All Chapters of กับดักร้าย อุบายลวง: Chapter 21 - Chapter 28

คาลอสนั่งมองคนตรงหน้าสาธยายเมนูต่างๆ พร้อมกับอธิบายส่วนผสมคร่าวๆ ให้เขาฟัง เสียงเจื้อยแจ้วของเธอกับท่าทีที่ดูมีความสุขต่างจากทุกวันที่ผ่านมาทำเอาชายหนุ่มยิ้มยากเผลอหลุดยิ้มออกมาไม่รู้ตัว"อร่อยใช่ไหมคะ" หญิงสาวที่นำเสนอเมนูโปรดของตัวเองให้เขาได้ชิมก็พลอยดีใจที่เห็นเขาชอบ"ก็อร่อยดี แต่เผ็ดไปนิด""ถ้ากินที่ไทยจริงๆ เผ็ดกว่านี้อีกค่ะ คนไทยส่วนใหญ่ชอบกินรสจัดจ้านน่ะค่ะ" วัลวารีตักข้าวเข้าปากเต็มคำพลางเคี้ยวแก้มตุนเอร็ดอร่อยกับอาหารตรงหน้าหากเป็นปกติเธอคงไม่กล้าเข้าร้านชื่อดังเช่นนี้เพราะราคาแต่ละอย่างที่สั่งไปไม่ใช่น้อยๆ ขึ้นชื่อว่าภัตราคารแถมขายในห้างอีกต่างหากเรื่องคุณภาพก็ต้องสมราคาด้วยช่วงเวลาที่ไม่เคยเกิดขึ้นระหว่างเธอกับเขาได้ทำให้วัลวารีได้เห็นรอยยิ้มของเขาที่ไม่มีความเจ้าเล่ห์แฝงอยู่ ไม่รู้ว่าเพราะอาหารหรือเพราะเธอกันแน่ที่ทำให้เขาหลุดยิ้มออกมาเช่นนี้ครืด~ คาลอสที่กำลังตักอาหารเข้าปากเป็นต้องหยุดชะงักเมื่อเสียงโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างกายดังขัดจังหวะ"ชิท!" สบถด้วยสีหน้าเอือมๆ ก่อนจะกดรับสายคนที่โทรเข้ามา"

หลังจากแยกกับทุกคนคาลอสรีบอัดบุหรี่เข้าปอดเพื่อระบายความเครียด การที่เอลิซ่ากลับมาไม่ใช่เรื่องไม่ดี แต่ถ้าจะให้เขาแต่งงานกับคนที่เป็นเพื่อนสนิทคงทำไม่ได้ เขาไม่เคยคิดเกินเลยกับเธอแม้แต่ครั้งเดียว คาลอสมอบตำแหน่งเพื่อนสนิทให้เอลิซ่าและมันจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลงไปได้"เครียดเรื่องวันนี้เหรอครับบอส" อเล็กที่เห็นผู้เป็นนายหน้าเครียด สูบบุหรี่มวนต่อมวนทั้งที่ปกติไม่เคยนึกหยิบออกมาสูบ"นิดหน่อย ฉันนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกว่าเคยไปให้สัญญาแบบนั้นกับลิซ่าเอาไว้" คาลอสเอ่ยพลางปล่อยพ่นควันสีขาวฟุ้งลอยฟุ้งในอากาศที่เริ่มหนาวเย็น"ตอนนั้นบอสสนิทกับคุณลิซ่ามากจนถึงขั้นเอ่ยปากอยากได้คุณลิซ่ามาเป็นเจ้าสาวของตัวเอง" คนที่อยู่ในเหตุการณ์อีกคนเอ่ยตอกย้ำให้คาลอสเครียดกว่าเดิม"แกแกล้งทำเป็นลืม จำไม่ได้สักเรื่องก็ไม่มีใครว่าหรอกนะ" คาลอสมองคนสนิทที่อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่จำความได้"บอสก็รู้ว่าผมเป็นประเภทจำได้ทุกอย่างนี่ครับ" อเล็กจดจำรายละเอียดตอนเด็กได้หมดทุกอย่าง เพราะครอบครัวของเจ้านายมีบุญคุณกับเขามาก"เฮ้อ..แล้วจะเอาไงต่อดีวะ ถ้าบอกยกเลิกไปฉันจะโดนลิซ

ในตอนเช้าเจ้าของห้องเป็นคนแรกที่ตื่นก่อน เธอรีบอาบน้ำแต่งตัวเพื่อเตรียมไปทำงาน แต่ในขณะที่กำลังทำอาหารเช้าง่ายๆ อยู่ในห้องครัวก็ต้องยั้งมือเอาไว้ก่อนเมื่อนึกถึงคำพูดที่เขาเคยบอกเธอ"เขาคงไม่กินหรอกมั้ง" อาหารเช้าถูกจัดเพียงแค่จานเดียวคือของเธอเอง เพราะเขาเคยบอกว่าเขาไม่กินและมันไม่ใช่หน้าที่ของเธอที่ต้องเตรียมให้เขา"นี่ไม่คิดจะทำเผื่อฉันบ้างหรือไง" เสียงทุ้มของคนเพิ่งตื่นเดินงัวเงียมานั่งที่เก้าอี้ตรงข้ามกับเธอ"ก็คุณเคยบอกว่าไม่กินมื้อเช้านี่คะ""แต่วันนี้ฉันหิว เมื่อคืนก็กินไปได้นิดเดียว" ชายหนุ่มบ่นอุบอิบแย่งจานอาหารเช้าของเธอไปนั่งกินหน้าตาเฉย วัลวารีจึงต้องลุกทำเพิ่มอีกจานอาหารเช้ามื้อแรกในรอบหนึ่งปีที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนระหว่างเธอกับเขา วัลวารีไม่อยากให้เขากลับไปเป็นคนใจร้ายอีกเลย เธออยากให้เขาอ่อนโยนแบบนี้ไปตลอด"เธอจะไปไหน""ทำงานไงคะ ฉันไม่อยากไปสายค่ะเดี๋ยวรถติด" หญิงสาวสวมรองท้าเพื่อเตรียมไปทำงาน คาลอสที่กำลังนั่งในท่าสบายจึงรีบเอ่ยถามเมื่อเห็นเธอดูรีบร้อน"ไม่คิดจะรอฉันเลยหรือไง""ฉันต้อง

คาลอสอาศัยจังหวะที่คนตรงหน้ากำลังเผลอไผล เขาก้มหน้าลงที่บริเวญซอกคอก่อนจะใช้ฟันขบเม้มเบาๆ พร้อมกับริมฝีปากดูดดึงจนเกิดรอย"อื้ม…อย่าทำรอย…อ๊า" วัลวารีพยายามเบี่ยงหลบแต่ไม่เป็นผล เพราะท่าที่เธอยืนกึ่งนอนคว่ำอยู่บนโต๊ะโดยมีเขายืนคุมที่ด้านหลังทำให้เธอขยับตัวยากลำบาก"ทำไม...ซี้ด…กลัวไอ้คูเปอร์มันเห็นหรือไง" กายหนาโหมอัดใส่แรงขึ้นตามอารมณ์คุกรุ่นที่เข้าใจไปเองว่าเธอกลัวคูเปอร์จะเห็น"ไม่ใช่…อ๊าย" เธอกำลังจะปฏิเสธแต่ไม่ทันเพราะเขาเร่งขยับเอวสอบกระแทกใส่ร่องสาวแรงกว่าเดิมจนเสียงของเธอถูกกลืนหายไปในลำคอ"เงียบ…อ๊าส์…อย่าตอดนักสิ" ชายหนุ่มไม่สนใจคำของเธอ เขาเร่งขยับเข้าออกรัวๆ ภายในช่องทางรักที่ตอดรัดแน่นบทรักแสนเอาแต่ใจที่คาลอสมอบให้ยังคงดำเนินต่อไปจนกว่าเขาจะพอใจ เขาไม่นึกถึงจิตใจของเธอเลยว่าจะรู้สึกอย่างไรกับการที่ต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่สามารถปฏิเสธได้"แฮ่กๆ" เสียงหวานหอบหายใจถี่ๆ ด้วยความเหนื่อยอ่อนหลังจากศึกแสนหนักหน่วงได้จบลงเมื่อเขาได้ปลดปล่อยความต้องการออกมา"ซี้ด..." คาลอสถอดถอนแก่นกายใหญ่ออกจากร่องสาวแสนแคบแน่น