All Chapters of กับดักร้าย อุบายลวง: Chapter 11 - Chapter 20

ร่างสูงโปร่งก้าวขาเร็วๆ หนีจากความวุ่นวายภายในงาน ทิ้งคู่ควงอย่างวาเลนเซียให้ยืนเกาหัวแกรกๆ ด้วยความมึนงง วัลวารีพอเห็นเจ้านายเดินออกจากงานก็รีบวิ่งตามเขาไม่ให้คาดสายตา"ออกรถ!" ทันทีที่ขึ้นนั่ง เสียงเข้มก็ออกคำสั่งกับคนขับรถทั้งที่ประตูฝั่งเธอยังไม่ปิดไม่สนิทดี"เกือบไม่ทัน" วัลวารีถอนหายใจเบาๆ คิดว่าจะตามเขาไม่ทันเสียแล้ว"คุณอเล็กคะ จอดส่งฉันข้างหน้าด้วยค่ะ" เสียงหวานเอ่ยบอกอเล็กที่รับหน้าที่ขับรถ"ไม่ต้องจอด ไปเพนท์เฮาส์" คาลอสแทรกเสียงขึ้นมาสร้างความหนักใจให้กับอเล็กเสียเหลือเกิน แต่อย่างไรก็ขัดคำสั่งเจ้านายไม่ได้อยู่แล้ว"อื้ม.." จู่ๆ คนตัวเล็กก็ถูกดึงรั้งเข้าไปรับจูบแสนหยาบโลนของคนใจร้ายอย่างไม่ทันตั้งตัวหญิงสาวทั้งผลักทั้งตีเพื่อให้เขาปล่อย แต่คาลอสยิ่งตะปบจูบเธอแรงกว่าเดิม แถมยังพยายามสอดลิ้นเข้าโพรงปากเล็กของเธออีกด้วย"อื้อ.." เธอไม่คิดว่าเขาจู่โจมเธอตอนนี้ เพราะตรงนี้ไม่มีแค่เขากับเธอแค่สองคน"วันนี้เธอขัดใจฉันหลายเรื่องเลยนะ" คาลอสคาดโทษสีหน้าจริงจัง วันนี้วัลวารีขัดคำสั่งเขาทุกอย่าง แต่ที่โกรธที่ส

มื้ออาหารเช้าถูกจัดแจงเสร็จสรรพโดยคนตัวเล็กที่เตรียมไว้ให้ผู้เป็นเจ้าของห้อง เธอไม่รู้ว่าคาลอสรู้สึกอย่างไรกับเรื่องเมื่อคืนที่เกิดขึ้น การกระทำของเขาทำเอาเธอเดาใจเขาไม่ได้เลย"กินมื้อเช้าก่อนไปทำงานไหมคะ" เสียงสดใสเอ่ยถามคนตัวโตที่เดินหน้านิ่งออกมาจากห้อง"ใครสั่งให้เธอทำ" คาลอสปลายตามองอาหารเช้าที่วางอยู่บนโต๊ะสลับกับใบหน้าของหญิงสาวที่กำลังส่งยิ้มให้"ไม่มีใครสั่งค่ะ ฉันก็แค่ทำให้คุณเฉยๆ" วัลวารีเริ่มหน้าเจื่อน รู้ได้ทันทีว่าเขาไม่พอใจกับความหวังดีที่เธอมอบให้"ฉันไม่กินมื้อเช้า" คาลอสเอ่ยเสียงเรียบ ใบหน้านิ่งไม่แสดงท่าทีแต่อย่างใด"ขอโทษค่ะ ฉันไม่ทราบ ถ้างั้นเดี๋ยวฉันทิ้งนะคะ" ในเมื่อคนที่ตั้งใจทำให้ไม่ได้ต้องการที่จะรับเธอก็ต้องทิ้งไป"ไม่ต้อง! เสียเวลาเดี๋ยวให้แม่บ้านมาจัดการ รีบไปได้แล้ว" ชายหนุ่มเดินหน้านิ่งออกไปจากห้องไม่สนใจอีกคนที่กำลังหน้าเศร้าเสมองอาหารที่ตั้งใจเตรียมให้เขา"ทีหลังอย่าทำแบบนี้อีก" เมื่อขึ้นนั่งบนรถเสียงทุ้มก็เอ่ยบอกกับเธอก่อนจะก้มหน้าดูโทรศัพท์ที่ขึ้นจอแสดงผลของหุ้นในวันนี้"ค่ะ"

การประชุมช่วงบ่ายได้เริ่มขึ้นทันทีหลังจากพนักงานทุกคนได้พักกลางเสร็จเป็นที่เรียบร้อย แต่ทว่าประธานที่มีอำนาจขั้นสูงสุดของเครือเคแอมบาสยังไม่ปรากฎตัวให้เห็นแม้แต่เงา มีเพียงเลขาชาวเอเชียที่นั่งยิ้มหน้าเจื่อนไม่กล้าสบตากับใครในห้อง"นี่แม่เลขา ท่านประธานของหล่อนไปไหน" ฝ่ายกรรมการผู้จัดการเอ่ยถามเลขาสาวที่ดูไม่ค่อยจะทันคน"ท่านประธานกำลังมาค่ะ ทุกท่านรบกวรรอสักครู่นะคะ" วัลวารีได้แต่เจรจาให้ทุกคนใจเย็น เพราะตอนนี้เลยเวลาประชุมมาเกือบสิบนาทีแล้ว"ท่านคริสเตียนไม่น่าวางมือส่งต่อให้ลูกชายตอนนี้เลย""เห็นว่ามีลูกชายสองคน ทำไมไม่ให้อีกคนขึ้นแทนนะ" เสียงซุบซิบเริ่มเกิดขึ้นภายในห้องประชุม มีหลายคนนักที่ไม่ค่อยพอใจกับการที่ประธานคนก่อนส่งมอบอำนาจให้ลูกชายคนโตอย่างคาลอสคูเปอร์ที่นั่งอยู่ข้างวัลวารีได้ยินทุกคำทีหลายคนพูดถึงพี่ชายของตน เขาได้แต่นั่งอมยิ้มด้วยความสะใจที่ดูเหมือนคาลอสจะไม่ใช่คนที่น่าโปรดปราณเท่าไร แบบนี้โอกาสที่จะทวงสิทธิ์ขึ้นเป็นประธานบริหารคงไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป"อะแฮ่ม!" เสียงกระแอมของคนที่ไม่มีใครกล้าท้าทายอำนาจได้ดังขึ้

"ขอโทษที่ผิดเวลานะคะคุณคูเปอร์" เสียงหวานเอ่ยปนหอบนิดๆ ด้วยความรู้สึกผิด เธอรีบร้อนวิ่งลงจากชั้นผู้บริหารมาที่ร้านอาหารภายในโรงแรมเคแอมบาส"ไม่เป็นไรครับ แค่คุณมาผมก็ดีใจแล้ว" คูเปอร์ที่นั่งรอที่ร้านอาหารภายในโรงแรมตั้งแต่สองชั่วโมงก่อนเผยรอยยิ้มโชว์ฟันขาวดีใจที่อย่างน้อยเธอก็มาตามนัด"ฉันมัวแต่เคลียร์เอกสารจนไม่ได้ส่งข้อความมาบอกคุณก่อน ไม่คิดว่าคุณจะยังคอยอยู่นะคะ" วัลวารีรีบจัดการเอกสารที่จู่ๆ ก็มีมากผิดจากปกติ"เป็นเลขาของพี่คาลอสคงเหนื่อยมากเลยใช่ไหมครับ""เรื่องงานไม่เท่าไหร่หรอกค่ะ" วัลวารีเอ่ยพลางถอนหายใจเหนื่อยอ่อน ลำพังเรื่องงานไม่ว่าจะหนักแค่ไหนเธอก็รับมือได้ แต่กลับคนเอาแต่ใจเธอเดาอารมณ์เขาไม่เคยได้เลย"ผมอยากจะให้มีเลขาเก่งๆ เหมือนคุณวารีจังเลยครับ" คูเปอร์นั่งจ้องหญิงสาวตรงหน้าด้วยสาวตาหวานฉ่ำ เขาอยากให้เธอมาเป็นคนของเขาแทนที่จะอยู่กับคาลอส"คุณต้องหาได้แน่ๆ ค่ะ วันนี้หลายคนในที่ประชุมเอ่ยปากชมคุณไม่หยุดเลยนะคะ" วัลวารีไม่ได้คิดที่จะย้ายไปทำงานกับเขา เพราะเธอยังมีบ่วงที่คาลอสรั้งเอาไว้"แล้วถ้าผมบอกว่าอยากใ

ร่างเล็กถูกจับตวัดลงบนเตียงใหญ่ขนาดคิงไซต์ทันที่ที่ถึงเพนท์เฮาส์สุดหรูหราของเขา วัลวารีโอนอ่อนตามน้ำไปกับเขาอย่างว่าง่าย เพราะต่อให้เธอขัดขืนอย่างไรก็ไม่มีวันหนีเขาพ้น "คืนนี้.." หญิงสาวหลับตาเอ่ยเสียงเบาราวกับกระซิบ แต่พูดไม่ทันจบประโยคก็ต้องกลืนคำพูดลงคอไป "อะไร พูดให้มันดังๆ" คาลอสหยุดการกระทำเงยหน้าขึ้นมองคนตัวเล็กที่พูดเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน "เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร ทำต่อเถอะค่ะ" วัลวารีส่ายหน้าน้อยๆ ไม่ยอมพูดต่อในสิ่งที่อยากพูด เธอแค่อยากขอให้คืนนี้เขาช่วยอ่อนโยนกับเธอหน่อยได้หรือเปล่า แต่เธอเลือกที่จะเก็บคำเหล่านั้นเอาไว้ในใจเหมือนเดิม ชายหนุ่มซุกไซร้ซอกคอหอมของคนตรงหน้าราวกับสัตว์ป่าที่กำลังหิวโหย คนตัวเล็กนั่งนิ่งให้ความร่วมมือเข้าเป็นอย่าดี ไม่มีอิดออด ไม่นานเสื้อผ้าที่อยู่ติดกายก็ได้ถูกปลดออกโดยฝีมือคนใจร้อนที่ทนต่อไปไม่ไหว คาลอสปลดเปลื้องชุดเดรสตัวสวยของเธอโยนทิ้งข้างเตียงอย่างไม่ไยดีก่อนจะจับร่างเล็กกดลงบนเตียงนุ่ม "อ๊ะ!" เสียงหวานร้องตกใจที่จู่ๆ ก็ถูกเขาผลักให้นอนลง คาลอ