All Chapters of พรหมลิขิตรักคุณชายหน้านิ่ง: Chapter 131 - Chapter 140

พูดจบ เขาก็โอบเอวถังหนิงเดินจากไป ทิ้งให้จี้หานยืนแข็งทื่อราวกับถูกสายฟ้าฟาด สายตาที่คละคลุ้งไปด้วยความเคียดแค้น อาลัยอาวรณ์ และดำมืด จ้องมองตามแผ่นหลังของคนทั้งสองที่เดินห่างออกไป พร้อมกับไฟโทสะที่สุมรุมเร้าอยู่ในอก ทว่าถังหนิงกลับอิงแอบแนบชิดไปกับจี้จิ่นซิว ปล่อยให้เขาโอบประคองพาเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะปรายหางตามองเขาเลยสักนิด วินาทีนั้นเขาถึงได้ตระหนักรู้อย่างถ่องแท้... ครั้งนี้ถังหนิงเอาจริง เธอไม่ต้องการเขาอีกต่อไปแล้วจริง ๆ เมื่อคิดได้ดังนั้น หัวใจของเขาก็พลันเจ็บแปลบราวกับถูกคมมีดกรีดเนื้อเฉือนใจซ้ำ ๆ จนสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ทันใดนั้น เขาก็นึกถึงเรื่องของจี้ซินหนิงที่ถังหนิงเคยเอ่ยถึงขึ้นมาได้ ประกายแห่งความหวังวาบขึ้นในดวงตาทันที บางทีถ้าเขาสืบหาความจริงเรื่องเมื่อสามปีก่อนให้กระจ่าง และแสดงความจริงใจให้ถังหนิงเห็น เธออาจจะยอมยกโทษให้เขาก็ได้ เขาไม่เชื่อหรอกว่าถังหนิงจะเลิกรักเขาได้รวดเร็วปานนั้น …ทว่า... ถังหนิงหมดรักเขาแล้วจริง ๆ จี้หานเป็นคนอารมณ์ร้าย ถูกยั่วยุได้ง่าย และมักจะทำเรื่องที่ทำร้ายทั้งตัวเองและคนรอบข้าง สมัยที่ยังคบกันถังหนิงเคยเจอมากับตัว

“หึ โดนเธอจับไต๋ได้ซะแล้ว” ริมฝีปากบางของจี้จิ่นซิวหยักยิ้ม ดวงตาคมเข้มสบประสานสายตากับเธอโดยไม่หลบเลี่ยง “รู้ตัวไม่ช้าเท่าไหร่ ยังไม่บื้อเกินไป ถือว่ายังพอเยียวยาได้” หัวใจของถังหนิงเต้นระรัวขึ้นมาทันที เกือบจะเผลอคิดไปไกลเสียแล้ว โชคดีที่เธอตั้งสติได้ว่าเขากำลังล้อกันเล่นอยู่ จึงพยายามสะกดกลั้นความรู้สึกว้าวุ่นเอาไว้ เธอเงยหน้าสบดวงตาลุ่มลึกของเขาแล้วขมวดคิ้วอย่างไม่ยอมคน “ฉันไม่ได้บื้อขนาดนั้นเสียหน่อย” จี้จิ่นซิวที่ยืนอยู่ข้างเตียงโน้มตัวลงมา ใบหน้าหล่อเหลาขยับเข้าใกล้เธอ “เห็นคนเลวเป็นสมบัติล้ำค่า กดดันตัวเอง ด้อยค่าตัวเอง แบบนี้ไม่เรียกว่าบื้อแล้วจะเรียกว่าอะไร?” เขาชูมือขึ้นแล้วดีดหน้าผากเธอเบา ๆ หนึ่งที ท่าทางนั้นแฝงความขี้เล่นมากกว่าจะทำร้าย แสงไฟสาดกระทบใบหน้าเขาจนเกิดเงาบดบังแววตา ทว่าถังหนิงยังสัมผัสได้ถึงความเอ็นดูที่เจืออยู่อ่อน ๆ ถังหนิงกุมหน้าผากพลางบ่นอุบอย่างไม่ยอมแพ้: “นั่นแสดงว่าฉันเป็นคนรักเดียวใจเดียวต่างหากล่ะ คนที่ไม่เคยมีความรักอย่างพี่ไม่มีวันเข้าใจหรอก” แววตาคมเข้มของจี้จิ่นซิวหม่นแสงลงเล็กน้อย การมีแฟนกับการรักใครสักคนนั้นต่างกันอย่าง

ยัยเด็กโง่…เธอจะเป็นเด็กที่ไม่มีใครต้องการได้ยังไงกัน? มีคนคนหนึ่ง... รักเธอมาตลอดสิบปีเต็ม...แววตาลุ่มลึกของจี้จิ่นซิวจ้องมองเธออยู่นาน ก่อนจะโน้มตัวลงประทับริมฝีปากบางที่หน้าผากของเธออย่างแผ่วเบาราวกับแมลงปอแตะผิวน้ำ เป็นสัมผัสที่ทั้งทะนุถนอมและเปี่ยมไปด้วยความรักใคร่ …เช้าวันต่อมา เมื่อถังหนิงลืมตาตื่นขึ้น เธอก็พบว่าร่างกายของตัวเองซุกอยู่ในอ้อมกอดอันกว้างขวางของจี้จิ่นซิว มือเล็ก ๆ ทั้งสองข้างวางอยู่ระหว่างอกของคนทั้งคู่ราวกับลูกแมวน้อยที่โหยหาความมั่นคง พวกเขานอนกอดกันในลักษณะหันหน้าเข้าหากัน ขาของถังหนิงพาดอยู่บนเรียวขาของเขา ศีรษะซบลงบนไหล่กว้าง ร่างกายสองร่างแนบชิดกันจนแทบไม่เหลือช่องว่าง หัวใจของถังหนิงกระตุกวูบ ใบหน้าพลันร้อนผ่าว เมื่อพยายามนึกย้อนถึงเรื่องเมื่อวาน เธอก็รู้สึกทั้งอับอายและอบอุ่นใจในเวลาเดียวกัน แม้คำพูดเหล่านั้นที่เขาบอกเธอจะไม่ได้หวานซึ้งตรึงใจอะไรมากมาย แต่มันกลับอ่อนโยนและจริงใจ จนสลักลึกอยู่ในความทรงจำของเธอราวกับรอยประทับ เพียงแต่ในตอนนั้นอารมณ์ของเธอพลุ่งพล่านเกินกว่าจะมาห่วงเรื่องขายหน้า ทว่าพอสติกลับมาครบถ้วน ความเขินอายก็ถา

สายตาของเขาเย็นเยียบและมืดสนิท ล้ำลึกราวกับก้นบึ้งที่ไร้จุดจบ จนไม่มีใครสามารถคาดเดาอารมณ์ใด ๆ ได้เลย มันกดดันจนเติ้งกวงรู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูกสันหลัง ข่าวลือต่างบอกกันว่าจี้จิ่นซิว เป็นคนเด็ดขาดและมีวิธีการที่เหี้ยมเกรียม พอมาได้เห็นกับตาในวันนี้ ถึงรู้ว่าคำเล่าอ้างนั้นไม่เกินจริงเลยสักนิด เขาดูราวกับปีศาจที่ทำให้ผู้คนขวัญหนีดีฝ่อ ทว่า... ตั้งแต่เขาแอบตามถ่ายมาตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ เขากลับเห็นชัด ๆ ว่ายามที่จี้จิ่นซิวอยู่กับผู้หญิงคนเมื่อครู่ เขากลับอ่อนโยนเหลือเกิน อ่อนโยนเสียจนไม่เหลือเค้าลางของชายที่น่าเกรงขามตรงหน้า และไม่มีส่วนไหนที่ดูอำมหิตเหมือนในข่าวลือแม้แต่น้อย …ภายในห้อง ถังหนิงกำลังนั่งดูซีรีส์สั้นอย่างเพลิดเพลิน โดยไม่สนใจเสียงกรีดร้องที่ดังมาจากชั้นล่างเลยแม้แต่นิดเดียว ผู้ชายคนเมื่อครู่ น่าจะเป็นคนของจี้ซินหนิง ที่เธอเลือกปลีกตัวขึ้นมาบนห้อง ก็เพื่อไม่เข้าไปก้าวก่ายวิธีการจัดการในแบบของจี้จิ่นซิว ช่วงนี้ซีรีส์สั้นกำลังเป็นกระแสและดูเพลินจนหยุดไม่ได้ เธอเผลอดูไปหลายสิบตอน ทันใดนั้นหน้าจอก็เด้งข้อความแจ้งเตือนขึ้นมา ถังหนิงชะงักไปครู่หนึ่ง เพร

นี่คือจุดอ่อนเพียงหนึ่งเดียวของถังหนิง ไม่ว่าเธอจะชิงชังจี้หานมากเพียงใด แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธความรู้สึกซาบซึ้งต่อบุญคุณที่เขาเคยช่วยชีวิตเธอไว้ในตอนนั้นได้ ถังหนิงรู้สึกฝาดปร่าและปวดแปลบขึ้นมาในอก จี้หานรู้ว่าเธอเริ่มลังเล จึงรุกต่อ: “ถือว่าให้โอกาสฉันเป็นครั้งสุดท้ายเถอะนะ ถังหนิง ฉันรักเธอจริง ๆ...” ถังหนิงสูดลมหายใจเข้าลึก สีหน้าเรียบเฉยเย็นชา ทว่าน้ำเสียงกลับดูอ่อนแรงอยู่หลายส่วน “ตกลง ในเมื่อนายอยากคุย ก็รอให้ผ่านพ้นงานเลี้ยงวันเกิดของคุณนายผู้เฒ่าหลิ่วไปก่อนค่อยคุยกัน” “ตกลง” จี้หานรีบตกปากรับคำทันที น้ำเสียงของเขาเจือแววดีใจจนปิดไม่มิด ดูเหมือนจะยังไม่รู้ว่าในวันนั้น เธอตั้งใจจะใช้โอกาสนี้ประกาศเรื่องการถอนหมั้นระหว่างพวกเขาทั้งสองคน ถังหนิงคร้านจะเก็บมาใส่ใจ จึงกดตัดสายทิ้งไป วันรุ่งขึ้นคือวันงานเลี้ยงวันเกิดของคุณนายผู้เฒ่าหลิ่วค่ำคืนนั้น จี้จิ่นซิวกลับบ้านเร็วกว่าปกติ ในจังหวะที่เขาก้าวเท้าเข้าห้องนอน ถัง หนิงก็เพิ่งจะเดินออกมาหลังจากอาบน้ำเสร็จพอดี เธอจึงมองเขาด้วยความประหลาดใจ “คืนนี้ทำไมกลับเร็วนักล่ะคะ ไม่ต้องออกไปงานสังคมเหรอ?” ถังหนิงเอ่ยถามพ