All Chapters of พรหมลิขิตรักคุณชายหน้านิ่ง: Chapter 261 - Chapter 270

ถังหนิงนิ่งเงียบไป หากเป็นช่วงก่อนที่จางซิ่งเอ๋อร์จะปรากฏตัว เธอคงตอบกลับไปอย่างไม่ลังเลเลยว่า: “ใช่” “เราเป็นสามีภรรยากันนะ จะให้ฉันทนมองพี่สวมเขาให้ตาปริบ ๆ ได้ยังไง”ถังหนิงหลุบตาลง อารมณ์กรุ่นโกรธเมื่อครู่มลายหายไปกว่าครึ่ง น้ำเสียงของเธอก็อ่อนลง “เอาเป็นว่า ถ้าพี่มีใจให้คนอื่นก็บอกฉันมาตรง ๆ ได้เลย ฉันใจกว้างมากพอ” ประกายความหม่นหมองพาดผ่านนัยน์ตาคมลึกของจี้จิ่นซิวชั่ววูบ ริมฝีปากหยักบางยกยิ้มพลางเอ่ยอย่างมีความนัย “คุณนายจี้... ใจกว้างเกินไปก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องดีหรอกนะ”ถังหนิงเอียงคอหันไปมองเขา จี้จิ่นซิวกำลังก้มหน้าก้มตาทานของหวานเห็ดหูหนูขาวดับร้อนสันกรามคมกริบรับกับใบหน้าด้านข้างที่หล่อเหลาจนแทบหยุดหายใจ ท่วงท่าของเขาดูสูงส่งและสง่างามเช่นเคย ยามที่เขาหันมาสบตา นัยน์ตาที่ราวกับบรรจุหมู่ดาวนับร้อยพันดวงไว้ในนั้น ก็คล้ายจะดึงดูดให้คนมองจมดิ่งลงไปอย่างไม่อาจถอนตัว ถังหนิงรีบเบือนหน้าหนีทันที พูดแบบนี้... หรือเขาอยากให้เธอยอมทนโดนสวมเขากันล่ะ? “ยัยถังแก๊สน้อยของฉัน เริ่มจะกลับมาเป็นเหมือนเมื่อก่อนแล้วจริง ๆ สินะ” จี้จิ่นซิวเอ่ยเสียงแหบพร่า ประกายตาของเขาหม่นแส

ถังหนิงกลับเข้ามาในห้องทำงานอีกครั้งเพื่ออัปเกรดโปรแกรมระบบขับขี่อัจฉริยะต่อไป ขอเพียงแก้ปัญหาและทะลวงขีดจำกัดความอัจฉริยะของระบบนี้ได้สำเร็จ บั๊กต่าง ๆ อย่างระบบหลบหลีกฉุกเฉินก็จะถูกแก้ไขตามไปด้วย เมื่อเป็นเช่นนั้นก็ไม่ต้องกังวลเรื่องระบบความปลอดภัยขัดข้องอีก และเทคโนโลยีพลังงานใหม่ก็จะประสบความสำเร็จอย่างก้าวกระโดดเช่นกัน ทั้งหมดนี้... ล้วนเป็นปณิธานในวันวานของพ่อ น่าเสียดายที่ท่านทำไม่สำเร็จ ซ้ำยังต้องแลกด้วยชีวิต ทว่าการที่พ่อทุ่มเทแรงกายแรงใจวิจัยเรื่องพวกนี้มาตลอดหลายปี จะไม่ใช่เพราะปมในใจจากการจากไปของแม่ในอุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งนั้นได้อย่างไร? หากว่า... หากว่าตอนที่เกิดอุบัติเหตุ ประตูรถไม่ได้ติดขัดจนเปิดไม่ออกเพราะระบบขัดข้อง แม่ก็คงไม่ต้องตาย พ่อเกลียดตัวเองที่ไม่สามารถช่วยแม่ที่ติดอยู่ในรถออกมาได้ และท่าน... ยิ่งเคียดแค้นความไร้ประสิทธิภาพของเทคโนโลยีในตอนนั้น ทว่าจนวาระสุดท้ายของชีวิต พ่อก็ยังไม่สามารถแก้ไขปัญหานี้ได้ เมื่อหวนนึกถึงเรื่องราวทั้งหมด ถังหนิงก็รู้สึกอึดอัดจนหายใจไม่ออกราวกับคนกำลังจมน้ำ กล้ามเนื้อทั่วร่างสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ขณะจ้อ

ใกล้ถึงเวลาต้องออกเดินทางไปสนามบินแล้ว เธอจึงทำได้เพียงส่งข้อความหาเขา“ฉันต้องไปเก็บภาพกับกองถ่าย วันนี้ตอนสิบโมงจะบินไปวั่งจิงนะ” หลังจากส่งข้อความเสร็จ เธอก็ให้คนขับรถไปส่งที่สนามบิน แต่จนกระทั่งผ่านจุดตรวจค้นสัมภาระเข้าไปแล้ว ก็ยังไร้วี่แววการตอบกลับ เมื่อเห็นว่าใกล้จะได้เวลาขึ้นเครื่อง ถังหนิงชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจส่งข้อความไปหาเขาอีกครั้ง “ฉันน่าจะไปประมาณครึ่งเดือน” ครึ่งเดือนให้หลัง... ตรงกับวันเกิดของเขาพอดี เขาเคยบอกไว้ว่าจะอาศัยงานเลี้ยงวันเกิดประกาศเรื่องแต่งงานของเราให้คนรับรู้ เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจี้จิ่นซิวจะตัดสินใจทำอย่างไร จะเลือกผู้หญิงในใจ หรือจะประกาศเรื่องแต่งงาน แต่ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นแบบไหน เธอก็พร้อมจะรับความจริงอย่างใจเย็น ตัดภาพมาที่จี้จิ่นซิว เขารีบเดินทางกลับจากเมืองเซินโดยไม่ได้หลับไม่ได้นอนมาทั้งคืน เพิ่งจะได้งีบหลับไปครู่หนึ่งบนรถ เมื่อตื่นขึ้นมา รถก็แล่นมาอยู่แถวสนามบินพอดี ทันทีที่เห็นข้อความที่ถังหนิงส่งมา ใบหน้าหล่อเหลาก็เคร่งขรึมลงถนัดตา ก่อนจะออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด “จอดรถ”เลขาเฉินงุนงงไปหมด “ท่านประธานครับ ต

ถังหนิงขมวดคิ้วมองเขาด้วยความรังเกียจ เพียะ! ฝ่ามือฟาดลงบนใบหน้าของเขาอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย “จี้หาน กรุณาให้เกียรติฉันด้วย” สีหน้าของถังหนิงเย็นเยียบ นัยน์ตาแฝงความโกรธกรุ่น จี้หานถึงกับหน้าชากับตบนี้ “นี่เธอคิดไปถึงไหนเนี่ย?” เขาบอกเธอด้วยสายตาตัดพ้อ “ฉันแค่อยากจะบอกว่า คืนนี้อยากให้เธอไปกินข้าวเป็นเพื่อนหน่อย” ถังหนิงชะงักงัน กินข้าวเนี่ยนะ? แต่ถึงจะเข้าใจผิด เธอก็ไม่คิดเสียใจที่ตบเขาไปเมื่อครู่หรอก “จะพูดอะไรก็พูดสิ จะยื่นหน้าเข้ามาใกล้ขนาดนั้นทำไม?”ใบหน้าของถังหนิงยังคงเรียบเฉย “ก็นายเล่นพูดจาอมพะนำเว้นจังหวะชวนให้คิดลึกเอง หาเรื่องเจ็บตัวแท้ ๆ” จี้หานถึงกับหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่สุด เมื่อก่อนเวลาเขาพูดจาแบบนี้ เธอจะหน้าแดงขวยเขิน ทว่าเดี๋ยวนี้กลับลงไม้ลงมือซะแล้ว แต่ก็เอาเถอะ... การที่เธอยังยอมลงไม้ลงมือ ก็แปลว่าเธอยังแคร์เขาอยู่ แบบนี้เขาก็ยังมีโอกาสสินะ “โอเค ถือซะว่าฉันผิดเองก็แล้วกัน”จี้หานยิ้มทะเล้น เผยเสน่ห์ร้ายกาจบนใบหน้าหล่อเหลา “แล้วสรุปว่า... เธอตกลงไหมล่ะ?” ถังหนิงกลอกตาใส่เขา “ไม่” พูดจบเธอก็หมุนตัวเดินเข้าโรงแรมไป แค่กินข้า

ถังหนิงรู้สึกรังเกียจขึ้นมาในใจ เธอหันหลังขวับแล้วเดินหนีไปอีกทางทันที ทว่าจี้หานที่ต้องใช้ไม้ค้ำยันกลับเดินกะเผลกตามมาอย่างรวดเร็วจนตามทัน เขายื่นมือมาคว้าแขนเธอไว้จากด้านหลัง “ถังหนิง”มือของจี้หานแตะโดนตัวถังหนิงได้เพียงเสี้ยววินาทีก็ถูกเธอสะบัดออกด้วยความรังเกียจ “จี้หาน นายจะเอายังไงอีก ไม่จบไม่สิ้นสักทีใช่ไหม?” น้ำเสียงของถังหนิงราบเรียบ แววตาที่หันไปมองเขาแฝงไปด้วยความเย็นชาและเหินห่าง รูปลักษณ์ที่หล่อเหลาของจี้หาน ประกอบกับความสวยโดดเด่นของเธอ ทำให้ทั้งคู่กลายเป็นจุดสนใจท่ามกลางฝูงชน และดึงดูดสายตาหลายคู่ให้หันมามองอย่างเลี่ยงไม่ได้ จี้หานพยายามข่มอารมณ์และเอ่ยง้อด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างที่แทบไม่เคยเห็น “อย่าโกรธเลยนะ ฉันแค่เป็นห่วงที่เธอมาคนเดียว ก็เลยตามมา” แต่ถังหนิงไม่มีวันลืมวีรกรรมก่อนหน้านี้ของเขา ทั้งเรื่องที่เขาคิดจะรวบรัดตัดตอนด้วยการวางยาเธอ เรื่องที่จงใจจ้างคนเมามาลวนลาม... หรือแม้กระทั่งเหตุการณ์ที่เธอเกือบถูกรถชน ทุก ๆ เรื่อง ล้วนมีเขาอยู่เบื้องหลังทั้งสิ้น ถังหนิงกระตุกยิ้มมุมปาก เปล่งเสียงหัวเราะเยาะหยัน “ปกป้องฉันงั้นเหรอ?” “แค่นายไม่