جميع فصول : الفصل -الفصل 30

เช้าวันรุ่งขึ้นเซียวลี่ถิงตื่นขึ้นมาด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยจะสดใสเท่าใดนัก ทุกครั้งที่เธอหลับตาความฝันกับความจริงซ้อนทับกันวุ่นวายไปจนหมด เธอเคยตั้งใจเอาไว้แล้วว่าเธอจะไม่หวนกลับไปใช้ชีวิตดังเช่นในชาติที่แล้ว ในชาติที่แล้วเธอใช้ทั้งชีวิตรอคอยเพียงความเมตตาจากสามีอย่างเฉินซีห่าวเพียงเท่านั้น แต่เมื่อคืนนี้พอมีคนมาบอกว่าชอบและขอให้เธอเปิดโอกาสให้เขาจิตใจของเธอก็ทั้งหวั่นไหว หวาดหวั่นแล้วสุดท้ายก็กลายเป็นความกังวล…“เรื่องที่มันยังไม่เกิดเธอจะกังวลไปก่อนล่วงหน้าทำไม ลี่ถิงมีโอกาสได้ย้อนกลับมาอีกครั้งเธอจะโง่เหมือนเดิมไม่ได้นะ แม้ว่าจะมีอีกหลายเรื่องที่เธอยังไม่รู้ก็จริง แต่ก็มีอีกหลายเรื่องที่เธอรู้อยู่แล้วไม่ใช่หรือ ดังนั้นแค่พยายามหลีกเลี่ยงเส้นทางเดิมที่รู้แน่ชัดว่าจะทำให้เธอเป็นทุกข์ก็พอแล้ว” เซียวลี่ถิงพึมพำออกมาพลางจ้องมองใบหน้าของตนเองที่สะท้อนออกมาจากกระจก พอได้เห็นใบหน้าของตนเองในตอนนี้เธอจึงพึ่งจะคิดได้ว่าใบหน้าของเธอกับเฉินอวิ๋นมีความคล้ายคลึงกันมาก พอคิดถึงเฉินอวิ๋นแล้วเซียวลี่ถิงก็อดรู้สึกเศร้าใจไม่ได้“อวิ๋นอวิ๋น ลูกไม่ต้องกังวลนะแม่จะใช้โอกาสที่แม่ได้รับมาให้คุ้มค่ามากที่สุด ช

กู้ชิงโจวแอบสังเกตปฏิกิริยาของเซียวลี่ถิงอยู่ตลอด แต่เมื่อเห็นว่าเธอไม่มีปฏิกิริยาอะไรแถมยังหันไปส่งสายตาล้อเลียนเฉียวอวี้หรานเป็นระยะเขาก็เบาใจ ส่วนเซียวหลิงนั้นน่าจะเพราะตนเองได้หมั้นหมายกับสวีเฟยเป็นที่เรียบร้อยแล้วจึงไม่ได้มีปฏิกิริยาต่อต้านซ่งซีไป๋อีกต่อไป ยิ่งตอนที่พ่อของเฉียวอวี้หรานพาซ่งซีไป๋มาแนะนำด้วยตนเองแล้วบอกกับเขาว่าให้เขาพาซ่งซีไป๋มาหาเฉียวอวี้หรานที่บ้านของเขา จากเดิมทีที่กู้ชิงโจวเคยไม่ชื่นชอบซ่งซีไป๋ก็พลันละทิ้งความไม่ชอบทิ้งไปแล้วหันมาทำตัวเป็นมิตรต่อซ่งซีไป๋ในทันที“เสี่ยวไป๋ยิงปืนแม่นมากจริงๆ ไหนสอนอาอีกรอบซิ” เสียงของเฉียวซูหลันดังขึ้นมาด้วยความร่าเริงส่วนซ่งซีไป๋ก็ลงมือสอนทั้งเฉียวซูหลันและเฉียวอวี้หรานจับปืนด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม เซียวหลิงไปสอนคู่หมั้นของเขาเป็นที่เรียบร้อยแล้วเหลือเพียงเซียวลี่ถิงที่ยืนคนเพื่อนของเธอเรียนยิงปืนด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม“คุณไม่อยากจะฝึกยิงปืนเหมือนพวกเขาบ้างหรือครับ” คำถามของกู้ชิงโจวทำให้เซียวลี่ถิงส่ายหน้าในทันที“ก็อยากจะลองยิงปืนดูนะคะแต่คนที่รับปากว่าจะสอนฉันยิงปืน ตอนนี้เธอผันตัวไปเป็นลูกศิษย์คนสำคัญของคุณซ่ง

แม้ว่าเซียวลี่ถิงจะปฏิเสธว่าไม่รู้จักเฉินอวิ๋น แต่เฉินซีห่าวก็ยังไม่คลายความสงสัย ในชาติที่แล้วเขาและเธอได้แต่งงานกัน ช่วงแรกๆ ของการแต่งงานเธอไม่รู้เรื่องของหม่าชิงอีเสียด้วยซ้ำ แต่ชาตินี้เธอกลับรู้แถมยังยกเลิกงานแต่งงานระหว่างเขากับเธออีก จึงมีความเป็นไปได้ว่าเธอได้ย้อนกลับมาเช่นกันแต่เธอกลับไม่คิดจะยอมรับ“ลี่ถิง! คุณไม่รู้จักอวิ๋นอวิ๋นก็ไม่เป็นไร แต่เรื่องการล้มเลิกงานแต่งงานเล่าทำไมอยู่ๆ คุณถึงอยากจะไปหาผมในวันนั้น เท่าที่ผมรู้คุณไม่เคยคิดอยากจะไปหาผมที่บ้านในตัวเมืองของผม” คำถามของเฉินซีห่าวทำให้เซียวลี่ถิงรับรู้ได้ในทันทีว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่และเธอไม่คิดจะยอมรับว่าตนเองก็ย้อนกลับมาเช่นเดียวกัน“ใช่! ฉันไม่เคยอยากไปบ้านของคุณมาก่อน แต่เป็นเพราะฉันรู้สึกว่าตนเองเข้ากับแม่และน้องสาวของคุณไม่ได้ อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันแต่งแล้วฉันก็เลยอยากจะทำความคุ้นเคยกันเอาไว้ วันนั้นฉันมีนัดรับเสื้อที่ห้องเสื้อจึงคิดได้ว่าควรจะชวนแม่และน้องสาวของคุณไปด้วยพวกเราจะได้สนิทกันมากขึ้น ความตั้งใจแรกของฉันแค่ไปที่ร้านเสื้อเพียงเท่านั้น แต่เพราะต้องการตามใจคุณแม่และน้องสาวของคุณ ฉันก็เลยพาพวกเขาไปกินข้า

สุ่ยเหมยจ้องมองคนบ้านเฉินด้วยสายตาเย็นชา เธอยังจำคำพูดของเซียวลี่ถิงได้ว่าตอนที่ได้ยินคำนินทาว่าร้ายของคนอื่นเซียวลี่ถิงรู้สึกไม่ดีมากเพียงใด และคนที่ปล่อยข่าวคือสองแม่ลูกจากบ้านเฉิน ในฐานะที่เธอเป็นแม่ของเซียวลี่ถิงเธอจึงทนมองหน้าคนบ้านเฉินไม่ได้แม้สักวินาทีเดียว“คนบ้านเฉินนี่ช่างชวนให้ฉันรู้สึกรังเกียจจริงๆ เมื่อคืนนี้คนลูกก็มาหาเรื่องลูกสาวของฉัน พอเช้ามาคนแม่ก็เป็นฝ่ายมาหาเรื่องลูกสาวของฉันอีก ทำไมหรือการพูดจาใส่ร้ายทำให้คนอื่นเข้าใจลูกสาวของฉันผิดยังไม่สาแก่ใจพวกคุณหรือ พวกคุณจึงได้พากันเสนอหน้ามาหาเรื่องลูกสาวของฉันจนถึงหน้าบ้านของฉันเช่นนี้” คำพูดของสุ่ยเหมยทำให้เซียวลี่ถิงหันมาส่งยิ้มให้แต่คำพูดของคุณแม่เฉินก็ทำให้เซียวลี่ถิงถึงกับยิ้มไม่ออก“ต้องมาหาเรื่องสิ ไม่รู้ว่าเมื่อวานเกิดอะไรขึ้นกับลูกชายของฉัน น่าจะเป็นเพราะนังตัวดีคนหนึ่งมันรู้สึกเสียดายลูกของฉันขึ้นมา จึงได้ไปยั่วยวนปั่นหัวเขา จนทำให้เขาทนไม่ไหวต้องวิ่งมาหาถึงที่นี่” คำพูดของคุณแม่เฉินทำให้สายตาของเพื่อนบ้านที่มองเซียวลี่ถิงพลันแปรเปลี่ยนไป เมื่อวานนี้ตอนที่เฉินซีห่าวมามีหลายบ้านที่ออกมาดูและก็มีหลายบ้านที่คอยแอบฟ

พอคนก่อเรื่องกลับไปแล้วคนที่มามุงดูก็พากันสลายตัว ทั้งเซียวจิ่งและสุ่ยเหมยต่างก็ชักชวนให้ลูกทั้งสองและแขกคนสำคัญอย่างกู้ชิงโจวเข้าบ้าน อาหารเช้าที่เตรียมเอาไว้เย็นชืดไปเสียแล้ว สุ่ยเหมยและเซียวลี่ถิงจึงได้ช่วยกันนำไปอุ่น ทิ้งให้เซียวจิ่งและเซียวหลิงนั่งอยู่กับกู้ชิงโจวในห้องอาหาร“คุณน้าเซียว ผมพูดจริงๆ นะครับ ผมอยากจะแต่งงานกับลี่ถิงจริง ผมชอบเธอ เมื่อก่อนผมอาจจะไม่มั่นใจแต่ตอนนี้ผมมั่นใจมาก มีแค่ผู้หญิงแบบลี่ถิงเท่านั้นที่ผมอยากจะใช้ชีวิตด้วย” คำพูดของเขาทำให้เซียวจิ่งเหลือบตาไปมองเซียวหลิงแล้วจึงได้พูดออกมาตามตรง“ที่ผ่านมาก็ใช่ว่าน้าไม่ได้ช่วย แต่ลี่ถิงเขาดื้อรั้นมาก ยิ่งตอนนี้เธอต้องผ่านเรื่องราวที่เต็มไปด้วยความผิดหวังเช่นนี้ น้าก็ไม่รู้ว่าจะบังคับลี่ถิงอีกได้ไหม” คำพูดของเซียวจิ่งทำให้กู้ชิงโจวส่ายหน้า“ผมไม่ได้อยากให้คุณน้าทั้งสองบังคับเธอ ผมเพียงต้องการให้คุณน้าทั้งสองรับทราบความต้องการของผม ผมยินดีจะดูแลลี่ถิงจะปกป้องเธอและรอคอยให้เธอพร้อมที่จะเปิดใจให้ผม เรื่องแต่งงานผมจะพยายามทำให้เธอยินยอมให้โอกาสผมให้ได้” คำพูดของกู้ชิงโจวทำให้เซียวลี่ถิงและสุ่ยเหมยที่กำลังยกอาหารที่อุ่น