جميع فصول : الفصل -الفصل 120

“พอดีมาทำงานแถวนี้น่ะ แล้วก็บังเอิญพักที่นี่ด้วย” จี้หานเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าถังหนิง แววตาของเขาเปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยนลึกซึ้งที่ยากจะสลายไป เจิ้งเจียเจียเห็นจี้หานแล้วถึงกับอุทานในใจว่าหล่อมาก! เธอมองทั้งคู่สลับไปมา สัญชาตญาณบอกว่าความสัมพันธ์ของสองคนนี้ไม่ธรรมดาแน่ ๆ จึงรีบหลบไปรอถังหนิงอยู่อีกด้านอย่างรู้ความ อย่างไรเสียเธอก็ยังไม่แน่ใจว่าทั้งคู่เป็นอะไรกัน และไม่สบายใจที่จะปล่อยให้ถังหนิงอยู่ตามลำพัง “ถังหนิง...” จี้หานมองท่าทีเย็นชาของหญิงสาวแล้วยื่นมือหมายจะดึงเธอไว้ ทว่าถังหนิงกลับเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว พร้อมกับถอยหลังไปสองก้าวเพื่อรักษาระยะห่างที่ปลอดภัย เธอกดสายตามองเขาด้วยท่าทางไม่เป็นมิตร “อย่ามาแตะต้องตัวฉัน เราไม่ได้สนิทกัน” จี้หานยิ้มอย่างอ่อนใจพลางพูดเหมือนจะยอมแพ้ “ถังหนิง ฉันยอมเธอแล้วจริง ๆ ฉันยอมแพ้ก็ได้ หายโกรธเถอะนะ เรากลับมาดีกันเหมือนเดิมได้ไหม?” ถังหนิงหมดความอดทนที่จะเสวนากับเขาขึ้นมาทันที ช่างเป็นผู้ชายที่หลงตัวเองและยะโสจริง ๆ จนป่านนี้เขายังคิดว่าเธอแค่กำลังสะบัดสะบิ้งงอนเขาอยู่อีกงั้นเหรอ? “ได้สิ” ถังหนิงตอบเสียงเย็น: “ฟังนะ อยู่ห่า

รอยยิ้มบนใบหน้าของเจิ้งเจียเจียเลือนหายไปในพริบตา ก่อนจะเดินเลี่ยงออกไปอย่างเสียหน้า เอาเถอะ เธอคงจะดูซีรีส์รักน้ำเน่ามากเกินไปจริงๆ ถังหนิงยืนอยู่ท่ามกลางแสงแดดจ้า เผชิญหน้ากับสายตามากมายที่จับจ้องมา เธอขมวดคิ้วพลางถามอย่างรำคาญใจ: “นายจะมาไม้ไหนอีก?” จู่ ๆ จี้หานก็หยิบช่อดอกมะลิช่อใหญ่ที่ซ่อนไว้ข้างหลังออกมายื่นตรงหน้าเธอ “ฉันให้เธอ ฉันรู้ว่าเธอชอบดอกมะลิที่สุด” กลิ่นหอมของดอกมะลิโชยแตะจมูก ดูแล้วช่างเจริญตาเจริญใจ แต่สำหรับถังหนิงแล้ว มันกลับดูบาดตาและช่างประชดประชันสิ้นดี ถังหนิงหน้าตึง เย็นชา เธอใช้สายตามองเขาเหมือนมองคนปัญญาอ่อน “นายประสาทหรือเปล่า?” จี้หานเอ่ยด้วยน้ำเสียงลึกซึ้ง: “ถังหนิง ฉันรู้ว่าที่ผ่านมาฉันทำเรื่องให้เธอเสียใจมามากมาย ตอนนี้ฉันสำนึกผิดแล้ว เรื่องที่เธออยากถอนหมั้น ฉันก็ยอมตกลงตามนั้น” “แต่นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันจะเริ่มตามจีบเธอใหม่ จนกว่าเธอจะยอมตกลงกลับมาคบกับฉันอีกครั้ง” เพลิงโทสะของถังหนิงปะทุขึ้นมาทันที เธอปัดช่อดอกไม้ในมือเขาจนกระเด็นทิ้ง พลางตวาดเสียงเย็น: “ฉันบอกแล้วไงว่าให้ไปไกล ๆ!” จี้หานตกตะลึง “ถังหนิง นี่ดอกไม้ที่เธอชอบที่ส

ชิวอวี่พยายามฉุดดึงตัวนักแสดงชายเอาไว้เพื่อไม่ให้เกิดการปะทะกัน ทว่านักแสดงชายกลับโมโหเดือดราวกับกินดินระเบิดมา ยิ่งด่าก็ยิ่งหยาบคายหนักขึ้น “ต่อให้ผมไม่ได้หากินในวงการนี้แล้ว ผมก็ยังมีเกียรติกว่าอีตัวอย่างเธอ!” “พูดให้ดูดีหน่อยคุณก็คือคนเขียนบท แต่ถ้าพูดตรง ๆ คุณก็แค่ผู้หญิงแพศยาที่เอาตัวเข้าแลกเงินนั่นแหละ!” นักแสดงชายด่าทอจนใบหน้าแดงก่ำ ตั้งแต่เกิดมาถังหนิงไม่เคยได้ยินคำพูดที่สกปรกโสโครกขนาดนี้มาก่อน เดิมทีเธอก็เป็นคนอารมณ์ร้อนอยู่แล้ว เมื่อเหลืออดจึงคว้าแฟ้มเอกสารบนโต๊ะขว้างใส่เขาเต็มแรง “หุบปากเน่า ๆ ของนายซะ ถ้ายังกล้าพูดพล่อย ๆ อีก ฉันฟ้องนายข้อหาหมิ่นประมาทแน่!” มุมแฟ้มเอกสารกระแทกเข้าที่หน้าผากของนักแสดงชาย ความเจ็บปวดทำให้เขาขาดสติราวกับสิงโตคลั่ง และทำท่าจะถลาเข้าใส่ถังหนิง เจิ้งเจียเจียตกใจจนตัวโยน เธอหลับตาลงแล้วเอาตัวเข้าบังถังหนิงไว้ตามสัญชาตญาณพลางกางแขนออกเพื่อปกป้อง ถังหนิงชะงักไป หัวใจเต้นระทึกด้วยความตระหนก ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งก็พุ่งพรวดออกมาจากด้านหลังของถังหนิง แล้วถีบนักแสดงชายคนนั้นจนกระเด็นออกไป คนที่ปรากฏตัวไม่ใช่ใครที่ไหน แต่คือจี้หานนั่น

นอกจากความประหลาดใจแล้ว ลึก ๆ ในใจของถังหนิงยังมีความยินดีผุดขึ้นมา “จี้จิ่น... ”เมื่อตั้งสติได้เธอก็พยายามจะผลักจี้หานออก ทว่าแขนกลับถูกเขาคว้าเอาไว้และรั้งตัวเข้าไปกอดแน่นยิ่งกว่าเดิม “ถังหนิง ไม่ต้องกลัวนะ ตราบใดที่มีฉันอยู่ ฉันจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำร้ายเธอได้” น้ำเสียงทะนุถนอม ก่อนจะกระซิบต่อด้วยความอ่อนโยน: “ฉันบอกแล้วไงว่าเธออยู่ที่นี่คนเดียวมันอันตราย คืนนี้ยังดีที่ฉันมาช่วยไว้ทัน ไม่อย่างนั้นผลที่ตามมาคงเกินจะคาดเดา” “ถังหนิง เราเลิกทะเลาะกันเถอะนะ กลับมาคืนดีกันได้ไหม? ให้โอกาสฉันอีกสักครั้ง ฉันสาบานว่าต่อจากนี้ไปจะมีแค่เธอคนเดียว จี้หานมองไม่เห็นจี้จิ่นซิวที่ยืนอยู่ข้างหลัง แววตาของเขาแอบซ่อนรอยยิ้มกระหยิ่มใจเอาไว้ขณะโน้มลงไปใกล้ต้นคอเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวเนียน เขาคิดว่าเรื่องในคืนนี้คงทำให้ถังหนิงซาบซึ้งใจ และคงยอมใจอ่อนกลับมาคืนดีกับเขาในไม่ช้า เขาพ่นคำพูดออกมาเสียยืดยาว แต่ถังหนิงไม่ได้เข้าหูเลยสักนิด เป็นอะไรมากไหม? แค่ช่วยเธอไว้หน่อยเดียว ก็คิดว่าเธอจะซึ้งจนน้ำตานองหน้าแล้วยอมอ้อนวอนขอคืนดีงั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ “แค่นายช่วยฉันไว้ ฉันก็ต้องก

“เบามือหน่อยนะคะ”“จี้จิ่นซิว เสร็จหรือยังคะ?” เธอก้มหน้าลง เปลือกตาปิดสนิทไม่กล้าลืมตาขึ้นมอง เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแผ่วเบา ในอดีตเธอเคยเป็นหญิงสาวที่เฉิดฉายและเย่อหยิ่ง ทว่าห้าปีที่ใช้ชีวิตร่วมกับจี้หานกลับทำให้เธอเปลี่ยนไป กลายเป็นคนที่มีแต่ความเหนื่อยล้าในใจและระแวดระวังไปเสียทุกอย่าง ในเวลานี้ ท่าทางบอบบางของเธอยิ่งดูน่าทะนุถนอมจนชวนให้ปวดใจ รูม่านตาของจี้จิ่นซิวหดเกร็งลงเล็กน้อย เขาตอบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ใกล้เสร็จแล้ว” โชคดีที่บาดแผลไม่ลึกนัก เพียงแต่กลัวว่าจะติดเชื้อ การทำความสะอาดบาดแผลอีกรอบจึงช่วยให้วางใจได้มากขึ้น หลังจากใส่ยาฆ่าเชื้อเสร็จ เขาก็ปิดพลาสเตอร์ให้ จี้จิ่นซิวทิ้งสำลีแล้วเก็บกวาดขวดยาบนโต๊ะ “เรียบร้อยแล้ว” “ขอบคุณค่ะ” ถังหนิงถอนหายใจอย่างโล่งอกแล้วก้มมองฝ่ามือตัวเอง เธอเป็นคนไวต่อความรู้สึกเจ็บปวด บาดแผลธรรมดาที่คนอื่นอาจไม่รู้สึกอะไร แต่สำหรับเธอมันกลับเจ็บจนแทบอยากจะร้องไห้ เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเมื่อครู่เธอเผลอจิกมือเขาไว้แน่น ถังหนิงจึงรีบคว้ามือของเขามาแล้วถกแขนเสื้อขึ้นทันที รอยเล็บเป็นทางยาวปรากฏแก่สายตา รอยนั้นลึกมากจนเกือบจะมีเ