ย้อนเวลามาเริ่มต้นใหม่ในยุค 80

ท่ามกลางห้องปรับอากาศอันเย็นเฉียบ สายน้ำเกลือและสายให้เลือดที่ห้อยระโยงระยางจนเต็มร่างของเฉินอวิ๋นทำให้เซียวลี่ถิงหลั่งน้ำตาลงมาลูกสาวของเธอกำลังจะจากไป แค่เพียงถอดเครื่องช่วยหายใจออกเธอก็จะไม่ได้พบลูกสาวของเธอตลอดกาล แม้จะรู้ดีว่าไม่เหลือความหวังอีกต่อไปแล้ว แต่เซียวลี่ถิงก็ยังอยากจะรออีกสักนิด รอว่าอาจจะมีปาฏิหาริย์ที่จะช่วยให้ลูกของเธอฟื้นขึ้นมาได้ แล้วเอ่ยปากเรียกเธอว่า “แม่” อีกครั้ง“ลี่ถิง เธอตัดอกตัดใจเสียเถิด ลูกไม่ได้อยู่กับพวกเราอีกต่อไปแล้ว” เฉินซีห่าวพูดออกมาพลางจ้องมองเฉินอวิ๋นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเสียใจ ทันทีที่ได้ยินคำพูดประโยคนี้ของเขาเซียวลี่ถิงก็หันมาจ้องมองเฉินซีห่าวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชัง ด้านหลังของเขาคือหม่าชิงอีและเสิ่นอวี้หยางกำลังยืนจับมือกันจ้องมองมาที่เธอ รอยยิ้มที่ประดับอยู่ตรงมุมปากของหม่าชิงอีทำให้เซียวลี่ถิงไม่อาจจะทนเก็บกักความเคียดแค้นและชิงชังอีกต่อไป เธอขยับตัวลุกขึ้นแล้วชี้ไปที่เสิ่นอวี้หยางแล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสั่นเครือ“คุณพาพวกเธอมาที่นี่ทำไม คุณลืมไปแล้วหรือว่าสาเหตุที่ลูกต้องตกอยู่ในสภาพนี้เป็นเพราะพว

เสียงไก่ขันที่ไม่ได้ยินมานานแล้วทำให้เซียวลี่ถิงลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เธอจ้องมองหลังคากระเบื้องอันคุ้นเคยแล้วก็พระพริบตาเพื่อขับไล่น้ำตาแห่งความคิดถึงที่ไหลลงมาเมื่อจำได้ว่าสถานที่แห่งนี้คือห้องนอนส่วนตัวของเธอในตอนที่เธอยังอยู่กับพ่อและแม่ในบ้านหลังเก่าของครอบครัว เสียงความเคลื่อนไหวที่อยู่ภายนอกห้องทำให้เธอหลับตาลงอีกครั้งเพื่อซึมซับบรรยากาศเก่าๆ ที่เกือบจะเลือนหายไปจากความทรงจำของเธอไปแล้ว“ลี่ถิง ทำไมยังไม่ตื่นอีก วันนี้ลูกจะเข้าเมืองไปรับชุดที่สั่งตัดเอาไว้ไม่ใช่หรือ” เสียงเรียกที่ดังเข้ามาในห้องทำให้เซียวลี่ถิงขยับตัวในทันที“แม่!” เธออุทานออกมาพลางขยับตัวลุกขึ้นแล้วเซียวลี่ถิงก็นิ่วหน้าในทันทีเมื่อรู้สึกว่าร่างกายของเธอไม่เหมือนเมื่อก่อน“ลี่ถิง ลูกไม่ได้ยินที่แม่เรียกหรือ” สุ่ยเหมยเปิดประตูเข้ามาในห้องแล้วจ้องมองเซียวลี่ถิงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ“อ้าว! ก็ตื่นแล้วนี่นาทำไมถึงไม่รีบลุกออกมา วันนี้ลูกจะเข้าไปในเมืองไม่ใช่หรือ” คำถามของสุ่ยเหมยทำให้เซียวลี่ถิงส่ายหน้า เธอขยับตัวลุกขึ้นก้มมองร่างของตนเองแล้วจึงได้เดินเข้ามาหาสุ่ยเหมยอย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้พบ

เสียงฝ่ามือที่ฟาดลงบนใบหน้าของเฉินซีห่าวทำให้ทั้งคุณแม่เฉิน เฉินซีหลัน รวมไปถึงผู้หญิงเสื้อผ้าหลุดลุ่ยที่อยู่ในห้องส่งเสียงอุทานออกมา แต่เซียวลี่ถิงไม่สนใจในชีวิตที่แล้วของเธอ เธอเคยลงไม้ลงมือกับเขาแต่กลับสู้เรี่ยวแรงของเขาไม่ได้ สุดท้ายคนที่ต้องเจ็บตัวก็เป็นเธอแต่ตอนนี้ไม่เหมือนกัน เธอยังไม่ใช่ภรรยาของเขา แถมเธอยังเป็นลูกสาวของหัวหน้างานที่เฉินซีห่าวยังต้องยำเกรงดังนั้น ต่อให้เขาอยากจะลงไม้ลงมือกับเธอก็คงจะยังไม่กล้าทำ“เพี้ยะ เพี้ยะ” เสียงฝ่ามือที่กระทบกับใบหน้าของเฉินซีห่าวดังขึ้นสองครั้งติด เซียวลี่ถิงตั้งใจจะลงมืออีกสักฝ่ามือแต่กลับเห็นว่าหม่าชิงอีกำลังเดินตรงมาตั้งใจจะผลักร่างของเธอ เซียวลี่ถิงจึงหันไปพุ่งเป้าที่หม่าชิงอีในทันที“ว๊าย” เสียงร้องของหม่าชิงอีดังขึ้นหลังจากที่ร่างของเธอถูกฝ่าเท้าอันเรียวงามของเซียวลี่ถิงถีบเข้าไปที่กลางลำตัว ถ้าเซียวลี่ถิงเดาไม่ผิดตอนนี้หม่าชิงอีก็คงจะกำลังตั้งท้องเด็กชั่วที่ทำร้ายลูกของเธออย่างเสิ่นอวี้หยางแล้ว“ชิงอี” เฉินซีห่าวรีบตรงเข้าไปประคองร่างของหม่าชิงอีอย่างทะนุถนอม ท่าทีโอบประคองรวมถึงสายตาที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงของเขาทำให้ใจที่คิดว่า

การยกเลิกงานแต่งงานก่อนหน้าวันพิธีสองวันย่อมจะต้องกลายเป็นที่พูดถึงของผู้คน บรรดาเพื่อนบ้านและญาติพี่น้องต่างก็วนเวียนมาที่บ้านของเธอเพื่อสอบถามว่าเพราะอะไรถึงยกเลิกงานแต่ง ทั้งๆ ที่เรื่องที่เกิดขึ้นหน้าบ้านในเมืองของเฉินซีห่าวถูกคนพูดถึงกันถ้วนหน้าแล้ว ไม่ใช่แค่คนแถวบ้านในเมืองของเฉินซีห่าว แต่ทั้งในโรงงานและในหมู่บ้านแห่งนี้ เซียวลี่ถิงเชื่อว่าทุกคนที่รู้จักเธอกับเขาจะต้องรู้เรื่องที่เธอไปอาละวาดด่าทอเขาและผู้หญิงของเขาหน้าบ้านที่เกือบจะใช้เป็นเรือนหอของเธอและเขาแน่ๆ“ลี่ถิง เฉินซีห่าวมาขอพบลูก เขาบอกว่าอยากจะขอโอกาสเพื่ออธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ลูกฟังสักครั้ง” สุ่ยเหมยพูดกับลูกสาวด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง แม้ว่าในใจของเธอจะไม่อยากให้ลูกสาวได้พูดคุยกับเฉินซีห่าว แต่เธอทนความหน้าหนาของเขาไม่ไหว อีกทั้งเธอคิดว่าหากเซียวลี่ถิงรู้ว่าเฉินซีห่าวมาแล้วเธอไม่ยอมให้พบกัน วันหน้าหากเซียวลี่ถิงรู้สึกเสียใจเรื่องเฉินซีห่าวขึ้นมาจะได้ไม่คิดว่าเป็นเพราะพ่อและแม่จึงทำให้งานแต่งกับเฉินซีห่าวต้องล้มเลิก“แม่บอกกับเขาเถิดค่ะ ว่าหนูไม่อยากพบเขาอีกต่อไปแล้ว” เซียวลี่ถิงพูดพลางขยับตัวลุกขึ้น ช่วงนี้เธอ

เซียวลี่ถิงกลายเป็นหัวข้อสนทนาของคนทั้งหมู่บ้าน ไม่ใช่แค่เพียงยกเลิกงานแต่งงานกะทันหันแถมยังถูกอดีตเจ้าบ่าวเข้ามาทำร้ายร่างกายจนถึงบ้านอีก เรื่องราวของเธอถูกทุกคนเอาไปพูดถึงอย่างถึงพริกถึงขิง บางคนเห็นใจแต่ก็มีบางคนที่รู้สึกสมเพช ถึงแม้จะเป็นเช่นนี้เซียวลี่ถิงก็ยังคงใช้ชีวิตปกติ เธอไม่อยากจะหลบซ่อนตัวอยู่แต่ในบ้านแล้ว จึงออกจากบ้านมาใช้ชีวิตตามปกติโดยไม่คิดจะสนใจสายตาของผู้คนรอบข้าง“จำเอาไว้นะลูก เวลาจะเลือกผู้ชายที่จะแต่งงานด้วยต้องดูให้ดีก่อน ไม่อย่างนั้นจะมีจุดจบที่ไม่ดีอย่างลูกสาวบ้านเซียว” ถ้อยคำสั่งสอนประโยคนี้ทำให้เซียวลี่ถิงหันไปมองยังต้นเสียงในทันที แล้วเธอก็เห็นคุณแม่คนหนึ่งกำลังนั่งสั่งสอนและพร่ำบ่นบุตรสาวด้วยสีหน้าจริงจัง เซียวลี่ถิงทำได้แค่เพียงทอดถอนใจออกมาแล้วหันกลับมากินข้าวต่อ“เธอไม่โกรธหรือที่เขาพูดถึงเธอเช่นนั้น” สวีเฟยกระซิบถามเซียวลี่ถิงด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัย สวีเฟยและเซียวลี่ถิงเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก ต่างคนก็ต่างรู้นิสัยของกันและกันดี เมื่อได้เห็นว่าเซียวลี่ถิงไม่มีทีท่าว่าจะรู้สึกโกรธยามที่มีคนพูดถึงแถมยังก้มหน้าก้มตากินอาหารตรงหน้าราวกับไม่มีส