جميع فصول : الفصل -الفصل 50

จุดจบของเฉินซีห่าวเป็นอย่างไรเซียวลี่ถิงไม่อยากจะคิดถึง ตอนนี้สิ่งที่เธอกำลังให้ความสำคัญก็คือพยายามใช้โอกาสที่ได้ย้อนกลับมาให้คุ้มค่ามากที่สุด ตอนกลางวันทำงาน ตอนเย็นไปเรียน มีสังสรรค์กับเพื่อนฝูงและคู่หมั้นบ้างตามวาระและโอกาสเอื้ออำนวย แม้ว่าชีวิตจะดูเรียบง่ายแต่กลับมีความสุขยิ่งนัก กิจการของพ่อและพี่ชายก็เป็นไปได้ด้วยดี การที่ชาตินี้ไม่มีเฉินซีห่าวคอยขัดแข้งขัดขาทำให้พี่ชายของเธอกลายเป็นนักธุรกิจหน้าใหม่ไฟแรงที่ได้รับความสนใจจากคนอื่นมากยิ่งขึ้น“ถ้าฉันไม่ได้หมั้นกับพี่ชายของเธอเอาไว้ก่อน ตอนนี้ฉันก็คงจะต้องนั่งกลุ้มใจแล้ว วันๆ ก็คงแต่จะมัวแต่คิดว่าพี่ชายของเธอจะเลือกผู้หญิงคนไหนเป็นคู่ชีวิต และฉันคนนี้จะมีสิทธิ์หรือไม่” เมื่อสวีเฟยพูดเช่นนี้เซียวลี่ถิงก็หัวเราะออกมาเบาๆ วันนี้เซียวลี่ถิงและสวีเฟยมารับชุดเจ้าสาวที่สวีเฟยสั่งตัดเอาไว้ ส่วนเซียวลี่ถิงก็มารับชุดกระโปรงที่สั่งตัดเอาไว้เพื่อสวมใส่มาร่วมงานแต่งงานของพี่ชายและเพื่อนสาวคนสนิท“ถ้าเธอไม่ถูกคนอื่นคว้าไปเสียก่อนพี่ชายของฉันก็ไม่มีวันเลือกผู้หญิงอื่นมาเป็นพี่สะใภ้ของฉันหรอก” เซียวลี่ถิงพูดออกมาตามตรงแต่สวีเฟยกลับส่ายหน้า“เวลา

แม้ว่าจะสามารถจัดการเรื่องราวทุกอย่างได้อย่างราบรื่น แต่สิ่งที่เซียวลี่ถิงไม่เคยคิดเลยก็คือเธอจะทำให้คู่หมั้นของเธอโกรธเคืองเข้าเสียแล้ว ปกติแล้วกู้ชิงโจวไม่ใช่คนคิดเล็กคิดน้อย เขามักจะเข้าใจเธอทุกอย่าง แม้กระทั่งเรื่องของเฉินซีห่าวเขาก็ยังไม่เก็บมาใส่ใจ แต่ตอนนี้เขากลับหายหน้าไปอย่างผิดสังเกต จนเซียวลี่ถิงอดเอ่ยปากถามพี่ชายของเธอไม่ได้“พี่ชิงโจวเขาเป็นอะไรไป แม้ว่างานจะยุ่งมากสักเพียงไหนแต่เขาก็ไม่เคยหายไปนานถึงขนาดนี้” เมื่อเซียวลี่ถิงพูดเช่นนี้เซียวหลิงก็หัวเราะ หึหึ ออกมา“ทำไม เธอเบื่อที่จะนั่งรถของพี่แล้วหรือ” พอพี่ชายถามเช่นนี้เซียวลี่ถิงก็ส่ายหน้า“เขาพูดอะไรกับพี่ไหม ตอนที่เขาบอกให้พี่มาคอยรับส่งฉันแทนเขา” พอเซียวลี่ถิงถามเช่นนี้เซียวหลิงก็พยักหน้า“เขาพูดว่าสำหรับเขาแล้วเธอคือคนสำคัญคนแรกๆ แต่สำหรับเธอแล้วเขายังไม่ใช่ ดังนั้นช่วงนี้เขาขอเวลาทำใจสักระยะ” พอเซียวหลิงพูดเช่นนี้เซียวลี่ถิงก็เลิกคิ้วขึ้น เธอจ้องมองเขาแล้วถามเขาออกมาตามตรง“ปกติแล้วเขาไม่น่าจะเป็นคนแบบนี้นะ เป็นพี่หรือเปล่าที่ไปแนะนำอะไรเขา” พอเซียวลี่ถิงถามเช่นนี้เซียวหลิงก็พ่นลมหายใจออกมาในทันที“พี่น่ะหรือจะแน

ความในใจของเซียวลี่ถิงเป็นเช่นไรกู้ชิงโจวย่อมไม่รู้ แต่สิ่งที่เขารู้ก็คือตอนนี้เขารู้สึกดีมากๆ เซียวลี่ถิงอยากให้เขาคอยรับส่งเช่นนี้ย่อมจะหมายความว่าช่วงที่เขาหายไปเธอยังมีใจที่คิดถึงเขาอยู่ พอรู้สึกดีแล้วก็รู้สึกว่าไวน์ในแก้วมีรสชาติดีขึ้น แต่เพราะเขายังต้องขับรถเขาจึงจิบแค่พอประมาณเพียงเท่านั้น ส่วนเซียวลี่ถิงนั้นตอนนี้เธอไม่มีอะไรให้ต้องกังวลใจ จึงทั้งกินทั้งดื่มอย่างเต็มที่ กว่าจะรู้ตัวไวน์ก็หมดขวดไปแล้ว“…” เซียวลี่ถิงจ้องมองขวดไวน์และแก้วไวน์ที่ว่างเปล่าของตน แล้วจึงเหลือบไปมองแก้วไวน์ของกู้ชิงโจวที่ยังคงมีไวน์เหลืออยู่ ไม่ใช่แค่เพียงดื่มไวน์จนหมดแก้ว แต่เธอยังดื่มไวน์หมดขวดอีกด้วย“ปกติไม่ใช่คนชอบดื่มนะคะ” เซียวลี่ถิงรีบแก้ตัวให้ตนเองในทันทีส่วนกู้ชิงโจวทำแค่เพียงหัวเราะออกมาเบาๆ เพียงเท่านั้น“ถ้าไม่กลัวว่าคุณจะคิดว่าผมตั้งใจจะมอมคุณ ผมคงจะถามว่าคุณจะสั่งไวน์เพิ่มอีกไหม” พอเขาพูดเช่นนี้เซียวลี่ถิงก็รีบโบกมือปฏิเสธในทันที“ไม่หรอกค่ะฉันเชื่อว่าคุณไม่ใช่คนแบบนั้น ส่วนเรื่องสั่งไวน์เพิ่มก็ไม่ต้องแล้วค่ะ ฉันไม่อยากจะตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดหัว” เมื่อเซียวลี่ถิงพูดเช่นนี้กู้ชิงโจ

แม้ว่าเซียวลี่ถิงจะกังวลเรื่องต่งซือหรานมากเพียงใดก็ตามแต่ หน้าที่ความรับผิดชอบก็ต้องมาก่อน ช่วงนี้โรงงานของเฉียวกรุ๊ปต้องขยายฐานการผลิตทำให้เฉียวซูหลันต้องประชุมกับบรรดาผู้ถือหุ้นว่าควรจะทำอย่างไรดีกับยอดการสั่งซื้อที่เพิ่มมากขึ้นแต่โรงงานกลับไม่สามารถผลิตสินค้าออกมาได้มากพอกับยอดคำสั่งซื้อ ตอนนี้มีทางเลือกอยู่สามทางเลือกคือ ทางเลือกที่หนึ่งขยายโรงงานเดิม ซื้อเครื่องจักรมาลงและจ้างพนักงานเพิ่ม ทางเลือกที่สองคือจ้างโรงงานที่ผลิตสินค้าเดียวกันผลิตสินค้าให้ ทางเลือกที่สามคือสร้างโรงงานเพิ่มอีกโรงงานเลย ทั้งสามทางเลือกมีข้อดีข้อเสียที่แตกต่างกันทำให้ทุกคนต่างหาทางออกไม่ได้“เลขาเซียว คุณมีความเห็นอย่างไรบ้าง” อยู่ๆ เฉียวซูหลันก็หันมาถามเซียวลี่ถิงทำให้เธออดหันไปมองผู้บริหารและผู้ถือหุ้นคนอื่นๆ ไม่ได้“ลองออกความคิดเห็นมาดูซิ ฉันเองก็อยากจะลองฟังความคิดเห็นของคนรุ่นใหม่ดู” เฉียวซูหลันพูดออกมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มทำให้เซียวลี่ถิงวางปากกาลงแล้วแสดงความคิดเห็นออกมา“ถ้าเป็นฉัน ฉันเลือกทางเลือกที่สามค่ะ ทางเลือกที่หนึ่งก็ดีแต่ดิฉันเห็นว่าปัจจุบันตัวเมืองมีแนวโน้มว่าจะขยายมาทางนี้ พวก

เซียวลี่ถิงแอบยิ้มเย็นอยู่ในใจเมื่อเห็นว่าเซียวหลิงกำลังพูดคุยกับต่งซือหรานพร้อมกับหัวเราะออกมา คนทั้งสองกำลังก้มดูอะไรบางอย่างในมือของเซียวหลิงแล้วก็หัวเราะด้วยกัน เซียวลี่ถิงหันมาตวัดสายตาใส่กู้ชิงโจว ทำให้เขารีบพูดออกมาในทันที“ใจเย็นๆ ลี่ถิง อาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่คุณกำลังคิดอยู่ก็ได้” เมื่อกู้ชิงโจวพูดเช่นนี้เซียวลี่ถิงก็พยักหน้า“ฉันก็กำลังภาวนาให้พี่ชายของฉันไม่ได้เป็นอย่างที่ฉันกำลังคิดอยู่ค่ะ” เมื่อเซียวลี่ถิงพูดจบก็เปิดประตูรถออกแล้วเดินออกจากรถไป กู้ชิงโจวรีบเปิดประตูรถเดินตามเธอไปเช่นเดียวกัน“พี่คะ!” เสียงของเซียวลี่ถิงทำให้เซียวหลิงเงยหน้าขึ้นมาแล้วก็ส่งเสียงทักทายเธอในทันที“ลี่ถิง! มาดูอะไรนี่เร็ว” เมื่อเซียวหลิงพูดเช่นนี้เซียวลี่ถิงก็นิ่วหน้าแล้วจึงได้เดินไปหาพี่ชาย ในมือของเขามีรูปถ่ายอยู่สองสามใบ หนึ่งในนั้นมีใบหน้าของพี่ชายที่ถูกโคลนทาใบหน้าเสียจนเกือบจะจำไม่ได้“รูปของพี่ตอนสมัยเรียน ซือหรานพึ่งจะเอามาให้มีของชิงโจวด้วยนะ ตอนนั้นแกล้งกันเละเทะไปหมด มีแค่ชิงโจวที่ดูดีเพียงคนเดียว” เซียวหลิงพูดพลางยื่นรูปถ่ายในมือที่ถึงแม้ว่าจะทั้งเก่าและไร้สีสันแต่ก็มองเห็นได้ชัดเจ