All Chapters of พรหมลิขิตรักคุณชายหน้านิ่ง: Chapter 271 - Chapter 280

ถังหนิงถูกจูบจนโลกหมุนเคว้ง รู้สึกตัวเบาหวิวขึ้นมาครู่หนึ่ง ก่อนจะรู้ตัวอีกทีก็ถูกจี้จิ่นซิวอุ้มกลับเข้ามาในห้องแล้วปิดประตูลง จี้หานเพิ่งจะเดินเลี้ยวเข้ามาตรงโถงทางเดินก็ได้ยินเสียงปิดประตูแว่วมาเบา ๆ เมื่อมองตามเสียงไปกลับพบเพียงความว่างเปล่า เขาจึงเดินลึกเข้าไปเพื่อตามหาเลขห้องของถังหนิง ภายในห้อง จี้จิ่นซิวตระกองกอดถังหนิงพร้อมกับมอบจูบอันดุดันเรียกร้อง เขากวาดต้อนช่วงชิงลมหายใจจากริมฝีปากบางอย่างเร่าร้อน พลางดันร่างทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มลมหายใจของทั้งคู่สอดประสานกันอย่างแนบแน่น เสียงหอบหายใจของจี้จิ่นซิวหนักหน่วง ร่างกายกำยำที่ทาบทับแนบชิดนั้นร้อนผ่าวราวกับจะแผดเผาเธอให้มอดไหม้ “ได้ไหม…” เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่า ถังหนิงจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหลงใหล เธอไม่อาจซ่อนเร้นความคิดถึงและแรงปรารถนาที่พุ่งพล่านจนแทบจะระเบิดออกมาได้อีกต่อไป หญิงสาวยกเรียวแขนขึ้นคล้องคอเขาแล้วเป็นฝ่ายประกบจูบตอบกลับไป แม้จะไร้ซึ่งคำพูดใด ๆ แต่การกระทำนั้นก็เป็นคำตอบที่ชัดเจนที่สุดแล้ว หลายวันที่ผ่านมา หลังจากได้พูดคุยกับหลินม่าน ถังหนิงก็ตระหนักถึงความจริงข้อหน

เช้าตรู่ของวันต่อมา ถังหนิงมีนัดประชุมกับทางกองถ่าย ตอนที่พยุงตัวลุกขึ้นจากเตียง เธอรู้สึกปวดเมื่อยตามเนื้อตามตัวไปหมด เธอมองจี้จิ่นซิวที่แต่งตัวเนี้ยบไร้ที่ติในชุดสูทสามชิ้นตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วเอ่ยค้อนอย่างแง่งอน: “พี่มันคนบ้า เมื่อคืนรังแกกันหนักขนาดนั้นเลยนะ” จี้จิ่นซิวขยับเข้าไปหาอย่างเป็นธรรมชาติ ท่อนแขนแกร่งรวบเอวบางเข้ามากอด สายตาที่ทอดมองใบหน้าหวานช่างดูนุ่มนวลและเปี่ยมไปด้วยความรักใคร่ “นั่นแปลว่าคุณนายจี้มีเสน่ห์เหลือล้นจนฉันห้ามใจไม่อยู่ต่างหาก เรื่องนี้จะมาโทษฉันไม่ได้หรอกนะ” ชายหนุ่มโน้มตัวลงมากระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้ม “อีกอย่าง คนเป็นสามีจะหลงใหลในเรือนร่างของภรรยาตัวเองก็เป็นเรื่องปกตินี่นา” หัวใจของถังหนิงเต้นโครมคราม ผู้ชายคนนี้... ช่างรุกเก่งเหลือเกิน ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป เธอคงต้องเผลอคิดไปแน่ ๆ ว่าเขาตกหลุมรักเธอเข้าแล้วจริง ๆ แต่พอมาคิดดู ถ้าเขารักเธอขึ้นมาจริง ๆ มันก็ถือเป็นเรื่องดีไม่ใช่น้อย หญิงสาวกำหมัดทุบลงบนแผงอกแกร่งเบา ๆ อย่างหมั่นไส้ “ค่ะ ฟังพี่พูดแบบนี้ ฉันก็แทบจะเชื่อสนิทใจแล้วเนี่ย” จี้จิ่นซิวปรับสีหน้าจริงจัง “คุณ

เขารู้สึกว่าข้อเสนอของจี้ซินหนิงเข้าท่าไม่เลว สีหน้าจึงฉายแววพึงพอใจ “เพราะแบบนี้ไงถึงต้องพึ่งพวกผู้หญิงด้วยกัน ถึงจะรู้ว่าผู้หญิงต้องการอะไรมากที่สุด” “ตกลง งั้นเธอช่วยคิดแผนให้ฉันหน่อย ถือซะว่าทำความดีไถ่โทษก็แล้วกัน” อาศัยจังหวะที่จี้จิ่นซิวแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นไปแล้ว แถมตอนนี้ยังไม่อยู่วั่งจิง เขาจะต้องพิชิตใจถังหนิงให้ได้ รอจนกว่าข้าวสารกลายเป็นข้าวสุกเมื่อไหร่... ถึงตอนนั้น ต่อให้ถังหนิงจะรู้ความจริงว่าเขาไม่ใช่ผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเธอไว้เมื่อสิบปีก่อน เธอจะโกรธแค่ไหนก็ทำอะไรเขาไม่ได้อยู่ดี ถังหนิงกลับมาถึงแถวโรงแรม เธอแวะซื้อเกี๊ยวไข่ปูกลับไปกินที่ห้องสวีต เธอค่อนข้างชอบเมนูนี้ รสชาติที่กลมกล่อมและน้ำซุปที่หอมหวาน ช่างถูกปากคนใต้อย่างเธอเสียจริง ถังหนิงทิ้งตัวลงนั่งกินบนโซฟา เพิ่งจะตักเข้าปากไปได้ไม่กี่คำ สายเรียกเข้าจากจี้จิ่นซิวก็ดังขึ้น “ทำงานเสร็จแล้วเหรอ” น้ำเสียงของจี้จิ่นซิวทุ้มต่ำและอบอุ่นมีเสน่ห์เช่นเคย ถังหนิงคลี่ยิ้มจนตาหยี “เพิ่งซื้อเกี๊ยวน้ำกลับมาถึงโรงแรมค่ะ เพิ่งจะเริ่มกินพี่ก็โทรมาพอดีเลย” “เสี่ยวถังหนิงของเรามีความรับผิดชอบขึ้นนะเนี่ย

เจิ้งเจียเจียเอ่ยถามด้วยความกระวนกระวายใจ “เธอคิดจะทำอะไร?” “เรื่องที่ไม่ควรยุ่งก็อย่าถาม เธอสอดมือเข้ามาไม่ได้หรอก” จี้ซินหนิงหรี่ตามองด้วยแววตาเหี้ยมเกรียมพร้อมเอ่ยเตือน “ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี ไม่อย่างนั้น ฉันจะทำให้เธอไม่มีที่ยืนในวงการนี้อีกต่อไป” “ถ้าเธอยังอยากเป็นยัยยาจก ให้คนอื่นคอยเหยียบย่ำข้ามหัวอยู่ร่ำไป ฉันก็จัดให้ได้ด้วยการปล่อยคลิปพวกนั้นออกไป ถึงตอนนั้นนอกจากชื่อเสียงของเธอจะป่นปี้แล้ว หน้าที่การงานที่อุตส่าห์สร้างมาอย่างยากลำบากก็จะต้องพังพินาศลงในพริบตา” ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเจิ้งเจียเจียถึงกับหน้าถอดสี เธอทนกับชีวิตที่แร้นแค้นมามากพอแล้ว ในเมื่อถังหนิงไม่เคยเห็นเธอเป็นเพื่อน เธอก็ไม่จำเป็นต้องมีความเมตตาใด ๆ ให้อีก “ฉันจะถือซะว่าไม่รู้อะไรทั้งนั้น วางใจได้เลยค่ะคุณจี้” เจิ้งเจียเจียสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะกดตัดสายไปอย่างเย็นชา จี้ซินหนิงแค่นเสียงหยันแล้ววางสายเช่นกัน เธอหันขวับไปมองชายฉกรรจ์สองคนที่ยืนอยู่ด้านข้าง “ถึงเวลาเมื่อไหร่ จัดการรับรองนังแพศยานั่นให้ถึงใจเลยนะ” “อ้อ แล้วก็ถ่ายคลิปตอนที่มันกำลังร่านสวาทมาให้ชัด ๆ ด้วย ฉันจะทำให้มันอับอายจนไม

“ฉันแค่สงสัยน่ะ ว่าเมื่อสิบปีก่อนกลายเป็นนายที่ช่วยฉันไว้ได้ยังไง” ในหัวของถังหนิงปรากฏภาพเหตุการณ์ตอนจมน้ำในวันวาน เธอจำได้เลือนลางว่า เด็กหนุ่มที่ช่วยเธอเอาไว้มีหยกรูปจันทร์เสี้ยวครึ่งซีกห้อยอยู่บนคอ น้ำเสียงทุ้มใสกังวานที่เอ่ยว่า “ไม่ต้องกลัวนะ ฉันอยู่นี่แล้ว” ชวนให้คนฟังรู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก “ยัยบ๊อง เรื่องมันก็ผ่านมาตั้งนานแล้ว จะรื้อฟื้นขึ้นมาทำไมอีก?” จี้หานหัวเราะเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงเอ็นดู ถังหนิงจ้องมองเขาเขม็ง “ก็เพราะฉันซาบซึ้งใจเด็กหนุ่มที่ช่วยฉันไว้ในปีนั้นน่ะสิ อีกอย่าง ช่วงนี้นายเองก็ชอบพูดเตือนให้ฉันสำนึกในบุญคุณครั้งนั้นอยู่บ่อย ๆ ไม่ใช่เหรอ?” จี้หานถึงกับสะอึก เขาหลบตาด้วยความชนักติดหลัง ไม่กล้าแม้แต่จะสบสายตากับเธอ ถ้าไม่จนตรอกจริง ๆ เขาไม่อยากจะพูดถึงเรื่องนี้เลยสักนิด “จี้หาน คนที่ช่วยฉันไว้คือนายจริง ๆ น่ะเหรอ?” ถังหนิงซักไซ้ราวกับจะไม่ยอมปล่อยผ่าน จี้หานรู้ตัวว่าคงเลี่ยงไม่ได้แล้ว จึงเอ่ยอย่างจนใจ “ลืมแล้วหรือไง? เมื่อก่อนเธอเป็นคนพูดเองนะ ว่าก่อนจะสลบไปเห็นคนที่ช่วยเธอห้อยหยกรูปจันทร์เสี้ยวครึ่งซีก” “ซึ่งหยกชิ้นนั้นมีแค่ฉันคนเดียวที่มี”