All Chapters of พรหมลิขิตรักคุณชายหน้านิ่ง: Chapter 161 - Chapter 170

เวลานี้ยังไม่เหมาะนักที่พวกเขาจะทำเรื่องลึกซึ้งแนบชิดกัน ทว่าเพราะคำพูดสุดโต่งของหลินม่านในวันนี้ ถังหนิงก็เกิดแรงบันดาลใจขึ้นมากะทันหัน พอกลับถึงวิลล่า เธอก็ลงมือเขียนพล็อตเรื่องสำหรับบทละครเรื่องใหม่ทันที จนกระทั่งจี้จิ่นซิวส่งWeChatมาหา: “ใกล้ถึงบ้านแล้วนะ”บทสนทนาในWeChatของพวกเขาส่วนใหญ่เป็นการรายงานชีวิตประจำวันของเขา เช่น ประชุม ไปงานเลี้ยงสังสรรค์ หรือจะกลับถึงบ้านกี่โมง เขามักจะคอยส่งมาบอกเสมอ ซึ่งนี่เป็นสิ่งที่จี้หานไม่เคยทำเลยสักครั้ง ถังหนิงรู้สึกอิ่มเอมใจที่ได้รับการใส่ใจ ทว่าจู่ ๆ คำถามเรื่องบนเตียงของหลินม่านก็ผุดขึ้นมาในหัว ทำเอาใบหน้าของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาทันที เธอรีบสะบัดหัวไล่ความคิดนั้นออกไป แล้วตอบกลับไปตามปกติว่า: “โอเคค่ะ เดินทางปลอดภัยนะคะ” ส่งเสร็จเธอก็วางโทรศัพท์ลง ในความทรงจำเลือนราง เหมือนเมื่อวานจี้จิ่นซิวจะพูดถึงเรื่องเมื่อสิบปีก่อนอะไรสักอย่างแต่ตอนนั้นเธอง่วงมาก สะลึมสะลือเลยไม่ค่อยแน่ใจนักบางทีอาจเป็นเพราะเรื่องของจี้ซินหนิงที่ทำให้กระเทือนอารมณ์มากไป ก็เลยเก็บเอาเรื่องในอดีตไปฝัน โดยเฉพาะเรื่องที่เธอตกน้ำแล้วมีคนช่วยไว้เมื่อสิบปี

หลังจากอาหารมาเสิร์ฟ ในที่สุดเจิ้งเจียเจียก็เดินกลับมา ทว่าสีหน้าของเธอดูหมองลงชอบกล ราวกับมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น “เป็นอะไรไป?”ถังหนิงเห็นอีกฝ่ายดูหงอยเหงา จึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เจิ้งเจียเจียใช้ตะเกียบเขี่ยข้าวหมูแดงในจานอย่างคนใจลอย ใบหน้าหลุบต่ำดูลำบากใจ “ที่บ้านฉันมีเรื่องนิดหน่อยน่ะ” เธอมองหน้าถังหนิงด้วยท่าทีอึกอัก คล้ายอยากจะพูดแต่ก็ลังเล ถังหนิงเลิกคิ้ว “เรื่องเงินเหรอ?” เจิ้งเจียเจียพยักหน้าเบา ๆ “พ่อที่ผีพนันเข้าสิง แม่ที่หัวอ่อน แล้วก็น้องชายที่กำลังเรียนมัธยมปลาย…”“ทั้งบ้านตกอยู่ที่ฉันคนเดียว ค่าตัวนักแสดงก็ใช่ว่าจะเยอะ ฉันให้พวกเขาไปจนหมดเกลี้ยงแล้ว” “พูดไปก็อายคุณเปล่า ๆ เมื่อไม่กี่วันก่อนฉันเพิ่งให้ไปสามหมื่น เมื่อกี้พวกเขาก็โทรมาขออีกตั้งแสนห้า ฉันจะไปหาเงินมากมายขนาดนั้นมาจากไหนล่ะ!”เจิ้งเจียเจียยิ่งพูดยิ่งรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจจนน้ำตาแทบจะร่วง ถังหนิงตบไหล่เพื่อนเบา ๆ “กินข้าวก่อนเถอะ เดี๋ยวก็หาทางแก้ได้เองแหละ” เจิ้งเจียเจียรู้สึกหมดสิ้นเรี่ยวแรง เธอพยายามปรับอารมณ์แล้วฝืนกินข้าวต่อ แต่ก็กลืนไม่ลงจริง ๆ กินไปได้แค่สองสามคำก็วางตะเกียบลง ตอ

ทั้งหมดนี้ก็เป็นเพราะเธอแอบไปลักลอบมีความสัมพันธ์กับจี้จิ่นซิวนี่เอง! พอมาลองคิดดูให้ดี ดูเหมือนว่าตั้งแต่จี้จิ่นซิวกลับมาจากต่างประเทศ เขาก็คอยออกหน้าปกป้องถังหนิงอยู่ทุกเรื่อง หรือว่า... สองคนนั้นจะแอบคบหากันมาตั้งนานแล้ว? เมื่อเห็นทั้งสองเดินจากไป จี้หานก็เกิดความรู้สึกวู่วามอยากจะพุ่งเข้าไปเค้นถามให้รู้เรื่อง “พี่จี้หานคะ ใจเย็น ๆ ก่อนค่ะ”จู่ ๆ จี้ซินหนิงก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับคว้ามือเขาไว้ “พี่ขืนเข้าไปตอนนี้ ก็มีแต่จะแหวกหญ้าให้งูตื่นเปล่า ๆ นะคะ” จี้หานขมวดคิ้ว แววตาเย็นชา “เธอมาทำอะไรที่นี่?” เขาสะบัดมือออก ท่าทีเย็นชาและเหินห่างอย่างเห็นได้ชัด ความเจ็บปวดพาดผ่านดวงตาของจี้ซินหนิง เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือและบอบ บาง: “ช่วงที่ผ่านมา ไม่ว่าฉันจะโทรหาหรือส่งข้อความไป พี่ก็ไม่ยอมตอบกลับเลย... พี่จี้หานคะ พี่ใจร้ายไม่สนใจฉันจริง ๆ หรือคะ?” ทันทีที่จี้หานเห็นหน้าเธอ ภาพคลิปวิดีโออันน่าสะอิดสะเอียนเหล่านั้นก็ผุดขึ้นมาในหัว ความโกรธเกรี้ยวลุกโชนขึ้นในอกอย่างรวดเร็ว เขาจ้องมองเธอด้วยสายตาเย็นเยียบ “ถ้าไม่ใช่เพราะเธอเอาแต่แต่งเรื่องหลอกลวง จนทำให้ฉันต้องไปพาลโกรธเกล

ทว่าเขาไม่ยอมรับสาย กดตัดสายทิ้งแล้วเตรียมตัวสานต่อสิ่งที่ทำค้างไว้ ถังหนิงเรียกสติกลับคืนมาได้พอสมควร เธอหอบหายใจเข้าลึกสองสามครั้ง ก่อนจะรีบยกมือขึ้นดันแผงอกของเขาเอาไว้ จี้จิ่นซิวขมวดคิ้วเล็กน้อย เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า: “เป็นอะไรไป” ยังไม่ทันที่ถังหนิงจะได้ตอบ เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ก็ดังขัดจังหวะขึ้นอีกครั้ง ดูเหมือนปลายสายจะร้อนใจไม่เบา ถึงได้โทรมาก่อกวนอารมณ์วาบหวามจนหมดสิ้น วินาทีต่อมา น้ำหนักที่ทาบทับอยู่บนร่างของถังหนิงก็ผละออกไป จี้จิ่นซิวลุกขึ้นนั่งแล้วกดรับสาย นัยน์ตาแดงก่ำแฝงไปด้วยความหงุดหงิดที่พยายามข่มเอาไว้อย่างเต็มที่ “หวังว่านายจะมีธุระด่วนจริง ๆ นะ” เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงโทสะที่พุ่งทะลุสายมา เลขาเฉินก็ถึงกับสะดุ้งในใจ ทำไมท่านประธานถึงได้อารมณ์เสียขนาดนี้นะ? เขารีบรายงานอย่างร้อนรน: “ท่านประธานครับ วันนี้ที่คุณกับคุณนายไปสุสาน น่าจะถูกคุณชายรองเห็นเข้าแล้วครับ” จี้จิ่นซิวหรี่ตาลดต่ำลง “แน่ใจเหรอ?” “แน่ใจครับ คนขับรถรายงานว่าเห็นรถของคุณชายรอง ผมเลยไปตรวจสอบกล้องหน้ารถดู แล้วก็พบว่ารถของคุณชายรองจอดอยู่บริเวณนั้นจริง ๆ ครับ” เพื่อความรอบคอบ เลข

ถังหนิงขมวดคิ้วมุ่น ความรู้สึกรังเกียจตีตื้นขึ้นมาในใจ ตามรังควานไม่เลิกจริง ๆ เพียงครู่เดียว จี้หานก็เดินมาถึงข้างประตูฝั่งคนขับ เขาเคาะกระจกรถสองสามที “ถังหนิง ลงมา ฉันมีเรื่องจะถามเธอ” แม้เสียงที่ลอดผ่านกระจกเข้ามาจะอู้อี้ ทว่าเธอกลับยังฟังออกถึงความไม่สบอารมณ์ในน้ำเสียงนั้นได้อย่างชัดเจน ถังหนิงดับเครื่องยนต์แล้วก้าวลงจากรถ เธอหยัดกายยืนประจันหน้ากับจี้หานด้วยท่าทีเย็นชาและหมางเมิน “นายคิดจะทำอะไรอีก?” ท่าทีแบบนั้นของเธอทำเอาจี้หานเจ็บแปลบ ชายหนุ่มขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น “จำเป็นต้องพูดกับฉันแบบนี้ด้วยเหรอ?” “ถังหนิง เราคบกันมาตั้งห้าปี อีกอย่างเธอก็รักฉันมากขนาดนั้น ทำไมถึงได้เปลี่ยนไปง่าย ๆ แบบนี้ล่ะ?” ประโยคเดิม ๆ ที่ฟังจนเอียน ถังหนิงขมวดคิ้วอย่างรำคาญใจ “จี้หาน คำพูดบางอย่างพูดซ้ำซากไปมันก็หมดความหมายหรอกนะ” ไม่ต้องพูดถึงช่วงสองปีแรกที่เพิ่งคบกันหรอก ตลอดสามปีมานี้ เธอทำตัวว่านอนสอนง่ายและยอมอดทนมามากพอแล้ว กระทั่งตอนนี้ เธอก็ยังรู้ความถึงขั้นยอมถอนหมั้นอย่างเด็ดเดี่ยว เพื่อไม่ให้เขาต้องลำบากใจเมื่ออยู่ตรงกลางระหว่างเธอกับจี้ซินหนิง แล้วเขา