All Chapters of ย้อนเวลามาเริ่มต้นใหม่ในยุค 80: Chapter 11 - Chapter 20

เฉินซีห่าวพ้นคดีออกจากคุกมาแล้วเรื่องนี้ทำให้ทุกคนในสกุลเซียวรู้สึกกังวล เซียวลี่ถิงเข้าใจความกังวลของคนในครอบครัวดีจึงมักจะไม่ค่อยออกนอกบ้านไปไหน สถานที่เดียวที่เธอไปก็คือโรงงานเพียงเท่านั้น ในช่วงนี้เธอแทบจะไม่เคยออกนอกเส้นทางระหว่างบ้านและโรงงานเลย พี่ชายของเธอลงทุนซื้อรถยนต์ก็เพียงเพื่อคอยรับส่งเธอด้วยตนเอง แม้ว่าเงินเก็บทั้งหมดของเขาจะหมดไปแต่เขาก็ไม่เคยบ่นให้เธอได้ยินเลยสักคำ“ฉันก็เลยมีบุญได้นั่งรถของพี่ชายของเธอไปด้วย” สวีเฟยพูดออกมาพลางดื่มกาแฟที่เฉียวอวี้หรานซื้อมาฝากจากร้านที่อยู่นอกโรงงาน“แล้วไม่ดีหรือไง ลดค่าใช้จ่ายในการเดินทางเธอจะได้มีเงินเหลือเก็บเอาไว้ใช้ลงทะเบียนเรียนในอนาคต อีกทั้งเธอยังจะได้ใกล้ชิดกับพี่ชายของฉันด้วย” เซียวลี่ถิงพูดพลางหยิบขนมขึ้นมากินโดยไม่ลืมหันไปขอบคุณเฉียวอวี้หรานโดยไม่คิดจะสนใจสีหน้าขัดเขินของเพื่อนสนิทของตนเอง“ขอบคุณพี่อวี้หรานนะคะที่ซื้อขนมกับกาแฟมาฝากฉันกับเฟยเฟย”“ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก ถ้าไม่ใช่เพราะเธอกับเฟยเฟยมาช่วยงาน ฉันก็คงจะไม่ได้มีเวลาพักเพียงพอจนสามารถออกไปกินข้าวนอกโรงงานได้” เมื่อเฉียวอวี้หรานพูดเช่นนี้ทั้งสวีเฟยและเซียวลี่ถิงก็

สีหน้าของเซียวลี่ถิงทำให้ทั้งเซียวหลิง สวีเฟยและกู้ชิงโจวต่างก็หันไปมองยังทิศทางที่เฉินซีห่าวนั่งอยู่ โต๊ะของเฉินซีห่าวอยู่ไม่ไกลจากโต๊ะที่เซียวลี่ถิงนั่งเท่าใดนักทำให้สีหน้าของทุกคนที่นั่งร่วมโต๊ะพลันเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วนในทันที แล้วสุดท้ายก็เป็นกู้ชิงโจวที่เป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อนท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วน“พวกเรากินข้าวกันเถอะ อย่าปล่อยให้คนแบบนั้นมาทำลายบรรยากาศดีๆ ของพวกเราเลย” คำพูดของกู้ชิงโจวทำให้ทุกคนพยักหน้าแล้วลงมือกินอาหารตรงหน้าอย่างที่ควรจะเป็น แม้ว่าเซียวลี่ถิงจะรับรู้ว่าอาหารของภัตตาคารแห่งนี้มีรสชาติอร่อย แต่ตอนนี้เธอกลับรู้สึกว่าตนเองกินข้าวได้ฝืดคอยิ่งนักแม้ว่าจะเป็นเช่นนั้นแต่เธอก็ยังฝืนกลืนข้าวลงคอไปเธอจำได้ดีว่าคนที่นั่งร่วมโต๊ะกับเฉินซีห่าวคือหุ้นส่วนทางธุรกิจในชาติที่แล้วของเขา ตอนนี้เซียวลี่ถิงรู้แล้วว่าต่อให้เธอทำลายชื่อเสียงของเขาในโรงงานแต่ก็ยังไม่อาจจะทำลายการร่วมมือกันระหว่างเฉินซีห่าวและหุ้นส่วนของเขาได้ แต่เมื่อเธอคิดว่าหลี่ฉยงคือคนที่เห็นแก่ผลประโยชน์ทางการค้ามากกว่าความประพฤติส่วนตัวของหุ้นส่วนทางการค้าเซียวลี่ถิงก็ทอดถอนใจออกม

ท่ามกลางเส้นทางอันขรุขระและท้องฟ้าอันมืดมิด รถยนต์คันใหญ่ของเซียวหลิงมุ่งตรงไปยังหมู่บ้านที่อยู่ห่างจากตัวเมืองพอสมควร แม้ว่าจะต้องใช้สมาธิในการขับรถมากสักเพียงใดแต่ในหัวของเซียวหลิงในยามนี้มีแค่เพียงคำพูดที่น้องสาวของเขาพูดกับสวีเฟยเพียงเท่านั้น“ลี่ถิง! ที่เธอพูดมาเป็นความจริงหรือ คุณอาสวีจะบังคับให้เฟยเฟยแต่งงานกับหมอคนนั้นจริงๆ หรือ” สุดท้ายเซียวหลิงก็ตัดสินใจถามออกมา ในใจของเขากำลังรู้สึกร้อนรนจนแทบจะทนไม่ไหว ยิ่งเมื่อน้องสาวของเขาบอกว่าผู้ชายคนนั้นคือคนไม่ดีเขาก็ยิ่งรู้สึกว่าไม่อาจจะปล่อยให้สวีเฟยแต่งงานกับคนไม่ดี“ฉันคิดว่าน่าจะเป็นช่วงเวลานี้นี่แหละค่ะ” เซียวลี่ถิงพูดออกมาพลางคิดถึงช่วงเวลาในชาติที่แล้ว เธอแต่งงานไม่นานเท่าไหร่สวีเฟยก็แต่งงานกับเซี่ยเหวินหยาง ตอนนั้นเธอมัวแต่กังวลเรื่องของตนเองจนไม่ได้สนใจเรื่องของสวีเฟย ส่วนในชาตินี้เป็นเพราะเธอพาสวีเฟยมาทำงานกับเธอ อีกทั้งยังพยายามทำให้สวีเฟยและพี่ชายของเธอลองคบหาดูใจกันจนลืมไปเลยว่าเซี่ยเหวินหยางคือผู้ชายที่พ่อและแม่ของสวีเฟยหมายตาเอาไว้“พี่คะ พี่ชอบเฟยเฟยหรือเปล่าถ้าพี่ชอบก็ต้องลงมือทำอะไรสักอย่างแล้วนะคะ สวีเฟยชอบพี่เธอเ

ตอนที่เฉียวอวี้หรานเดินเข้ามาในห้องก็พบว่าบรรยากาศในที่ทำงานดูผิดปกติ นอกจากเซียวลี่ถิงจะมาทำงานแต่เช้าอย่างผิดปกติแล้วเธอยังนั่งยิ้มอยู่คนเดียวระหว่างพิมพ์งานอีกด้วย“เป็นอะไรไป ทำไมถึงได้ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ขนาดนี้” เสียงทักทายของเฉียวอวี้หรานทำให้เซียวลี่ถิงเงยใบหน้าที่ยังคงเต็มไปด้วยรอยยิ้มขึ้นแล้วก็รีบขยับตัวลุกขึ้นเดินตรงมาหาเฉียวอวี้หรานในทันที“ย่อมจะมีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นกับฉันน่ะสิ พี่อวี้หรานคะ ขอบคุณนะคะที่ไปชื่นชมฉันให้ท่านประธานฟัง”“หืม” สีหน้าที่เต็มไปด้วยความงุนงงของเฉียวอวี้หรานทำให้รอบยิ้มบนใบหน้าของเซียวลี่ถิงพลันกว้างขวางมากยิ่งขึ้น“เมื่อครู่ได้พบกับท่านประธานเฉียว ท่านบอกกับฉันว่าคุณเคยชื่นชมฉันให้ท่านฟังว่าทำงานดี ท่านก็เลยถามฉันว่ายินดีจะไปเลขาส่วนตัวให้ไหม” เมื่อเซียวลี่ถิงพูดเช่นนี้เฉียวอวี้หรานก็เบิกตากว้างด้วยความตื่นตกใจ“เธอตอบตกลงไปแล้วหรือยัง” คำถามของเฉียวอวี้หรานทำให้เซียวลี่ถิงพยักหน้าในทันที“ตอบตกลงไปแล้วค่ะ แหมใครจะปฏิเสธโอกาสดีๆ เช่นนี้กันล่ะคะ”“แย่แล้ว! ลี่ถิงหนอลี่ถิงเธอน่าจะมาปรึกษาฉันก่อน” เมื่อเฉียวอวี้หรานพูดเช่นนี้เซียวลี่ถิงก็พลันรู้สึกผิดอยู

ตอนเช้ามาส่งเฉียวซูหลันที่โรงงาน ตอนเย็นมารับเซียวลี่ถิงออกจากโรงงาน สีหน้าที่ยังคงราบเรียบอย่างเสมอต้นเสมอปลายของกู้ชิงโจวทำให้เซียวลี่ถิงไม่กล้าซักถาม จากเดิมทีเธอคิดว่าเขาจะมารับเธอแค่เพียงวันสองวันแต่พอผ่านไปแล้วหนึ่งอาทิตย์ก็ยังเป็นกู้ชิงโจวที่มารับเธออยู่ทำให้เธออดรู้สึกเกรงใจเขาไม่ได้“ต้องขอโทษคุณกู้ด้วยนะคะ ที่ฉันกับพี่รบกวนคุณเช่นนี้” คำพูดของเซียวลี่ถิงทำให้กู้ชิงโจวหันมามองเธอแล้วสุดท้ายเขาก็พูดกับเธอเป็นประโยคยาวๆ ได้ในที่สุด“ไม่ได้รบกวนอะไร ก็แค่ขับรถมารับที่โรงงานแล้วพาไปส่งที่บ้าน ถ้าผมต้องพาคุณไปเลี้ยงข้าวด้วยถึงจะเป็นการรบกวนผมจริงๆ” คำพูดของเขาทำให้เซียวลี่ถิงนิ่งงันไปอย่างคิดหาคำพูดต่อไม่ออก แต่เมื่อรถของเขาพาเธอเปลี่ยนเส้นทางที่เคยใช้ตามปกติเธอก็เลยรีบถามออกมาด้วยความประหลาดใจ“จะไปไหนคะ” คำถามของเธอทำให้สีหน้าราบเรียบของกู้ชิงโจวพลันมีรอยยิ้มได้ในที่สุด“อยู่ๆ ก็เกิดอยากจะให้คุณรบกวนขึ้นมา ดังนั้นวันนี้ผมก็เลยตัดสินใจว่าควรจะพาคุณไปเลี้ยงข้าว” คำพูดของกู้ชิงโจวทำให้เซียวลี่ถิงนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งแล้วสุดท้ายก็ยิ้มออกมา“ถึงแม้ว่าจะไม่ค่อยจะเข้าใจความต้องการของคุณส