอลังเลครู่หนึ่งก่อนจะเสริม “แต่ในเมื่อจางจิ้นซงถึงกับออกหน้าไปหาเองแบบนี้ แสดงว่าเขาต้องเก่งมากแน่ ๆ บางทีพี่ก็น่าจะลองไปหาดูนะคะ?” ในเมื่อคิดจะลงทุน เธอเชื่อว่าจี้จิ่นซิวต้องศึกษาข้อมูลของวิศวกรด้านนี้มาอย่างละเอียดแล้ว และถ้าเขาสืบมาดีพอ ย่อมไม่มีทางปล่อยให้จางจิ้นซงชิงตัวลั่วจื้อปั๋วไปได้ง่าย ๆ หรอก “อืม... ถังหนิงตัวน้อยพูดมีเหตุผล” จี้จิ่นซิวแย้มยิ้มอย่างเอ็นดู พลางยื่นมือไปลูบศีรษะเธอเบา ๆ ท่าทางนั้นดูใกล้ชิดสนิทสนม แต่ก็แฝงไปด้วยความรู้สึกเหมือนผู้ใหญ่เอ็นดูเด็ก พวงแก้มของถังหนิงขึ้นสีระเรื่อ เธอถอนหายใจออกมาอย่างทำอะไรไม่ถูกเผลอหวั่นไหวเข้าจนได้ หากจี้จิ่นซิวสามารถดึงหัวใจกลับมาจากคนที่เขาแอบชอบคนนั้นได้ บางทีระหว่างพวกเขาอาจจะ... ช่างเถอะ ช่างมันเถอะ ถังหนิงไม่กล้าคิดฟุ้งซ่านไปไกลกว่านี้ …ในวันสุดท

เริ่มจากการวางยาเธอ หวังจะครอบครองร่างกาย หมายจะรวบหัวรวบหางให้กลายเป็นเรื่องที่แก้ไขไม่ได้ จากนั้นก็จงใจจ้างพวกขี้เมามาคุกคามเธอ เพื่อจะได้สวมรอยเป็นฮีโร่ขี่ม้าขาวมาช่วยสาวงาม จิตใจชั่วช้า เกินกว่าจะเยียวยาได้จริง ๆ! เมื่อก่อนเธอคงตาบอดไปแล้วแน่ ๆ ถึงได้วิ่งไล่ตามเขา ยอมทำทุกอย่างเพื่อจะได้แต่งงานกับผู้ชายคนนี้ จนสุดท้ายชีวิตต้องพังพินาศและเต็มไปด้วยบาดแผล พอนึกถึงตอนนี้ เธอกลับมองข้ามผู้ชายที่ดีพร้อมอย่างจี้จิ่นซิวไปเสียสนิท เพียงเพราะบุญคุณช่วยชีวิตที่แสนตลกนั่น เลยไปตกหลุมรักคนสารเลวเข้า! ถ้าไม่ใช่ตาบอด แล้วจะให้เรียกว่าอะไร? “ถังหนิง เธอต้องใจจืดใจดำกับฉันขนาดนี้เลยเหรอ?”จี้หานคว้ามือของถังหนิงที่กำลังจะเปิดประตูเอาไว้ได้ทัน เขาบีบมือเธอไว้แน่นขึ้นเรื่อย ๆ “ฉันก็ขอโทษเธอไปแล้ว และสัญญาว่าต่อไปจะดีกับเธอให้มาก เธอยังต้องการให้ฉันทำยังไงอีก ถึงจะยอมยกโทษให้?” ทีแรก เขาคิดว่าตัวเองไม่ได้รักถังหนิงขนาดนั้น ความรักใคร่ตามใจที่เคยมีให้เธอก่อนหน้านี้ ก็เป็นแค่การแสดงเพื่อผลประโยชน์ทางการหมั้นหมาย และหวังแรงสนับสนุนจากคุณปู่ของเธอเท่านั้น ทว่าเมื่อถังหนิงยืนกรานจะถอนหม

จี้จิ่นซิวหันกลับมา สายตาของเขาแปรเปลี่ยนเป็นความกังวลขณะจ้องมองถังหนิง “ขอโทษที ฉันมาสายไป เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?” ถังหนิงเงยหน้าขึ้น มองการกระทำที่แสนอ่อนโยนและห่วงใยของเขาด้วยความเผลอไผล หัวใจของเธอราวกับถูกสะกิดจนเปิดออกช้า ๆ ก่อนที่ความหวั่นไหวจาง ๆ จะเริ่มแผ่ซ่านไปทั่วอก เธอแอบคิดในใจ... หากความกังวลและความอ่อนโยนเหล่านี้ เกิดจากความรักที่มีต่อเธอ... มันจะดีแค่ไหนกันนะ? การถูกผู้ชายคนนี้รัก จะมีความสุขมากเพียงใด? เพื่อไม่ให้เขาต้องเป็นห่วง ถังหนิงรีบดึงสติกลับมาแล้วส่ายหน้า “ฉันไม่เป็นไรค่ะ โชคดีที่พี่มาทันเวลาพอดี” เมื่อยืนยันได้ว่าเธอไม่เป็นไร คิ้วที่ขมวดมุ่นของจี้จิ่นซิวจึงค่อย ๆ คลายลงมือหนากระชับบ่าเธอแน่นขึ้นพลางกล่าวอย่างรู้สึกผิด: “ขอโทษนะ ฉันควรจะขึ้นมาเป็นเพื่อนเธอ ไม่น่าปล่อยให้เธอต้องขวัญเสียเลย” เขาช่างอ่อนโยนเหลือเกิน... อ่อนโยนเสียจนเธอรู้สึกเหมือนมีขนนกแผ่วเบามาปัดไล้ซ้ำไปซ้ำมาอยู่กลางใจ “ไม่เกี่ยวกับพี่หรอกค่ะ แค่ไม่คิดว่าเขาจะยังหน้าด้านมาดักรออยู่ที่นี่อีก” ถังหนิงเอ่ยปลอบ ก่อนจะตวัดสายตาขุ่นเคืองไปทางจี้หาน นัยน์ตาของจี้จิ่นซิวหรี่แคบลง เ