All Chapters of พรหมลิขิตรักคุณชายหน้านิ่ง: Chapter 151 - Chapter 160

จี้จิ่นซิวได้ยินดังนั้น ก็เอ่ยสวนกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งทว่าแฝงความนัย “นายอยากลองดูไหมล่ะ?”หลิ่วซือเจ๋อป๊อดทันควัน “โธ่ แค่ล้อเล่นน่า”เขายิ้มเจื่อนก่อนพูดต่อ: “แต่ฉันคิดไม่ถึงจริง ๆ คิดไม่ถึงเลยล่ะ! หลายปีมานี้ที่นายรักษาเนื้อรักษาตัว ไม่ยอมแตะต้องตัวผู้หญิงคนไหนเลย ที่แท้ก็เพื่อเธอนี่เอง”เมื่อได้ฟังคำอุทานอย่างเหลือเชื่อของหลิ่วซือเจ๋อ นัยน์ตาอันลึกล้ำของจี้จิ่นซิวก็หดแคบลงเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ผู้หญิงคนอื่นไม่ใช่เธอ ไม่คู่ควรให้ฉันแตะต้อง” …ถังหนิงนอนยาวไปจนถึงเที่ยงของวันรุ่งขึ้น เป็นการนอนที่เต็มอิ่มและมีความสุขมาก จี้จิ่นซิวออกไปทำงานที่บริษัทแล้ว แต่ก็ไม่ลืมที่จะกำชับป้าหวังให้ดูแลเรื่องอาหารการกินของเธอให้ดี “ท่านประธานดีจนไม่มีที่ติจริง ๆ ค่ะ กำชับป้าทุกวันว่าต้องตุ๋นของบำรุงให้คุณนายเพราะกลัวว่าป้าจะลืม” ป้าหวังเอ่ยด้วยรอยยิ้มละมุน ถังหนิงทานอาหารเช้าเสร็จก็ตามด้วยรังนกตุ๋น พอได้ยินป้าหวังชมจี้จิ่นซิวขนาดนั้น ในใจของเธอก็ผุดความรู้สึกโชคดีขึ้นมาสายหนึ่ง เธอยิ้มและเออออตาม: “ค่ะ เขาดีมากจริง ๆ”ถึงแม้ความแสนดีเหล่านี้จะมาจากความรับผิดช

ทันทีที่เธอเดินเข้ามา สายตาทุกคู่ในห้องก็จับจ้องมาที่เธอเป็นตาเดียว “ถังหนิง...” จี้หานมองเธอด้วยสายตาเปี่ยมล้นไปด้วยความรักอันลึกซึ้ง ราวกับมีคำพูดมากมายที่อยากจะบอกเธอ ทว่าถังหนิงกลับเพียงแค่ปรายตามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะละสายตาไปอย่างเย็นชา ทำเป็นหูทวนลมเหมือนไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น มีคำกล่าวประโยคหนึ่งว่ายังไงนะ? ความรักที่สายเกินไป ไร้ค่ายิ่งกว่าเศษหญ้า ซึ่งตัวเขาในตอนนี้ ไม่เพียงแต่ไร้ค่า แต่ยังน่าขำสิ้นดี เมื่อเห็นเธอเมินเฉยใส่ แววตาของจี้หานก็พลันวูบไหวด้วยความผิดหวัง เขาขมวดคิ้วแน่น ในใจเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและนึกเสียใจภายหลัง ในขณะเดียวกัน จี้ซินหนิงและเย่เชี่ยนฮวาพากันจ้องเขม็งมาที่ถังหนิง สายตาของพวกเธอฉายแววเคียดแค้นอย่างไม่คิดจะปิดบัง เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ ถังหนิงก็เข้าใจเจตนาของคุณท่านจี้ขึ้นมาทันที คุณปู่จี้ดีกับเธอมากจริง ๆ เหตุผลที่คุณปู่ไม่ยอมให้จี้จิ่นซิวมาด้วย ก็เพราะไม่อยากให้เรื่องแต่งงานระหว่างเธอกับจี้จิ่นซิวถูกล่วงรู้ในช่วงหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ “หนูถังมาแล้วรึ มาสิ มานั่งตรงนี้” ใบหน้าเคร่งขรึมของคุณท่านจี้พลันเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนและเมตตาข

“พอได้แล้ว!” จี้หย่งคังเอ่ยขัดจี้ซินหนิง คิ้วขมวดมุ่นจนเกิดเป็นรอยย่นลึกตรงหว่างคิ้ว: “จี้หานกับถังหนิงถอนหมั้นกันไปแล้ว ต่อให้ถังหนิงกับจิ่นซิวจะมีอะไรกันจริง ๆ มันก็ไม่ได้ร้ายแรงถึงขั้นเป็นเรื่องชู้สาวอื้อฉาวอย่างที่พวกเธอพูดกันสักหน่อย!” เมื่อเห็นจี้หย่งคังออกตัวปกป้องถังหนิง เย่เชี่ยนฮวาก็มองด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ: “ถ้าพวกเขามีอะไรกันจริง ๆ นั่นก็นับเป็นเรื่องอื้อฉาวครั้งใหญ่ แล้วจะไม่ร้ายแรงได้ยังไง!” “พวกเขาถอนหมั้นกันไปตั้งนานแล้ว คนในแวดวงต่างก็รู้ดี วันข้างหน้าถ้าจิ่นซิวจะคบกับถังหนิงจริง ๆ ก็ยังถือเป็นการเกี่ยวดองระหว่างสองตระกูลเหมือนแผนการที่วางไว้แต่แรก ไม่เห็นจะมีอะไรเสียหาย” “ไม่ได้เด็ดขาดค่ะ!” เย่เชี่ยนฮวาลุกพรวดขึ้นทันทีจนสูญเสียกิริยาอันสง่างาม “จี้หย่งคัง คุณพูดคำนี้ออกมาได้ยังไงกัน!” “ถังหนิงเคยเป็นแฟนของจี้หานมาก่อน ต่อให้ทั้งสองคนจะถอนหมั้นกันไปแล้ว แต่มันก็เปลี่ยนความจริงที่ว่าพวกเขาเคยคบกันไม่ได้ เรื่องนี้ถ้ารู้ไปถึงไหนอายไปถึงนั่น ตระกูลจี้ของเราจะไม่กลายเป็นตัวตลกให้คนเขาหัวเราะเยาะกันทั้งเมืองหรอกเหรอ!” ถังหนิงใบหน้าถอดสีจนขาวซีด แม้จะเตรียมใจรั

สิ้นประโยคนี้ ทุกคนในที่นั้นต่างตกตะลึงเป็นตาเดียว มีเพียงจี้จิ่นซิวและถังหนิงเท่านั้นที่ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึกโดยเฉพาะถังหนิง เธอจ้องมองอีกฝ่ายพลางกระตุกยิ้มหยันที่มุมปากอย่างเย็นชา... แค่ถูกไล่ออกจากตระกูลจี้ ถือว่าบทลงโทษนี้ยังเบาไปด้วยซ้ำ ทว่าสำหรับจี้ซินหนิงแล้ว มันกลับเหมือนฟ้าถล่มลงมาตรงหน้า เลือดในกายพลันเย็นเยียบจนแทบจะทรุดลงกับพื้น “ไม่นะคะคุณปู่ คุณปู่จะทำกับหนูแบบนี้ไม่ได้…”หลังจากได้สติ หญิงสาวรีบเข้าไปเหนี่ยวรั้งแขนวิงวอนขอความเห็นใจจากคุณท่านจี้แต่แต่ไหนแต่ไรมาคุณท่านจี้ก็ไม่เคยชอบเธออยู่แล้ว ยิ่งเกิดเรื่องอัปยศเช่นนี้ขึ้น เขาจึงสะบัดมือเธอออกอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะหันหลังกลับโดยไม่ยอมชายตามองเธออีกแม้แต่ปราดเดียว เมื่อไร้หนทาง จี้ซินหนิงจึงหันไปขอความช่วยเหลือจากจี้หาน ทว่าจี้หานกลับมีเพียงความผิดหวังเต็มใบหน้า สายตาผิดหวังคู่นั้นทำให้เธอใจเสียจนลนลาน สุดท้ายด้วยความสิ้นหวังเธอจึงหันไปอ้อนวอนจี้หย่งคัง แต่ผลลัพธ์ที่ได้ก็ยังคงเหมือนเดิม ในเมื่อหมดสิ้นทุกหนทาง เธอจึงคุกเข่าลงอ้อนวอน: “คุณปู่คะ อย่าไล่หนูไปเลยนะ ตระกูลจี้คือบ้านของหนู ถ้าต้อง

ไม่ว่าจะอย่างไร เธอไม่มีวันยอมให้พวกเขาคบกันเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นเรื่องเมื่อสิบปีก่อนก็คงปิดเอาไว้ไม่อยู่! ถังหนิงนั่งอยู่ในรถ ทั่วทั้งร่างรู้สึกผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน หินก้อนใหญ่ที่กดทับอยู่บนอกมาตลอดสามปี ในที่สุดก็ยกออกไปได้เสียที ความรู้สึกที่ได้ล้างมลทินให้ตัวเองมันช่างดีเหลือเกิน ข้อเสียเพียงอย่างเดียวในความสมบูรณ์แบบนี้คือ เธอยังติดค้างชีวิตของจี้หานอยู่หนึ่งชีวิต เมื่อเห็นใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอค้อมลงเล็กน้อยคล้ายกำลังจมอยู่ในความคิด จี้จิ่นซิวก็ลูบศีรษะเธอเบา ๆ “แก้แค้นได้แล้วยังไม่ดีใจอีกเหรอ คิดอะไรอยู่หืม?” ถังหนิงหันไปเหลือบมองเขา พลางคลี่ยิ้มบาง “ฉันกำลังคิดว่า ทำไมจู่ ๆ คืนนี้พี่ถึงมาได้ล่ะคะ?”“ลุงจงกลัวว่าเธอจะรับมือพวกเขาไม่ไหว เลยติดต่อฉันมาน่ะ”แววตาของจี้จิ่นซิวลึกล้ำราวกับหินออบซิเดียน บนข้อมือยังคงสวมนาฬิกาลายท้องฟ้าดวงดาวเรือนนั้นอยู่ ถังหนิงสังเกตเห็นนาฬิกาเรือนนั้น แววตาของเธอหม่นแสงลงวูบหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับรู้ “ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง” จากนั้นจึงเอ่ยขอบคุณด้วยความซาบซึ้ง: “ไม่ว่าจะยังไง คืนนี้ก็ขอบคุณมากนะคะที่มาหาฉัน”