Lahat ng Kabanata ng พรหมลิขิตรักคุณชายหน้านิ่ง: Kabanata 281 - Kabanata 290

จี้ซินหนิงยืดตัวตรง หันขวับไปปรายตามองเธอแวบหนึ่ง เธอไม่พูดอะไรออกมาสักคำ เพียงแค่โน้มเรือนร่างเย้ายวนลงไป กระซิบเป่ารดใบหน้าของจี้หาน “พี่รอง ถังหนิงเหมือนจะรู้เรื่องที่พี่ไม่ใช่ผู้มีพระคุณช่วยชีวิตเธอแล้วล่ะสิ ทำยังไงดีคะเนี่ย” สติของจี้หานเลือนรางเต็มที ทว่าพอได้ยินประโยคนี้กลับมีปฏิกิริยาตอบสนองอย่างรุนแรง “เป็นไปไม่ได้ เธอ...ไม่มีทางรู้หรอก” “ตั้งสิบปีแล้ว เธอยังไม่เคยรู้ระแคะระคาย ไม่มีทางรู้หรอกว่าฉันสวมรอยเป็นคนช่วยเธอ...” น้ำเสียงของจี้หานสั่นพร่าด้วยความร้อนรน แต่เขาก็ได้สติอยู่เพียงไม่กี่วินาที ก่อนจะถูกฤทธิ์ยาเข้าครอบงำสติสัมปชัญญะไปอีกครั้ง ร่างกายของเขาร้อนผ่าวราวกับถูกแผดเผาอยู่ในเตาหลอม ปลายนิ้วของจี้ซินหนิงลูบไล้ไปตามใบหน้าของชายหนุ่ม สัมผัสเย็นเยียบนั้นซึมซาบเข้าสู่หัวใจที่กำลังร้อนรุ่ม ดับความทรมานจนเขารู้สึกดีขึ้นมาอย่างประหลาด เขาคว้ามือเธอเอาไว้แน่น “ถังหนิง อย่าไปนะ เป็นของฉันเถอะ” “ถึงฉันจะไม่ใช่ผู้มีพระคุณของเธอ แต่ฉัน...ฉันก็ดูแลเธอให้ดีได้...” ถังหนิงเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ร่างกายชาวาบราวกับถูกน้ำเย็นจัดสาดรดลงมาตั้งแต่หัวจรดเท้า เหน็บ

ถังหนิงหยุดชะงักฝีเท้าตามคาด เธอหันขวับกลับมา ปรายตามองอีกฝ่ายพลางเอ่ยถามเสียงเย็น “ใคร?” ร่างของจี้ซินหนิงสั่นเทิ้มอย่างไม่อาจควบคุม เธอพยายามอย่างหนักที่จะข่มฤทธิ์ยาที่กำลังพลุ่งพล่านอยู่ในกาย “ผู้ชายคนนั้น ฉัน... ฉันไม่รู้จัก…” “รู้แค่ว่าปีนั้น... เขาเป็นคนช่วยเธอไว้ แต่ทำจี้หยกตกหล่น แล้วจี้หานก็เป็นคนเก็บได้” ถังหนิงขมวดคิ้วมุ่นด้วยความคลางแคลงใจ “แล้วยังไงต่อ?” สีหน้าของจี้ซินหนิงบิดเบี้ยวด้วยความทรมานจากฤทธิ์ยาที่เล่นงานจนแทบทนไม่ไหว “เรื่องหลังจากนั้น... เธอ เธอเองก็รู้หมดแล้วนี่” “ฉันยอมบอกเรื่องที่รู้ไปหมดแล้ว ปล่อย... ปล่อยฉันไปเถอะนะ” จริงอยู่ที่เธออยากมีอะไรลึกซึ้งกับจี้หาน แต่ต้องไม่ใช่เพราะตกเป็นหมากในแผนการของถังหนิงแบบนี้ ไม่อย่างนั้นชีวิตเธอได้พังพินาศแน่ ถังหนิงพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อของอีกฝ่ายอย่างแรง “ลั่วซินหนิง เธอเห็นฉันเป็นโง่หรือไง?” “ที่ฉันพูดมาเป็นความจริงทั้งหมด ไม่ได้โกหกแกเลย…” จี้ซินหนิงคว้าเสื้อของถังหนิงไว้แน่น ใบหน้าซีดเผือดเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและเจ็บปวด “ดี ฉันเข้าใจแล้ว”ความเย็นชาบนใบหน้าของถังหนิงไม่ลดทอนลงแม้แต่น้อย เธอผล

คำพูดแฝงความนัยของเขาทำเอาใบหน้าของถังหนิงแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอเลิกผ้าห่มขึ้นมาปิดหน้าไปครึ่งซีก ปรือตาที่ยังสะลึมสะลือจ้องมองเขาตาไม่กะพริบ “รู้ว่าฉันจะเหนื่อยแทบแย่ แล้วใครใช้ให้พี่ไม่รู้จักพอเล่า” เมื่อคืนเขาจัดหนักไปถึงสามรอบ ทั้งที่อายุใกล้จะสามสิบอยู่รอมร่อ แต่กลับยังมีพละกำลังเหลือล้นขนาดนี้ ที่สำคัญคือคืนก่อนหน้านั้น พวกเขาก็ทำไปตั้งหลายรอบ... ทำไมเขาถึงได้... ฟิตขนาดนี้นะ? “คุณนายจี้คงไม่รู้ว่าฉันอดกลั้นมาตั้งสิบปีแล้ว ตอนนี้ก็แค่ขอเก็บดอกเบี้ยนิด ๆ หน่อย ๆ เท่านั้นเอง” แววตาของจี้จิ่นซิวเปี่ยมไปด้วยความรักใคร่ตามใจ พลางบีบจมูกเธอเบา ๆ อย่างเอ็นดู “ถ้าง่วงก็นอนต่ออีกหน่อยเถอะ เดี๋ยวทางโรงแรมจะเอาอาหารมาส่งให้ ฉันต้องออกไปแล้วนะ” น้ำเสียงทุ้มต่ำมีเสน่ห์เอ่ยอย่างอ่อนโยน ก่อนที่ร่างสูงโปร่งและสง่างามจะหยัดกายลุกขึ้นแล้วเดินออกไป ถังหนิงมองตามแผ่นหลังกว้างของร่างสูงที่เดินออกจากห้องสวีทไป มุมปากก็อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มขึ้นมา หล่อจริง ๆ ต้องยอมรับเลยว่าการมีสามีแบบนี้อยู่ข้างกาย ไม่เพียงแต่ทำให้เธอได้กินอิ่มหนำสำราญ แต่ยังเจริญหูเจริญตาอีกด้วย พ

ถังหนิงแค่นหัวเราะ “คนที่อยากทำเรื่องพวกนั้นไม่ใช่ตัวนายเองหรือไง? ฉันก็แค่ตาต่อตาฟันต่อฟัน สนองความต้องการให้นายก็เท่านั้น ตอนนี้จะมาทำเป็นโอดครวญหาอะไร?” “จี้หาน นายมีสิทธิ์อะไรมาเห่าหอนอยู่ที่นี่?” จี้หานจำเรื่องราวที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นเมื่อคืนไม่ได้เลยแม้แต่น้อย จี้ซินหนิงเป็นคนบอกเขาว่า ถังหนิงแอบวางยาพวกเขาทั้งคู่ จนเป็นเหตุให้เกิดเรื่องผิดพลาดตามมา เขาถึงกับ... ถึงกับเผลอทำเรื่องบัดซบพรรค์นั้นกับน้องสาวบุญธรรมของตัวเอง! เรื่องบ้า ๆ ทั้งหมดนี้ ล้วนเป็นฝีมือของถังหนิง! “ฉันก็แค่รักเธอมากเกินไป อยากจะกลับมาคืนดีกับเธอแค่นั้นเอง ทำแบบนั้นมันผิดตรงไหน?” จี้หานหน้าดำหน้าแดง เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความโกรธ “ถึงเธอจะไม่เต็มใจ เธอก็ไม่ควรทำเรื่องชั่วช้าเลวทรามขนาดนี้ แล้วต่อไปฉันจะเอาหน้าไปสู้หนิงหนิงได้ยังไง!” “ถังหนิง เธอเอาความแค้นมาตอบแทนบุญคุณ เธอมันไม่ใช่คน!” เมื่อเห็นท่าทีโกรธเกรี้ยวราวกับตัวเองเป็นฝ่ายถูกกระทำ แววตาเย้ยหยันของถัง หนิงก็ยิ่งฉายชัด เขาไม่อ้าปากพูดก็แล้วไปเถอะ แต่พอพูดออกมา ยิ่งทำให้ถังหนิงทนไม่ไหวอีกต่อไป “อ้างชื่อความรัก แต่กลับทำเรื่องเ

“แน่ใจนะคะว่ายังมีดิสก์ข้อมูลอยู่?” นิ้วของถังหนิงที่กำโทรศัพท์แน่นจนข้อขาวซีด “อุปกรณ์ที่ใช้ในสถานที่ท่องเที่ยวตอนนั้น ย่อมต้องมีดิสก์บันทึกข้อมูลอยู่แล้ว แต่จะยังเก็บไว้อยู่ไหม อันนี้พูดยาก” ลั่วจื้อปั๋วกล่าว “ช่วงสองสามวันนี้ทางผมค่อนข้างยุ่ง อาจจะตรวจสอบให้เร็วขนาดนั้นไม่ได้ แต่การบริหารจัดการสถานที่ท่องเที่ยวก็อยู่ในมือของตระกูลถังมาตลอด” “คุณหนูใหญ่ตระกูลถังอย่างเธอ ถ้าอยากจะตรวจสอบล่ะก็ แค่ไม่กี่นาทีก็จัดการได้แล้ว” เขาพูดไม่ผิดเลย ถังหนิงไม่อาจซ่อนเร้นความตื่นเต้นในใจได้ “ขอบคุณมากนะคะ พี่จื้อปั๋ว” แม้สถานที่ท่องเที่ยวในตอนนั้นจะเป็นการร่วมทุนระหว่างตระกูลถังและตระกูลจี้ แต่สิทธิ์ในการบริหารจัดการก็ตกเป็นของตระกูลถังมาโดยตลอด ถังซื่อกรุ๊ปทำธุรกิจหลากหลายวงการ การพัฒนาการท่องเที่ยวถือเป็นเพียงส่วนเล็ก ๆ เท่านั้น หลังวางสาย ถังหนิงก็รีบต่อสายหาคุณปู่ถังอย่างร้อนใจ “คุณปู่คะ หนูมีเรื่องอยากจะถามหน่อยค่ะ” “ยัยหนูเอ๊ย ปู่ก็นึกว่าหลานคิดถึงปู่เสียอีก ที่แท้ก็มีธุระนี่เอง” น้ำเสียงของคุณปู่ถังทุ้มต่ำและแหบพร่า “ว่ามาสิ เรื่องอะไรล่ะ?” “ที่ไหนกันคะ หนูคิดถึงคุ