جميع فصول : الفصل -الفصل 310

ร่างกายของถังหนิงอ่อนระทวย เขาหยิบโทรศัพท์ของเธอติดมือมาด้วย ก่อนจะหมุนตัวเดินเลี้ยวหลบมุมตึก แล้วก้าวฉับ ๆ จากไปอย่างรวดเร็ว จี้จิ่นซิวที่อยู่ตรงระเบียงด้านนอกได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว เขาก้าวเพียงไม่กี่ก้าวก็มาหยุดยืนมองเข้าไปด้านใน แต่กลับไม่พบใครอยู่ตรงนั้น ทว่าวินาทีต่อมา... จางซิ่งเอ๋อร์ก็สวมกอดเขาจากด้านหลัง ซบใบหน้าลงกับแผ่นหลังกว้าง “อาจิ่น ไม่ว่าคุณจะแต่งงานจริงหรือแต่งงานจัดฉาก ยังไงฉันก็จะอยู่กับคุณ” “ขอร้องล่ะ อย่าผลักไสฉันเลยได้ไหม…” หยาดน้ำตาเย็นเยียบร่วงหล่นจากหางตา ซึมซาบลงบนเสื้อสูทของเขา ท่าทีเว้าวอนอย่างน่าเวทนานั้น ไร้ซึ่งเค้าลางของความเย่อหยิ่งจองหองเหมือนเมื่อครู่นี้โดยสิ้นเชิง ถังหนิงถูกอุ้มมายังห้องพักรับรองบนชั้นสาม หลบเร้นจากความวุ่นวายเบื้องล่างอย่างสิ้นเชิง หลังจากดื่มน้ำอุ่นไปครึ่งแก้ว ร่างกายที่เย็นเฉียบของเธอถึงได้เริ่มมีความอบอุ่นกลับคืนมาบ้าง เมื่ออารมณ์เริ่มสงบลง เธอก็ช้อนสายตาขึ้นมองจางจิ้นซงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม “เมื่อกี้...คุณได้ยินหมดแล้วใช่ไหม” สิ่งที่เธอได้ยินตรงระเบียง เดาว่าเขาเองก็คงจะได้ยินเหมือนกัน ไม่อย่างนั้นคงไ

ศีรษะของเธอถูกรั้งให้ก้มต่ำลงอย่างไม่อาจควบคุม ขณะที่ใบหน้าต้องแหงนเงยขึ้น ท่าทางเช่นนี้ดูแนบชิดจนชวนให้คิดลึกอย่างบอกไม่ถูก “ถังหนิง เธอนี่มันร้ายจริง ๆ นะ ไปที่ไหนก็อ่อยผู้ชายไปทั่ว” น้ำเสียงเย้ยหยันของจางซิ่งเอ๋อร์ดังก้องขึ้น แฝงไว้ด้วยความสะใจลึก ๆ เธอหันไปมองสีหน้าของจี้จิ่นซิวที่อยู่ด้านข้าง สวรรค์ช่างเข้าข้างเธอเสียจริง ไม่ว่าจี้จิ่นซิวจะรู้สึกอย่างไรกับถังหนิง แต่การที่ได้มาเห็นถังหนิงโผเข้าหาอ้อมกอดผู้ชายอย่างหน้าไม่อายแบบนี้ เขาจะต้องรังเกียจเธอแน่ ๆ และก็เป็นไปตามคาด ใบหน้าของจี้จิ่นซิวมืดครึ้มลงทันตา รอบกายแผ่ซ่านไปด้วยไอเย็นยะเยือก แววตาดุดันคมกริบจ้องเขม็งไปยังถังหนิงที่กำลังถูกโอบกอดอยู่อย่างไม่วางตา ถังหนิงหันขวับไปมอง หัวใจพลันกระตุกวูบพวกเขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? เมื่อเห็นสีหน้าย่ำแย่ของจี้จิ่นซิวที่คล้ายกับจะเข้าใจผิดไปไกล เธอจึงรีบอ้าปากอธิบาย “เรื่องไม่ได้น่าเกลียดอย่างที่พี่คิดนะ ผมฉันแค่ไปเกี่ยวเข้ากับสร้อยข้อมือของเขาเท่านั้นเอง” “ข้ออ้างฟังไม่ขึ้นแบบนี้ยังกล้าพูดออกมาอีกเหรอ? ถังหนิง เธอนี่สมกับเป็นนักเขียนบทปลายแถวจริง ๆ หาข้ออ้างทั้งทีย

เรื่องเมื่อสามปีก่อน จี้ซินหนิงไม่อาจแก้ตัวใด ๆ ได้ เธอช้อนตามองเขาด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ นัยน์ตาเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา “ตอนนั้นฉันยังเด็กไม่รู้ประสาจนทำเรื่องผิดพลาดไป แต่ตอนนี้ฉันรู้ตัวแล้ว และก็ได้รับบทลงโทษแล้วนี่คะ” “ทำไมพี่รองถึงยังกัดไม่ปล่อย ไม่ยอมให้อภัยฉันเสียทีล่ะคะ? ทั้งที่ความบริสุทธิ์ของฉันก็…” จี้ซินหนิงก้มหน้าสะอื้นไห้ ไหล่บางสั่นสะท้าน ดูน่าสงสารจับใจ แม้เธอจะพูดไม่จบประโยค แต่ก็ฟังออกว่าหมายถึงอะไร จี้หานขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิด ตวาดเสียงขรึม “จะร้องไห้ทำไม! เรื่องคืนนั้นมันเป็นแค่อุบัติเหตุ และเป็นเพราะเธอรนหาที่เองต่างหาก” จี้ซินหนิงเงยหน้าเปื้อนน้ำตาขึ้นมา เอ่ยด้วยน้ำเสียงลึกซึ้ง “แต่เรื่องที่ฉันชอบพี่รองเป็นความจริงนะคะ หรือเพียงเพราะฉันเป็นแค่น้องสาวบุญธรรม ฉันถึงไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะรักพี่?” “ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ๆ ตอนนี้ฉันก็ถูกไล่ออกจากตระกูลจี้แล้ว แบบนี้พอจะให้สิทธิ์ฉันได้หรือยังคะ” พอได้ฟังคำพูดเหล่านั้น จี้หานถึงกับผงะถอยหลังไปสองก้าว เขากัดฟันกรอดด้วยความโกรธจัด “เรื่องคืนนั้นมันเป็นยังไงกันแน่ รู้อยู่แก่ใจเธอดี!” “จี้ซินหนิง ทางท

“ถังหนิง!” จี้หานตะโกนเรียกจนเสียงแหบพร่า ท่อนแขนที่เงื้อขึ้นเตรียมจะทุบประตูลงไปอย่างแรงอีกระลอก ทว่าในที่สุด... บานประตูก็ถูกเปิดออก แต่เมื่อจี้หานเห็นหน้าคนที่เดินออกมา สีหน้าของเขาก็พลันสลับซีดสลับเขียว ราวกับจานสีที่ถูกปัดตกเลอะเทอะ “พี่ใหญ่!” จี้หานตกตะลึงอยู่นานกว่าจะหาเสียงตัวเองเจอ “ทำไมพี่ถึงมาอยู่ที่นี่ได้? แล้ว ถังหนิงล่ะ?” สายตาของเขาพยายามสอดส่องเข้าไปด้านใน ห้องนั่งเล่นว่างเปล่าไร้ผู้คน ทว่าบนพื้นกลับมีรองเท้าส้นสูงคู่หนึ่งถูกถอดทิ้งไว้อย่างระเกะระกะ ภาพตรงหน้าสื่อความหมายบางอย่างออกมาอย่างชวนให้คิดลึก จี้จิ่นซิวจัดเสื้อสูทที่ยับย่นบนร่างให้เข้าที่ ใบหน้าหล่อเหลาสมบูรณ์แบบไร้ซึ่ง อารมณ์ใด ๆ เขาเพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยแล้วปรายตามอง “มาหาเธอมีธุระอะไร?” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำ ทว่าแววตากลับคมกริบดุดัน โดยเฉพาะประโยคเมื่อครู่ ราวกับเขากำลังตั้งคำถามในฐานะผู้ชายของถังหนิงว่า: นายเป็นใคร? มาหาเธอมีธุระอะไร? จี้หานหวนนึกไปถึงฉากที่เพิ่งเห็นบริเวณหน้าบ้านตระกูลจางเมื่อครู่ สัญญาณเตือนภัยในหัวก็ดังลั่นขึ้นมาทันที “ทำไมจู่ ๆ พี่ใหญ่ถึงมาอยู่ท

“แน่ใจนะ?” จี้จิ่นซิวจูบซับริมฝีปากเธอแผ่วเบา เจือแววยั่วยวนใจ ถังหนิงหัวใจเต้นรัวเร็วขึ้นทุกขณะ สัมผัสได้ถึงไอความร้อนผ่าวที่แผ่ออกมาจากเรือนกายของเขา ทันทีที่เธอครางรับเบา ๆ ในลำคอ ริมฝีปากบางก็ถูกครอบครอง เขามอบจูบดูดดื่มจนเธอต้องคอยเบี่ยงหน้าหลบเป็นพัลวัน วันนี้เธอไม่มีอารมณ์ร่วมสักเท่าไหร่ จึงต้องออกแรงผลักดันแผงอกเขาเอาไว้จนหอบหายใจหนัก “ไว้คราวหน้านะคะ” จี้จิ่นซิวทอดสายตาสบตากับเธอ เขาไม่ได้โกรธเคือง ซ้ำยังบีบปลายจมูกรั้นนั้นอย่างแสนรัก “คืนนี้จะยอมปล่อยไปก่อนก็แล้วกัน” ก่อนจะขยับตัวนั่งพิงให้เข้าที่ แล้วรวบร่างบางเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน พวกเขาน้อยครั้งนักที่จะได้มานั่งอิงแอบกันเช่นนี้ ความรู้สึกอึดอัดที่เคยอัดแน่นอยู่ในอกของถังหนิงมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน หญิงสาวทอดร่างอ่อนนุ่มซบอิงอกกว้างอย่างว่าง่าย ซึมซับไออุ่นจากกันและกันอย่างเงียบเชียบ โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่มุมหนึ่งของห้องส่งเสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าอย่างต่อเนื่อง เธอได้ยินมันชัดเจน ทว่ากลับไม่มีกะจิตกะใจจะหยิบขึ้นมาดู คนที่กระหน่ำส่งข้อความมาหาเธอได้ขนาดนี้ หา