All Chapters of พรหมลิขิตรักคุณชายหน้านิ่ง: Chapter 331 - Chapter 340

“เด็กโง่ อย่าพูดจาเหลวไหลสิ” จี้จิ่นซิวเพิ่มแรงตระกองกอดร่างบางให้แน่นขึ้น หัวใจของเขาบีบรัดรุนแรง คอยเอ่ยปลอบประโลมเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถังหนิงจมดิ่งลงไปในห้วงความทรงจำ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด น้ำตาไหลรินอย่างเงียบงัน เธอพร่ำบอกประโยคเดิมซ้ำ ๆ อย่างคนที่สติแตกสลาย “เป็นความผิดของฉันเอง พี่ไม่เข้าใจหรอก…” “โทษฉันเถอะ เรื่องทั้งหมดนั่นฉันเป็นคนก่อมันขึ้นมาเอง” สองมือของถังหนิงขยุ้มเสื้อของเขาไว้แน่น เธอพยายามอย่างยิ่งที่จะควบคุมอารมณ์ แต่ก็ล้มเหลวครั้งแล้วครั้งเล่า แม้จะไม่มีเสียงสะอื้นหลุดรอดออกมา ทว่าท่าทีอดกลั้นความเจ็บปวดของเธอนั้นช่างดูน่าสงสารจนบีบคั้นหัวใจคนมอง นึกอยากจะรับเอาความทุกข์ทรมานเหล่านั้นมาไว้เสียเอง “ยัยเด็กโง่ ลืมไปแล้วหรือไง อย่าโทษตัวเองเลยนะ” จี้จิ่นซิวพยายามจะปลอบประโลม แต่ทว่านอกจากกอดเธอไว้แล้ว เขากลับคิดหาคำพูดไม่ออกเลย การจากไปของคุณแม่ช่างน่าสลดใจเกินไปจริง ๆ อุบัติเหตุทางรถยนต์ในปีนั้นถูกสื่อประโคมข่าวอย่างหนัก จนถึงขั้นทำให้วงการรถยนต์พลังงานใหม่ต้องตกเป็นข่าวฉาวอยู่ช่วงหนึ่ง แม้แต่ตระกูลถังที่ร่วมบุกเบิกตลาดมาด้วยกัน และตระกูล

สวรรค์ช่างเข้าข้างเธอจริง ๆ! หลังจากออกจากบริษัทเทคโนโลยีเมื่อช่วงบ่าย ถังหนิงก็หลับสนิทไปจนถึงวันรุ่งขึ้น เธอฝันร้ายตลอดทั้งคืน กว่าจะรู้สึกตัวตื่นก็ปาเข้าไปสิบโมงเช้าแล้ว เธอรู้สึกปวดหัวแทบระเบิด แต่เพิ่งจะขยับตัวลุกขึ้น จี้จิ่นซิวก็ผลักประตูเดินเข้ามาพอดี “ตื่นแล้วเหรอ” เมื่อเห็นถังหนิงยันตัวลุกขึ้น เขาก็สาวเท้าเข้ามาก้าวมาที่ข้างเตียง แววตาและสีหน้าเต็มไปด้วยความอ่อนโยน “เมื่อคืนเธอมีไข้ วันนี้นอนพักผ่อนให้สบายเถอะ” ที่แท้เธอก็เป็นไข้นี่เอง ถังหนิงไม่ดื้อดึงฝืนตัวเอง เธอพยักหน้าอย่างว่าง่าย น้ำเสียงที่เอ่ยออกมานั้นแหบพร่าอย่างหนัก “มือถือฉันล่ะ…” จี้จิ่นซิวหยิบโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะหัวเตียงส่งให้ “ฉันลางานกับผู้กำกับจ้าวให้เธอแล้วนะ งานทางนั้นไม่เสียกระบวนหรอก” ถังหนิงกำลังกังวลเรื่องนี้อยู่พอดี เมื่อได้ยินดังนั้นก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก “ขอบคุณนะคะ” “คุณนายจี้ทำตัวห่างเหินแบบนี้ ฉันไม่ชอบเลยนะ” ริมฝีปากบางของจี้จิ่นซิวยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยหยอกเย้า ทว่าเมื่อนึกถึงสภาพของเธอเมื่อคืน เขากลับยังรู้สึกใจหายไม่หาย โดยเฉพาะช่วงกลางดึก จู

จี้ซินหนิงรู้สึกเหมือนลมหายใจกำลังถูกช่วงชิงไปทีละน้อย เธอมองเขาด้วยความหวาดกลัวจับใจ ราวกับว่าวินาทีต่อไปเธอจะถูกเขาบีบคอจนตาย เธอออกแรงทุบมือของเขาอย่างสุดกำลัง พร้อมกับเค้นเสียงออกมาอย่างยากลำบาก: “ปล่อย...ฉัน...” ในเสี้ยววินาทีที่เธอแทบจะขาดใจตาย ในที่สุดจี้หานก็สะบัดร่างเธอทิ้ง ร่างของเธอร่วงกระแทกพื้นอย่างแรง หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ ลำคอแสบร้อนราวกับสำลักควันไฟ จี้หานปรายตามองเธออย่างเย็นชาไร้เยื่อใย ก่อนจะหมุนตัวก้าวเดินจากไปอย่างรวดเร็ว “อย่าเพิ่งไป...” จี้ซินหนิงเอื้อมมือออกไปหมายจะรั้งเขาไว้ แต่กลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่า ทำได้เพียงเบิกตากว้างมองเขาเดินจากไปอย่างเลือดเย็น แผ่นหลังที่เย็นชาและเด็ดเดี่ยวนั้นสะท้อนชัดอยู่ในแววตาของเธอ ชั่วพริบตานั้น ความเคียดแค้นชิงชังรุนแรงราวกับจะทำลายล้างทุกสิ่งก็ปะทุขึ้นในใจ ทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอมีคนคอยรักคอยเอาใจใส่มากมายและมีความสุขถึงเพียงนั้น แท้ ๆ ทั้งหมดเป็นความผิดของนังแพศยาถังหนิง! เธอจะไม่มีวันปล่อยให้มันได้อยู่อย่างเป็นสุขแน่! เครื่องบินลงจอดที่เมืองก่างในเวลาบ่ายสองโมง กว่าถังหนิงและจี้จิ่

สวี่อู้คงจะทำการบ้านมาอย่างดี ถึงได้จองร้านอาหารจีนชื่อดังของย่านนี้ บรรยากาศภายในร้านดูเงียบสงบและสะอาดตา การตกแต่งแฝงไปด้วยกลิ่นอายคลาสสิกสไตล์ย้อนยุค มีลูกค้าและนักท่องเที่ยวมากมายแวะเวียนมาลิ้มลองตามคำเล่าลือ ผู้คนในร้านจึงเดินขวักไขว่พลุกพล่าน ถังหนิงกับสวี่อู้นั่งอยู่ตรงโต๊ะเล็ก ๆ กลางโถง ซึ่งติดกับทางเดินหลัก “ถังหนิง ขอบใจมากนะที่ช่วยฉันเรื่องใหญ่ขนาดนี้” สวี่อู้เห็นว่าบรรยากาศค่อนข้างเสียงดัง กลัวถังหนิงจะไม่พอใจจึงเอ่ยอธิบายอย่างเก้อเขิน: “ขอโทษทีนะ ตอนแรกฉันกะจะจองห้องส่วนตัว แต่ทางร้านบอกว่าเรามากันน้อยเลยไม่อนุญาต ต้องลำบากให้เธอทนหน่อยนะ” เธอรู้สึกว่าระดับคุณหนูอย่างถังหนิง ควรจะได้นั่งในห้องส่วนตัวถึงจะสมฐานะ ถังหนิงยิ้มบาง ๆ อย่างเป็นมิตร “ไม่เป็นไรหรอก แค่มากินข้าว นั่งตรงไหนก็เหมือนกันแหละ” สวี่อู้พอจะรู้อยู่แล้วว่าอีกฝ่ายเป็นคนเรียบง่าย แต่ก็ไม่นึกว่าจะไม่ถือตัวขนาดนี้ “เธอไม่รำคาญเสียงดังเหรอ?”“ก็แค่มากินข้าว เราก็กินส่วนของเราไปสิ ครึกครื้นแบบนี้ถึงจะได้กลิ่นอายบรรยากาศการใช้ชีวิตของคนธรรมดาดีออก” ถังหนิงพูดจากใจจริง ตลอดห้าปีที่ผ่านมา เธอแทบ

สิ่งที่ต่างไปจากทุกครั้งคือ ครั้งนี้ถังหนิงพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังมาก ดูไม่เหมือนกำลังพูดปดเลยสักนิด ตอนแรกเขาคิดว่าทั้งสองคนเพิ่งจะเริ่มคุย ๆ ศึกษากันอยู่เท่านั้น นี่มันเพิ่งจะผ่านไปนานแค่ไหนกันเชียว? ไม่ถึงสามเดือนด้วยซ้ำ แต่กลับแต่งงานกันแล้วเนี่ยนะ? ไม่... เขาไม่มีทางเชื่อ! ถังหนิงขมวดคิ้ว มองเขาด้วยสายตารำคาญใจ ทว่ายังไม่ทันจะได้เอ่ยปาก สวี่อู้ที่กำลังจะก้าวขึ้นรถก็หันมาเห็นเข้าเสียก่อน เธอจึงรีบวิ่งกลับมาเอาตัวขวางหน้าถังหนิงไว้ “นี่คุณคิดจะทำอะไรอีก จะรังแกถังหนิงอีกแล้วใช่ไหม!” “ไสหัวไป!” จี้หานตวาดลั่น หน้าดำหน้าแดงด้วยความโกรธ สวี่อู้สะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ แต่เธอก็ยังคงยืนหยัดขวางหน้าถังหนิงเอาไว้โดยไม่ยอมถอย ถังหนิงชะงักไปเล็กน้อย ความรู้สึกอบอุ่นพลันวาบขึ้นมาในหัวใจ จี้หานผลักสวี่อู้ออกอย่างแรง ก่อนจะพุ่งเข้ามาคว้าหมับเข้าที่หัวไหล่ของถังหนิง บีบแน่นพลางตะคอกถามอย่างควบคุมสติไม่อยู่ “บอกฉันมาสิว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง! พวกเธอสองคนยังไม่ได้แต่งงานกันใช่ไหม!” ถังหนิงพยายามดิ้นรนแต่ก็ไม่เป็นผล ความโกรธปะทุขึ้นมาในอกทันที เธอจึงยกเท้าขึ้นกระทืบลงบนหลังเท