All Chapters of MY Destiny | รักของเพลิง: Chapter 11 - Chapter 20

ล็อบบี้ด้านล่าง“เพลิงอยู่ที่นี่เหรอ...ไม่เห็นบอกดาวเลย”น้ำเสียงสดใสเอ่ยดังขึ้นพร้อมกับขยับตัวเข้าหาชายหนุ่ม พระเพลิงส่งยิ้มให้ก่อนจะขยับหนีเพราะไม่อยากจะมีปัญหา“อืม...แฟนอยู่ที่นี่”“แฟน!.....คุณเนี่ยนะ ดาวไม่เชื่อ”ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างอย่างไม่เชื่อคำพูดของอีกฝ่าย ชายหนุ่มหันมาสบตาก่อนจะตอบกลับด้วยท่าทีเรียบเฉย“นั้นมันก็แล้วแต่คุณ”ดาวทำหน้าไม่เชื่อในสิ่งที่ผมพูดก็แน่แหละ ตลอดเวลาที่รู้จักกันผมไม่เคยคบผู้หญิงคนไหนจริงจังเลยเรียกได้ว่าเปลี่ยนคนทุกครั้งไม่เคยซ้ำหน้าแต่นั่นมันเมื่อก่อนตอนนี้ผมจริงจังแล้ว“อย่าบอกนะคะ.....ว่าเป็นคนที่รับโทรศัพท์ในวันนั้น”“ใช่! และคุณก็เกือบทำให้เราทะเลาะกัน”“ดาวขอโทษนะคะเพลิง.....คุณอย่าโกรธดาวเลยนะ”ดาวรัณดาเดินอ้อมมาหาพระเพลิงที่นั่งฝั่งตรงข้าม เธอนั่งโซฟาอีกตัวที่อยู่ข้างกัน มือเล็กเกาะแขนชายหนุ่มเอียงตัวซบไหล่ของเขาอย่างออดอ้อน“งั้นคืนนี้เราไปส่งท้ายกันหน

22:00 น.คลับ Elysiumบนชั้นสองของคลับห้องกระจกที่ดำมืดคนภายนอกที่มองขึ้นมาไม่สามารถมองเห็นด้านในของห้องได้มีแต่คนภายในสามารถมองเห็นชั้นล่างของคลับได้อย่างชัดเจนทุกมุมอ๊อก อ๊อกๆ !“ปากนิ่มจังว่ะ ซี๊ดดดดดด”เสียงลามกดังกึกก้องไปทั่วห้องกระจก ชายหนุ่มรวบกำผมยาวดำของหญิงสาวที่กำลังกลืนกินความเป็นชายของเขาเข้าไปเกือบจนสุดลำ มือเล็กชักรูดไปตามจังหวะขึ้นลงของปากนิ่มอย่างชำนาญ“อ่าาาส์ เร็วหน่อย”“..........”อ๊อก อ๊อกๆ!สิ้นคำสั่งของคนด้านบนเขาก็กระแทกสอดแท่นเอ็นเข้าลึกจนเกือบถึงคอหอยของหญิงสาว ดวงตาสวยถึงกับมีน้ำตาคลอ มือเล็กทั้งสองข้างจิกลงบนต้นขาของชายหนุ่มเพื่อระบายความจุก“อ่าส์ กลืนมันลงไป”“.......”เขากระตุกเกร็งปลดปล่อยน้ำกามเข้าสู่โพรงปากนิ่มแล้วชักมันออกอย่างรวดเร็วจนน้ำสีขุ่นทะลักออกจากช่องปากสีสวยของหญิงสาว เธอกลืนกินของเหลวสีขาวขุ่นลงคออย่างรวดเร็วต

13:00น.เสียงรถคันคุ้นเคยขับแล่นเข้ามาในบริเวณเพนท์เฮ้าส์ หญิงสาวในชุดเสื้อยืดสีขาวตัวใหญ่กางเกงยางยืดขาสั้นรีบวิ่งออกมารับหน้าผู้จัดการ“เจ๊คิม!”“ไม่ต้องมาอ้อนฉันเลย....ยัยไอริน”คนตัวเล็กรีบวิ่งมากอดผู้จัดการอย่างออดอ้อน มือหนารีบดันศีรษะของเธอออกอย่างรวดเร็วยืนถุงกระเป๋าหลายใบให้เธอช่วยถือแทน“คุณเพลิงอยู่รึเปล่า?”“อยู่ค่ะ....มีอะไรรึเปล่าคะ?”“หน้าตาใสแสดงว่ายังไม่เห็นข่าวสินะ”“ข่าวอะไร?” คิ้วคู่สวยขมวดเข้าหากันทันทีเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่นทั้งสองช่วยกันถือของหลายอย่างรีบเดินเข้าบ้านอย่างเร่งรีบ เมื่อมาถึงห้องอาหารคิมมี่ก็วางทุกอย่างลงบนเคาน์เตอร์ครัว“ซื้ออะไรมาเยอะแยะเลยครับเนี่ย”“ขนมหวานของยัยไอร์ค่ะ”“งั้นเดี๋ยวผมช่วยครับ”ธันวารีบเข้ามาช่วยทั้งสองเอาขนมและของหลายอย่างออกจากถุง คิมมี่จับมือของไอรินให้เดินตามมาที่โต๊ะอาหารที่

05:00 น.ใต้ผ้าห่มผืนใหญ่มีเพียงศีรษะของชายหนุ่มที่โผล่พ้นเนื้อผ้าออกมาเท่านั้น มือหนากระชับตัวหญิงสาวเข้ามากอดไว้แน่น ใบหน้าหวานยังคงมุดเข้าหาอกแกร่งของเขาครืด ครืด!โทรศัพท์ที่สั่นอยู่ข้างหัวเตียงทำให้พระเพลิงต้องเอี้ยวตัวเล็กน้อยเพื่อไปหยิบ มือหนากดรับสายทันที“ครับ”“ อ้าว! คุณเพลิง.....ยัยไอร์อยู่กับคุณเหรอคะ”“ครับ! อยู่ที่บ้าน”เขาพูดอย่างแผ่วเบาเพราะไม่อยากให้คนในอ้อมกอดรู้สึกตัวตื่น มือหนาอีกข้างยังคงลูบศีรษะของเธออย่างอ่อนโยนภายใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ชายหนุ่มคุยกับคนในสายสักพักก่อนกดวางสายคนตัวเล็กเริ่มรู้สึกตัวดันตัวขึ้นให้พ้นผ้าห่ม มือเล็กโอบกอดเอวหนาของชายหนุ่ม เธอกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นเพื่อหาความอบอุ่น พระเพลิงช้อนตัวหญิงสาวเข้าอ้อมกอด เขาดันตัวขึ้นเล็กน้อยจุ๊บ จุ๊บ!“อือออ พี่เพลิง!”“ไอร์~ ตื่นได้แล้ว....มีงานไม่ใช่เหรอ”จุ๊บ จุ๊บ!พระเพลิงพรมจูบไปทั่วใบ

อีกไม่กี่กิโลก็จะถึงบ้านแล้วแต่ความแรงของฝนที่ตกกระหน่ำลงมา ทำให้พระเพลิงไม่สามารถขับรถต่อไปได้ เขาเลี้ยวรถเข้าไปจอดในปั๊มเพื่อรอในสายฝนเบาลง“ไอร์! ปวดหัวรึเปล่า”“อือ โอเคอยู่”มือหนาสัมผัสเข้าที่หน้าผาของคนตัวเล็กที่นั่งหลับตาอยู่เบาะข้างๆ เธอลืมตาขึ้นช้าๆ เมื่อถูกสัมผัส มือเล็กจับมือของชายหนุ่มออกจากหน้าผากของเธอ แล้วกุมมันไว้แน่น“ไม่ต้องกลัว! ยังไงเราก็ผ่านมันไปได้”“หึ! ผ่านเหรอ! ถ้ามันง่ายไอร์คงหายไปตั้งนานแล้ว”เธอแค่นหัวเราะออกมาอย่างน่าสมเพช น้ำใสเอ่อล้นเต็มดวงตาคู่สวย มือหนาทั้งสองข้างประคองใบหน้าหวานของคนตัวเล็กให้หันกลับมาสบตากับเขาแล้วค่อยๆ เช็ดน้ำตาที่ไหลลงแก้มของเธอออกอย่างแผ่วเบา“พี่ขอโทษ....ถ้าวันนั้น....”“ขอร้อง! มันยากมากเลยนะ กว่าจะผ่านช่วงเวลานั้นมาได้”หญิงสาวพูดขัดขึ้นทันทีเมื่อได้ยินสิ่งที่พระเพลิงกำลังจะพูดออกมา น้ำใสไหลลงอาบแก้มทั้งสองข้างเมื่อหวนนึกถึงเหตุการณ์ที่เธอไม่อยากจำ เขายื่นมือมาปาดไล่หยดน้ำตาของเธอออกอีกครั้ง