All Chapters of เมียขัดดอก NC20+: Chapter 11 - Chapter 20

“ไปบอกมันดีกว่าไหมว่าอย่าแส่มายุ่งกับของของคนอื่น” “มะ...อื้ออ!!” มิรันร้องขึ้นมาเสียงหลงเมื่อโดนริมฝีปากหนาบดจูบลงอย่างแรงโดดไม่ทันได้ตั้งตัว ฟันคมไล่ขบกัดริมฝีปากบางจนมันห้อเลือดเมื่อเธอไม่ยอมเปิดทางให้เรียวลิ้นสากได้ลุกล้ำเข้าไปในโพรงปากหวาน “จะอ้าออกดีๆ หรือจะให้ใช้ของแข็งงัดปาก” “อึก!...” มือบางจับปลายนิ้วเรียวยาวของมาเฟียหนุ่มเอาไว้แน่น เมื่ออีกฝ่ายออกแรงบีบที่ปลายคางมนแรงขึ้นจนเธอต้องเป็นฝ่ายเงยหน้าขึ้นมาสบตาอีกครั้ง เธอเอ่ยถามเขาออกไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ “คะ...คุณอารมณ์ไม่ดีเพราะฉันทำเครื่องดื่มของคุณหกเหรอ” “คิดว่าไงล่ะ” “งั้นฉันไปเอามาให้ใหม่ดีไหม” “ไม่ต้อง!” มาเฟียหนุ่มจิ๊ปากอย่างอารมณ์เสียเมื่ออีกฝ่ายพยายามเล่นตัวเพื่อหาทางรอด มือหนาเสยผมชุ่มเหงื่อขึ้นอย่างหัวเสีย ก่อนจะอุ้มร่างบางขึ้นไปนั่งบนโต๊ะไม้เมืองหนาวที่ตั้งอยู่ข้างๆ อย่างแรง จนคนโดนกระทำอุทานออกมาด้วยความเจ็บ “อ๊ะ!..ละ...แล้วคุณจะกินอะไร เดี๋ยวฉันไปเอามาให้” มิรันรีบขยับถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังบางชิดกับผนังทันทีที่เขาอุ้มขึ้นมาวางบนโต๊ะไม้ เธอสัมผัสได้ถึงอารมณ์คุกรุ่นของเขาเมื่อมือหนาเลื่อนเข้ามาจับต้นขาเรียวของเ

เม็กซิโก “ฉันขอนั่งรอที่นี่ได้ไหม” มิรันเอ่ยขึ้นมาอย่างเหนื่อยล้าในตอนที่มาเฟียหนุ่มกำลังก้าวลงจากรถ ดวงตากลมโตกวาดสายตามองรอบๆ อย่างหวาดระแวง เธอแทบไม่เข้าใจว่าเขาจะลากเธอมาด้วยทำไมถึงต่างประเทศแบบนี้ แถมยังไม่ให้เธอได้พักหายใจหายคออีก พอลงเครื่องปุ๊บเขาก็ตรงมาที่นี่ทันที ซึ่งเธอก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าที่นี่คือที่ไหนแต่พอมองดูรอบๆ แล้วก็น่าจะเป็นสถานบันเทิงสักแห่งในเม็กซิโก เธอรู้เพียงแค่ว่าเขาน่าจะมาทำงานด่วนอะไรสักอย่างเพราะแอบได้ยินลูกน้องของเขาพูดคุยกันในตอนที่อยู่บนเครื่อง “ฉันขอรออยู่บนนี้ได้ไหม” ร่างบางถอนหายใจออกมาเบาๆ เมื่อไม่ได้รับคำตอบจากมาเฟียหนุ่ม เขาเดินเข้าไปด้านในโดยที่ไม่ได้รอหรือพูดอะไรกับเธอเลยสักประโยคด้วยซ้ำ เธอจึงตัดสินใจหันกลับมาถามลูกน้องของเขาอีกคนที่ยังคงนั่งอยู่ข้างหน้าบนรถยนต์คันหรูด้วยกันแทน “ลงไปเถอะครับ คงอีกนานกว่านายใหญ่จะกลับมา” “ไม่เป็นไร ฉันรอเขาบนนี้ได้ค่ะ ฉันไม่หนีไปไหนหรอก” “อย่าทำให้นายใหญ่โมโหเลยนะครับ เพราะคุณเองจะแย่” “แล้วพี่ไม่ตามเขาไปเหรอคะ” “อย่าเรียกผมแบบนั้นเลยครับ พูดกับผมปกติเถอะ หรือจะเรียกผมว่าคริสเฉยๆ ก็ได้ครับ” “...โอเค งั้น

แกร๊ก “…..” มิรันขยับถอยหลังจนแผ่นหลังติดกับหัวเตียงอย่างระแวงเมื่อได้ยินเสียงปลดล็อกประตูดังขึ้นมา เพราะตั้งแต่เธอรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเมื่อหลายชั่วโมงที่แล้วก็ไม่พบใครเลยแม้แต่คนเดียวนอกจากแม่บ้านที่เดินเอาอาหารเข้ามาวางไว้ แล้วก็รีบเดินออกไปโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองเธอด้วยซ้ำ เธอตื่นขึ้นมาเจอเพียงความว่างเปล่ากับโซ่ตรวนที่ขาข้างขวาของตัวเอง “ตื่นแล้วเหรอครับ” คริสเดินก้าวเข้ามาพร้อมกับถาดอาหารในมือ ก่อนจะเอาเข้าไปวางไว้ข้างๆ เตียงของมิรัน เขาปรายตามองข้อเท้าที่มีรอยช้ำบวมแดงกับรอยมือที่คอของเธอเพียงนิดก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างเห็นใจ “พยายามถอดมันออกเหรอครับข้อเท้าถึงได้แดงขนาดนี้” “เขาสั่งให้ขังฉันไว้แบบนี้เหรอ” ใบหน้าหวานเปื้อนน้ำตาเบือนหน้าหนีหลบสายตาของลูกน้องมาเฟียหนุ่มที่จ้องมองมาราวกับเห็นใจนักหนา ทั้งที่สุดท้ายเขาก็เลือกทำตามคำสั่งของเจ้านายตัวเองอยู่ดี “เจ็บมากไหมครับ เดี๋ยวผมให้คนเอายาทาขึ้นมาให้” คริสเลือกที่จะเมินคำถามของหญิงสาว ก่อนจะถือวิสาสะจับที่ข้อเท้าของเธออย่างเบามือเพื่อเช็คดูบาดแผลรอบๆ โซ่ตรวน ซึ่งดูเหมือนว่ามันจะอักเสบอยู่ไม่น้อยเพราะดูจากรอยช้ำแล้ว เธอคงพยายา

“เป็นอะไร” ฟาโรห์รับโทรศัพท์กลับคืนมาด้วยความสงสัยเมื่อมิรันมีอาการแปลกไปจากเดิม ทั้งที่ตอนได้โทรศัพท์ยังทำท่าดีใจอยู่เลย มือหนาตั้งใจจะยื่นไปอังหน้าผากมนเพื่อวัดไข้แต่กลับโดนมือเล็กสะบัดออกอย่างเร็ว “ฉะ…ฉันแค่ตกใจนิดหน่อย ไม่ได้เป็นอะไรค่ะ” เธอตอบออกไปอย่างเลิ่กลั่กเมื่อรับรู้ถึงสายตาคมที่มองมาอย่างจับผิด “แต่เหงื่อเธอออกนะ” “……” “ทำอะไรกับโทรศัพท์ฉัน” “ฉันไม่ได้ทำอะไร พี่ฉันวางสายพอดีคุณก็ออกมาพอดี” “ฉันไม่ได้บอกเหรอว่าแค่ห้านาที” มาเฟียหนุ่มย้ำอีกรอบ เพราะก่อนหน้านั้นเขาอนุญาตให้เธอโทรหาคนอื่นได้แค่ห้านาที เขาอยู่ในห้องน้ำตั้งนานจนออกมาแต่เธอบอกเพิ่งจะวางสาย “…คุณทะเลาะกันกับพี่รินเหรอคะ” มิรันตัดสินใจถามออกไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ ในตอนที่อีกฝ่ายกำลังเดินผ่านหน้าออกไป “พี่เธอพูดถึงฉันแบบนั้น?” มาเฟียหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นสูงเมื่อได้ยินคำถามของอีกฝ่าย เขายอมเดินกลับมายืนตรงหน้าเธออีกรอบ ก่อนหน้านี้เธอคงวุ่นวายกับโทรศัพท์ของเขาอยู่สินะ…ซึ่งมันเป็นสิ่งที่เขาไม่ชอบที่สุด “ไม่ค่ะ..พี่รินไม่เคยพูดอะไรเกี่ยวกับคุณเลย” เธอส่ายหน้าเบาๆ พลางก้าวถอยหลังเมื่อคนตรงหน้าเดินต้อนเธอจนแผ่นหลังชนกับ

“มานี่” ฟาโรห์เอ่ยเรียกคนที่ทำหน้าหงอยยืนอยู่กลางห้องทำงานใหญ่เพื่อให้เธอยอมเดินเข้ามาหาตัวเอง “…..” มิรันยอมเดินเข้าไปหามาเฟียหนุ่มแต่โดยดีก่อนจะนั่งลงบนหน้าตักแกร่งอย่างว่าง่ายตามความต้องการของคนตัวสูง เพราะไม่อยากทำให้เขาหงุดหงิดไปมากกว่านี้ เธอเหนื่อยที่จะงัดข้อกับคนเอาแต่ใจอย่างเขาแล้ว “เป็นอะไร” สายตาคมจ้องมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้ดูไม่เหมือนปกติเหมือนกับทุกวัน เธอดูมีความกังวลอยู่ตลอดเวลา “จะทำงานเสร็จอีกนานไหมคะ ฉันอยากกลับคอนโดค่ะ” เธอเลือกที่จะเมินคำถามของเขาด้วยการถามคำถามเขากลับไปแทน “ตอบคำถามฉัน” “แค่กลัวว่าจะทำให้คุณหงุดหงิด…ไม่อยากเจ็บตัวค่ะ” “ไม่พอใจเรื่องวันนั้น?” “…..” เธอมองเขาอย่างชั่งใจเพราะไม่คิดว่าคนอย่างเขาจะถามคำถามที่ดูเหมือนใส่ใจเธอแบบนี้ เขาเหมือนคนที่มีสองบุคลิกที่คาดเดาได้ยาก บางวันก็ดีบางทีก็อารมณ์ร้ายจนเธอเองก็รับมือไม่ทัน “…ค่ะ” “ไม่ใช่เธอเหรอที่เริ่มก่อน?” “งั้นก็ปล่อยมันไปเถอะค่ะ มันจบไปแล้ว อีกไม่นานเรื่องนี้ก็จะจบเหมือนกัน” “…..” มาเฟียหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นสูงด้วยความสงสัยและไม่เข้าใจในสิ่งที่คนบนหน้าตักกำลังจะสื่อ เขาถอนหายใจออกมาอย