All Chapters of พรหมลิขิตรักคุณชายหน้านิ่ง: Chapter 321 - Chapter 330

จี้จิ่นซิวเบี่ยงตัวหลบมือของจางซิ่งเอ๋อร์ที่เอื้อมมาอย่างรู้ทันตั้งแต่เนิ่น ๆ เมื่อได้ยินสิ่งที่ถังหนิงเอ่ย นัยน์ตาดำขลับล้ำลึกของเขาก็ทอประกายประหลาดใจระคนยินดี ชายหนุ่มปรายตามองเธอ “จริงเหรอ?” สองวันที่ผ่านมาถังหนิงทบทวนเรื่องนี้มาอย่างถี่ถ้วนแล้ว เธอพยักหน้ารับ “ใช่ค่ะ ฉันจัดการเอง…” “เธอเนี่ยนะ? ถังหนิง เดี๋ยวนี้เธอชักจะเสแสร้งเก่งขึ้นทุกทีแล้วนะ” จางซิ่งเอ๋อร์แค่นหัวเราะเยาะหยันออกมาทันที “เธอคิดว่านี่คือการเขียนบทละครหรือไง แค่ขยับนิ้วพิมพ์บทพูดไร้สมองไม่กี่ประโยคก็เสร็จน่ะ? นี่มันงานวิจัยและพัฒนา เป็นเรื่องของเทคโนโลยี เธอช่วยเลิกเอาศักดิ์ศรีอันน้อยนิดที่น่าสมเพชนั่นมาแข่งกับฉันจะได้ไหม” แววตาของเธอเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม ทุกถ้อยคำล้วนส่อเจตนาดูถูก ถังหนิงอย่างชัดเจน คนอื่นๆ ไม่มีใครกล้าเอ่ยปาก ทว่าในความเป็นจริง ลึก ๆ แล้วพวกเขากลับเห็นด้วยกับคำพูดของจางซิ่งเอ๋อร์มากกว่า นักเขียนบทก็มีหน้าที่แค่เขียนบทละคร จะไปจัดการระบบให้ดีได้ยังไงกัน? ผิดกับจางซิ่งเอ๋อร์อย่างลิบลับ เธอเรียนจบจากมหาวิทยาลัยชื่อดังระดับโลก คว้าใบปริญญามาได้ถึงสองใบ ทั้งยังเป็นวิศวก

“วางใจเถอะ บ่ายสามฉันจะไปที่นั่นแน่” “ถังหนิง ทำไม่เป็นก็บอกมาตรง ๆ เถอะ จะมาทำเป็นเก่งไปทำไม?” จางซิ่งเอ๋อร์แย่งโทรศัพท์ไปพูดเยาะเย้ย “ตอนนี้เธอจะยอมแพ้ก็ยังทันนะ อย่างน้อยจะได้ไม่ต้องไปขายหน้าต่อหน้าอาจิ่น” “คุณจาง...” น้ำเสียงเย็นชาของถังหนิงดังลอดมาตามสาย เธอแสร้งลากเสียงยาวอย่างเย้ยหยัน “ใบประกอบวิชาชีพของเธอนี่ซื้อมาหรือไงคะ? เป็นถึงวิศวกรแท้ ๆ แต่กลับว่างงานซะเหลือเกิน” “...”จางซิ่งเอ๋อร์โกรธจนกัดฟันกรอด ทว่าถังหนิงไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ด่ากลับ ชิงตัดสายทิ้งไปเสียก่อน เพียงแต่ถังหนิงไม่คาดคิดเลยว่า เรื่องประลองฝีมือเล็ก ๆ น้อย ๆ แค่นี้... จี้หานก็ดันรู้เรื่องกับเขาด้วย ทันทีที่ก้าวเท้าออกจากประตูใหญ่ของกองถ่าย เธอก็ถูกจี้หานเดินมาดักหน้าไว้ หญิงสาวพยายามเดินเลี่ยงอยู่หลายหนแต่ไม่เป็นผล ท้ายที่สุดจึงตัดสินใจยืนนิ่ง ทอดสายตามองเขาด้วยใบหน้าไร้อารมณ์แล้วเอ่ยเสียงเย็น “อยากให้ฉันแจ้งความงั้นเหรอ?”จะว่าไปแล้ว เรื่องที่บ้านพักตากอากาศคราวก่อน ในมือเธอยังมีคลิปวิดีโอฉาว เด็ด ๆ อยู่อีกเพียบ สีหน้าของจี้หานแข็งค้างไปชั่วขณะ “ตอนนี้เธอเกลียดฉันมากขนาดนั้นเลยเหรอ?

การประลองครั้งนี้จะจัดขึ้นท่ามกลางสายตานับคู่ที่จับจ้อง ก่อนเริ่มการแข่งขัน จางซิ่งเอ๋อร์ปรายตามองไปทางถังหนิงด้วยแววตาเย็นเยียบและเหยียดหยาม อีกไม่นาน ถังหนิงจะต้องแพ้ราบคาบไม่เป็นท่า ถึงตอนนั้น เธอจะไล่ถังหนิงให้ไสหัวไป และห้ามไม่ให้มาเข้าใกล้จี้จิ่นซิวอีกแม้แต่ก้าวเดียว! เสียงโทรศัพท์ของเลขาเฉินดังขึ้น เมื่ออ่านข้อความจบเขาก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะโน้มตัวไปกระซิบข้างหูจี้จิ่นซิว “ท่านประธานครับ เหลียงเหว่ยสารภาพแล้ว เป็นไปตามที่คุณคาดไว้ครับ เขารับคำสั่งจากคนอื่นให้จงใจดัดแปลงและทำลายระบบ” เหลียงเหว่ยก็คือวิศวกรผู้ลงมือดัดแปลงระบบนั่นเอง หลังจากถูกจับไปสถานีตำรวจอยู่หลายวัน เขาก็เอาแต่ปฏิเสธเสียงแข็งมาตลอด และเพิ่งจะยอมเปิดปากสารภาพเมื่อครู่นี้เอง นัยน์ตาลึกล้ำของจี้จิ่นซิวฉายแววเย็นเยียบเฉียบขาด “เข้าใจแล้ว”สิ้นเสียง เขาเบนสายตาไปทางถังหนิง ความเยือกเย็นดุดันเมื่อครู่มลายหายไปจนสิ้น แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนและนุ่มนวลแทน ถังหนิงกำลังพูดคุยบางอย่างอยู่กับวิศวกรเฉิน เรียวนิ้วคอยแตะสัมผัสเพื่อปรับแต่งระบบบนหน้าจอขนาดใหญ่ตรงหน้าเป็นระยะ ใบหน้าขาวผ่องยังคงควา

ถังหนิงกระตุกยิ้มมุมปากคล้ายจะยิ้มทว่าไม่ได้ยิ้ม “ไม่ยอมรับแล้วเหรอ? เมื่อวานใครกันนะที่บอกว่าจะวิ่งแก้ผ้า” เหล่าวิศวกรและประธานหวงต่างหันไปมองจางซิ่งเอ๋อร์อย่างพร้อมเพรียงโดยไม่ได้นัดหมาย เมื่อวานพวกเขาทุกคนล้วนได้ยินเธอพูดเอาไว้แบบนั้นจริง ๆ จางซิ่งเอ๋อร์หน้าถอดสี อึกอักอยู่นานกว่าจะหาเสียงของตัวเองเจอ “ฉะ... ฉันพูดแบบนั้นก็จริง แต่ต่อให้พิสูจน์ได้ว่าถังหนิงเขียนโค้ดเป็น ก็ไม่ได้หมายความว่าเรื่องระบบนี้จี้จิ่นซิวจะไม่ได้แอบหาคนมาช่วยนี่” จะให้คุณหนูใหญ่อย่างเธอที่เป็นถึงวิศวกรระดับหัวกะทิยอมแพ้ให้ถังหนิงน่ะเหรอ ไม่มีทางเสียหรอก ถังหนิงแค่นหัวเราะ “นี่เธอชอบทำตัวพลิกลิ้นเป็นนิสัยแล้วสินะ เมื่อกี้ยังบอกอยู่เลยว่าขอแค่ฉันเขียนโค้ดออกมาได้ก็พอ ตอนนี้กลับคำอีกแล้ว” “ฉันว่าเธอเปลี่ยนจากแซ่จางไปใช้แซ่ล่ายเถอะ เหมาะกับบุคลิกเธอดีออก” น้ำเสียงของถังหนิงราบเรียบไม่เร่งร้อน ทว่ากลับแทงทะลุตรงจุดตาย คนของตระกูลใหญ่โตย่อมรักหน้าตายิ่งชีพ จางซิ่งเอ๋อร์ทั้งโกรธทั้งอายจนตวาดลั่น: “เธอหุบปากไปเลยนะ! เป็นคนปกติก็เดาออกกันทั้งนั้นแหละว่าจี้จิ่นซิวเป็นคนช่วยเธอ!” “วิศวกรที่พัฒนาระบบนี

จางซิ่งเอ๋อร์ได้ยินเรื่องราวของเขากับถังหนิงมาไม่น้อย ก่อนหน้านี้เธอถึงกับมองว่าจี้หานเป็นไอ้งั่งคนหนึ่งด้วยซ้ำ ถ้าเขาแต่งงานกับถังหนิงดี ๆ ก็คงไม่มีเรื่องแบบวันนี้เกิดขึ้นหรอก! แต่ในเมื่อเรื่องมันมาถึงขั้นนี้แล้ว ถ้าจี้หานยอมออกโรง เธอก็คงเบาแรงไปได้เยอะ “ตกลง!” ณ อาคารแผนกเทคโนโลยี ถังหนิงกำลังถูกผู้คนรุมล้อมชื่นชม วิศวกรเฉินอาศัยความได้เปรียบที่อยู่ใกล้สุด คอยตามตื๊อถามเธอว่าหาช่องโหว่ที่ระบบถูกโจมตีเจออย่างรวดเร็วได้ยังไง ส่วนคนอื่น ๆ ก็พากันรุมถามไม่หยุดหย่อน “คุณถังครับ ทักษะด้านเทคโนโลยีของคุณยอดเยี่ยมขนาดนี้ ทำไมถึงไม่มาเป็นวิศวกรล่ะครับ น่าเสียดายจริง ๆ” “เสียดายอะไรกัน คุณถังน่ะหยิบจับงานไหนก็เก่งไปซะหมด บทละครที่เธอเขียนผมยังเคยตามดูเลย สนุกมากขอบอก” “...”ถังหนิงไม่ได้เป็นโรคกลัวสังคม แต่ก็ไม่ชอบการถูกคนจำนวนมากรุมล้อมแบบนี้เอาเสียเลย ทว่าจี้จิ่นซิวที่ยืนมองเธออยู่ด้านข้าง ภายในแววตาที่ลึกล้ำของเขา นอกจากความชื่นชมแล้ว ยังเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักใคร่เอ็นดูและภาคภูมิใจ เมื่อเห็นความอึดอัดของเธอ ประธานหวงก็รีบออกปากไล่คนทันที “พอแล้ว ๆ พวกคุณนี่ ปล่อ