All Chapters of เมียขัดดอก NC20+: Chapter 21 - Chapter 30

สถานบันเทิงแห่งหนึ่ง “งานของรีนก็ง่ายๆ แค่ดูแลคุณเพลย์คอยเตือนเรื่องตารางงานดูแลเรื่องส่วนตัวเวลาอยู่ที่นี่แทนพี่ก็พอ ส่วนเรื่องเอกสารงานต่างๆ เดี๋ยวพี่จัดการเองดีกว่าเพราะมันค่อนข้างยาก เดี๋ยวมันจะกระทบกับเรื่องเรียนของรีนด้วย” “ค่ะ” มิรันพยักหน้าด้วยความสนใจและตั้งใจฟังบรีฟงานจากเลขาส่วนตัวของเจ้าของร้านและยังพ่วงด้วยตำแหน่งผู้จัดการร้านของสถานบันเทิงสุดหรูแห่งนี้ด้วย มิรันรู้สึกสบายใจขึ้นมาเปลาะหนึ่งเพราะ ‘แคท’ รุ่นพี่ที่ช่วงวัยห่างกันมากพอสมควรแต่ยังคงอัธยาศัยดีมากๆ ไม่ถือตัวและดูเหมือนจะเอ็นดูในตัวเธอด้วย ซึ่งสาเหตุหนึ่งอาจจะเป็นเพราะต้นน้ำที่รู้จักกับเจ้าของแห่งนี้และฝากเธอเข้ามาทำงานที่นี่ด้วย เลยมีผลพลอยได้จากตรงนี้อีกที “งั้นเริ่มทดลองงานเลยนะ รีนขึ้นไปรอคุณเพลย์อยู่ข้างบนเลย อย่าลืมไวน์ด้วยนะ คุณเพลย์ต้องดื่มเวลาทำงาน” แคทเอ่ยย้ำอีกทีเพราะกลัวร่างบางจะลืม “ค่ะ” มิรันพยักหน้าเข้าใจก่อนจะรีบเดินไปทำตามที่แคทบอก เธอไม่ลืมถือไวน์ติดมือไปด้วย ติ๊ง~ เสียงประตูลิฟต์ดังขึ้นเมื่อมาถึงยังชั้นเป้าหมาย ที่นี่แทบจะเหมือนโรงแรมที่พักแต่เปิดให้มีผับสุดหรูในตัวเสียมากกว่าเพราะมีค่อนข

“นายใหญ่นั่งรออยู่ในห้องนั่งเล่นค่ะ” หนึ่งในแม่บ้านรีบกึ่งวิ่งกึ่งเดินมาหามิรันทันทีที่เธอจอดรถ เธอขมวดคิ้วอย่างงุนงงเมื่อเดินลงมาจากรถแล้วสังเกตเห็นว่าลูกน้องของเขาล้วนยืนอยู่ข้างนอกห่างจากตัวบ้านไปอยู่มาก ตึก ตึก ตึก มิรันเดินไปตามทางเดินด้วยความเชื่องช้าเมื่อเริ่มสัมผัสถึงความผิดปกติ เธอเข้าใจได้ในทันทีในตอนที่เดินไปถึงแล้วโดนสายตาคมกริบตวัดสายตามองมาที่เธออย่างไม่พอใจ แถมบนโต๊ะกระจกยังเต็มไปด้วยแอลกอฮอล์หลายต่อหลายขวด เขานั่งอยู่ในสภาพที่เปลือยท่อนบน “มานี่” เขาเรียกเธอเสียงโทนต่ำเมื่อเห็นว่ามิรันตั้งใจจะเดินไปนั่งอีกฝั่งเพื่อหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับเขาโดยตรง มันยิ่งทำให้เขาเริ่มหงุดหงิด “ถ้าอารมณ์ไม่ดีเอาไว้ค่อยคุยกันดีไหมคะ” เธอทำใจดีสู้เสือถามเขาออกไปตรงๆ จนเผลอกำเอกสารทีถือติดมือมาจนมันยับยู่ยี่ พร้อมกับเดินเข้าไปหาเขาช้าๆ ก่อนจะโดนมือหนากระชากอย่างแรงจนเสียหลักล้มลงบนหน้าตักของเขา ส่งผลให้ตัวเองนั่งบนหน้าตักของเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ “อย่ามาสั่งฉัน” มือหนาบีบปลายคางมนบังคับให้เธอหันมาสบตาจนอีกฝ่ายต้องเบือนหน้าหนีด้วยความเจ็บ มือบางที่ยังกำเอกสารติดมืออยู่ทุบตีเข้าที่อกแกร

“อ๊ะ…ฟาโรห์…พอแล้วว” มือเล็กขยุ้มเส้นผมของมาเฟียหนุ่มทันทีเมื่อเขาเอาแต่มุดหน้าเข้าหากลางหว่างขานวลเนียนไม่หยุด ราวกับว่าจะสั่งสอนเธอด้วยลิ้นร้ายกาจของเขา ยิ่งเธอพยายามผลักเขาออกมาเท่าไหร่ลิ้นร้อนสวาทยิ่งรุกล้ำเขาหารูสวยอย่างจงใจมากขึ้นเท่านั้น มิรันกรีดร้องอย่างหมดหนทางสู้ก่อนจะเสร็จตามมาอีกรอบที่สองฉีดน้ำหวานพวยพุ่งใส่ใบหนาหนุ่มของเขาเต็มๆ “อยากให้ฉันกินมันอีกรอบไหม” มาเฟียหนุ่มเงยหน้าเปียกชุ่มถามเจ้าของน้ำหวานบนหน้าของตัวเอง พร้อมกับใช้หลังมือค่อยๆ เช็ดมันออกอย่างเชื่องช้าต่อหน้าหญิงสาว ก่อนจะยกหลังมือมาเลียเช็ดน้ำออกด้วยลิ้นร้อนต่อหน้าเธอไปด้วย “มะ…ไม่” มิรันมองภาพตรงหน้าอย่างเสียวซ่านชอบกล ทั้งที่ต่อต้านเขาตลอดมาแต่ร่างกายไม่รักดีกับชอบสัมผัสของเขาอย่างน่าสงสัย ยิ่งพยายามหักห้ามใจกับกลลวงสวาทของเขาเธอก็ยิ่งดำดิ่งเข้าหามันอย่างข้ามไม่ได้ ทั้งที่ปากปฏิเสธแต่ร่างกายกับกระตุกโชว์มือเมื่อยามเขาสัมผัสแค่เพียงปลายนิ้วร้อน “ก้มมองน้ำตัวเองก่อนจะปฏิเสธไม่ดีกว่าเหรอ” รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏขึ้นทันทีก่อนที่เขาจะส่งนิ้วชี้และนิ้วกลางเรียวยาวที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำหวานดันเข้าไปในโพรงปากสวย มิ

“จะว่าไปข้อเสนอก็ดูน่าสนใจ…” มิรันนั่งคิดอยู่โต๊ะอาหารอยู่คนเดียวและเปิดดูเอกสารไปมา จะว่าเธอโลภมากก็ไม่ติด ก็เธอโลภจริงๆ ก็เพราะมันเป็นบริษัทเก่าพี่สาวตัวเองนี่ เรื่องอะไรจะยอมปล่อยไปง่ายๆ แถมเขายังเป็นนักลงทุนที่เก่งมากๆ คนหนึ่งอันนี้เธอยอมรับ คงเป็นข้อดีอย่างเดียวที่เขามี เธอได้เงินปันผลโดยไม่ต้องทำอะไรแค่ยอมเขาไปเรื่อยๆ ยื้อเวลาให้ตัวเองหาเงินมาซื้อคืนสักหน่อยก็ได้ แค่เสียตัวคงไม่ถึงตาย ไหนๆ ก็เสียไปอยู่แล้วหนียังไงก็คงไม่พ้น งั้นก็เสียแล้วให้มันได้อะไรกลับคืนมาด้วยจะเป็นอะไรไป แค่ปล่อยจอยต่อต้านไปก็มีแต่เสียกับเสีย ลำพังตัวเองคงสู้อำนาจของมาเฟียร้ายกาจอย่างเขาไม่ได้อยู่แล้ว กริ๊งง กริ๊งง~ เสียงโทรศัพท์เครื่องหรูดังขึ้นขณะนั่งคิดเรื่องสัญญาอยู่ในหัว มิรันปิดเอกสารลงก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูสายรอเข้า เมื่อเห็นเป็นเบอร์ของมิรินเธอจึงกดรับสายอย่างไม่รีรอ “ค่ะ พี่ริน” ‘ตอนนี้รีนอยู่ไหน เมื่อคืนบอกพี่ว่าจะไปคุยกับเขาแค่แป๊บเดียวทำไมหายไปเลย’ “อยู่ที่บ้านของเขาค่ะ พี่รินไม่ต้องห่วงนะ รีนเคลียร์แล้วเรียบร้อย มีข้อตกลงเพิ่มเติมนิดหน่อย…” มิรันรีบอธิบายเหตุผลทั้งหมดให้มิรินฟังเมื่

“ปล่อยฉัน!” โมนาหันกลับไปตลาดเสียงดังใส่ร่างสูงเมื่อถูกล็อกตัวไว้ ยิ่งเห็นรอยยิ้มของมิรันมันยิ่งทำให้เธอโมโหเข้าไปใหญ่ ยัยผู้หญิงคนนี้เป็นใครถึงกล้ามายืนทำหน้าระรื่นในที่ของเธอแบบนี้ เธอไม่มีวันปล่อยมันไว้แน่นอน “สวัสดีค่ะ เคยได้ยินแต่พี่ฉันพูดถึงคุณไม่คิดว่าวันนี้จะได้เจอกันในสภาพแบบนี้นะคะ” ดวงตากลมโตแสร้งมองอีกฝ่ายที่เอาแต่โวยวายหัวจรดเท้า เพราะร้ายขนาดนี้สินะถึงกล้าทำร้ายคนอื่นโดยไม่คิดแบบนั้นได้ มองแค่แว็บเดียวเจอกันแค่ไม่กี่นาทีก็ดูออกว่าถูกเลี้ยงมายังไงถึงโตมาเอาแต่ใจแผดเสียงแหลมๆ อยู่อย่างนี้ “ใครพี่แก ฉันไม่รู้จักพวกหน้าด้านนิสัยชอบแย่งของคนอื่นแบบนี้หรอก” “คุณมิรันกลับขึ้นไปข้างบนดีกว่านะคะ” แหวนคะยั้นคะยอให้มิรันรีบกลับขึ้นไปเมื่อเห็นสถานการณ์ไม่ค่อยสู้ดี “มิรัน? …” โมนาขมวดคิ้วอย่างสงสัยเมื่อได้ยินชื่อหลุดออกจากปากแม่บ้าน เธอคุ้นชื่อนี้แปลกๆ แต่ก็มั่นใจว่าไม่เคยเห็นหน้าอีกฝ่ายที่ไหนแน่นอน…แต่ทำไมคุ้นจัง “ค่ะฉันมิรัน…น้องสาวของพี่มิริน คุ้นบ้างไหมคะ” “สันดานแบบนี้ทั้งพี่ทั้งน้องสินะ แกอยากมีจุดจบเป็นรายต่อไปเหมือนมันอีกคนรึไง” โมนาเหยียดยิ้มอย่างมีจริตเมื่อรู้ค