مكتبة
بحث
بيت / LGBTQ+ / ผมก็แค่กาฝากของเขา / บทที่ 23 ใส่ใจ

مشاركة

บทที่ 23 ใส่ใจ

مؤلف: Tawan miki
last update تاريخ النشر: 2026-06-21 02:43:07

บทที่ 23 ใส่ใจ

หลังจากกลับมาพักฟื้นที่บ้านได้สักพัก ร่างกายของลูกชิ้นก็เริ่มกลับมาแข็งแร
استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق
الفصل السابق الفصل التالي
الفصل مغلق

أحدث فصل

  • ผมก็แค่กาฝากของเขา   บทที่ 26 ตลอดไป

    บทที่ 26 ตลอดไปวันเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่าน จากวันเป็นเดือน และล่วงเลยเข้าสู่ปี... สำหรับ อาทิตย์ แล้ว ช่วงเวลาที่ผ่านมาคือบทพิสูจน์ความอดทนอันยิ่งใหญ่ เขาเริ่มต้นจีบลูกชิ้นใหม่อย่างใจเย็นในทุก ๆ วัน ราวกับต้องเขียนบันทึกเล่มเดิมซ้ำ ๆ บนหน้ากระดาษที่ว่างเปล่าแม้อาการความจำเสื่อมของลูกชิ้นจะไม่มีทีท่าว่าจะหายขาด แต่ดูเหมือนว่าเวรกรรมของอาทิตย์จะไม่ต้องรอไปถึงชาติหน้า เพราะตอนนี้เขากำลังชดใช้มันด้วยความรักที่ต้องยอมสละทุกอย่าง แม้กระทั่งอำนาจที่เคยมี ยอมทำตามคำบัญชาของร่างอวบเพียงคนเดียว“พี่อาทิตย์... ชิ้นอยากกินมะพร้าวครับ”เสียงใส ๆ ดังขึ้นจากโซฟาตัวยาวภายในห้องทำงาน อาทิตย์ที่กำลังขะมักเขม้นอยู่กับกองเอกสารเงยหน้าขึ้นทันที เขามองดูคนตัวเล็กที่นั่งแกว่งขาไปมาอย่างสบายใจ ตั้งแต่กลับมาจากโรงพยาบาล อาทิตย์แทบจะไม่ยอมให้ลูกชิ้นหยิบจับงานหนักเลยแม้แต่นิดเดียว แถมยังตัวติดกันแทบจะตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง“ได้จ้ะหมูอ้วน รอพี่แป๊บเดี๋ยวนะครับ” อาทิตย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยใช้กับใคร เขาละมือจากงานทันทีแล้วเดินออกไปตะโกนสั

  • ผมก็แค่กาฝากของเขา   บทที่ 25 หวง

    บทที่ 25 หวงสายตาทั้งสามคู่หันขวับไปมองผู้มาใหม่เป็นตาเดียว อาทิตย์เดินตรงมาที่วงสนทนาด้วยท่าทางคุกคามเล็กน้อยตามสไตล์คนขี้หวง สายตาคมกริบของเขาพุ่งตรงไปที่ลูกชิ้นเป็นคนแรกเขาสนใจแค่คนอวบอ้วนตรงหน้าเขาแค่นั้น“ท่าทางมีความสุขกันจังเลยนะ” น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะประชดประชันทำเอาเก้าถึงกับหัวเราะในลำคอ อาทิตย์ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะ จ้องมองความใกล้ชิดของคนทั้งคู่ด้วยแววตาขุ่นมัว“เรื่องของพวกกูไหมล่ะ ทำไมต้องรายงานมึงด้วยวะ” เก้าลอยหน้าลอยตาตอบกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน ท้าทายอำนาจมืดของเพื่อนรักอย่างนึกสนุก“กวนตีน...” อาทิตย์สบถด่าเพื่อนเบา ๆ แต่ฝีเท้ากลับรีบก้าวเข้ามาในวงสนทนาอย่างรวดเร็ว เขาไม่ยอมปล่อยให้มีช่องว่างระหว่างคนทั้งคู่แม้เพียงนิ้วเดียวน้าหญิง ที่เห็นท่าไม่ดีและไม่อยากขัดจังหวะพวกหนุ่ม ๆ จึงรีบออกตัวเพื่อเปิดทางให้เจ้าของที่ตัวจริงได้จัดการ“เด็ก ๆ คุยกันไปก่อนนะจ๊ะ เดี๋ยวน้าไปดูขนมในครัวเพิ่มมาให้ทานกัน” พูดจบเธอก็เลี่ยงออกไป “มึงมาทำไมไม่บอกกูสักคำวะเก้า” อาทิตย์พูดพลางแทรกตัวลงนั่งข้างลูกชิ้นอย่างถือวิสาส

  • ผมก็แค่กาฝากของเขา   บทที่ 24 ขอโทษให้โอกาสได้ไหม

    บทที่ 24 ขอโทษให้โอกาสได้ไหมท่ามกลางความเงียบสงัดของค่ำคืน ภายในห้องนอนที่คุ้นเคย อาทิตย์ค่อย ๆ เปิดประตูและแทรกตัวเข้ามาอย่างเงียบเชียบเหมือนที่เขาเคยทำ ทว่าคราวนี้หัวใจของเขาไม่ได้เต็มไปด้วยความรุ่มร้อนอย่างครั้งก่อน แต่มันกลับเต็มไปด้วยความประหม่า เขาค่อย ๆ ล้มตัวลงนอนเคียงข้างร่างอวบที่นอนรออยู่ก่อนแล้ว“พี่มาแล้วครับ...” อาทิตย์กระซิบแผ่วเบาที่ข้างหู กลิ่นหอมจาง ๆ จากตัวลูกชิ้นทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายอย่างประหลาด“ครับ... ชิ้นรอฟังอยู่” ลูกชิ้นพลิกตัวหันมาหา ดวงตากลมหม่นจ้องมองคนตัวโตท่ามกลางความสลัว“เมื่อก่อน... ตอนที่พี่เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ พี่ทำตัวแย่มาก” อาทิตย์เริ่มระบายความในใจด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าเล็กน้อย “พี่ไม่ชอบทั้งเราและน้าหญิง พี่คิดไปเองว่าพวกเรามาเพื่อแทนที่แม่ของพี่ มาเพื่อแย่งความรักและความสำคัญจากพ่อไป... พี่มันบ้าเองที่เลือกจะเกลียดและแกล้งเราสารพัดเพื่อให้เราทนไม่ไหว”“แล้วทำไมถึงต้องไม่ชอบขนาดนั้นล่ะครับ ทั้งที่แม่กับชิ้นก็รักพี่” ลูกชิ้นถามด้วยความสงสัย ไร้ซึ่งร่องรอยของความโกรธแค้น“พี่

  • ผมก็แค่กาฝากของเขา   บทที่ 23 ใส่ใจ

    บทที่ 23 ใส่ใจหลังจากกลับมาพักฟื้นที่บ้านได้สักพัก ร่างกายของลูกชิ้นก็เริ่มกลับมาแข็งแรงสดใสเหมือนเก่า แม้ความทรงจำเกี่ยวกับชายหนุ่มนัยน์ตรงหน้าจะยังคงเป็นสีขาวโพลน แต่ลูกชิ้นก็พยายามทำตัวให้ชินกับพี่ชายคนใหม่ที่ขยันเอาอกเอาใจเขาจนผิดสังเกตลูกชิ้นเลือกที่จะช่วยหญิงหยิบจับงานบ้านและเข้าครัวทำอาหาร แทนการออกไปช่วยงานที่ล้งมะพร้าวเหมือนแต่ก่อน ทว่าทุกเที่ยง... อาทิตย์ มักจะหาข้ออ้างกลับมากินข้าวที่บ้านเสมอ ทั้งที่ปกติเขาจะหมกตัวอยู่ที่ล้งจนดึกดื่น“ลูกชิ้น... วันนี้มีอะไรกินครับ กลิ่นหอมโชยไปถึงหน้าบ้านเลย” อาทิตย์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลพลางเดินเข้ามาในห้องครัว สายตาคมจับจ้องเพียงร่างอวบที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดสำรับก่อนที่ลูกชิ้นจะทันตั้งตัว อาทิตย์ก็ขยับเข้าไปใกล้แล้วเอื้อมมือไปบีบแก้มอวบๆ ที่กำลังเคี้ยวขนมตุ่ยๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยวเพี๊ยะ!!!!“โอ๊ย! ตีพี่ทำไมครับเนี่ย” อาทิตย์แสร้งทำเสียงน้อยใจพลางลูบหลังมือตัวเองปรือๆ“ก็พี่อาทิตย์ชอบมาหยิกมาจับแก้มชิ้นอยู่เรื่อยเลย ชิ้นไม่ใช่เด็กแล้วนะครับ” ลูกชิ้นขมวดคิ

  • ผมก็แค่กาฝากของเขา   บทที่ 22 เราเคยรู้จักกันเหรอครับ

    บทที่ 22 เราเคยรู้จักกันเหรอครับภายในห้องพักฟื้นที่เคยเต็มไปด้วยเหล่าแพทย์และพยาบาลที่เข้ามาประเมินอาการอย่างละเอียด ผลสรุปจากคุณหมอเจ้าของไข้ทำให้หัวใจของอาทิตย์ร่วงหล่นลงสู่เหวอีกครั้ง คำวินิจฉัยนั้นเรียบง่ายแต่กลับหนักอึ้งเหมือนหินก้อนใหญ่ที่ทับลงบนอกของคนฟังจนแทบหายใจไม่ออก“คนไข้มีภาวะสูญเสียความทรงจำบางส่วนครับ เหมือนสมองจะเลือกปิดกั้นเหตุการณ์หรือบุคคลที่สร้างความสะเทือนใจ และจะเลือกจำเฉพาะสิ่งที่เขารู้สึกปลอดภัยหรืออยากจำเท่านั้น” คุณหมอกล่าวเสียงเรียบ อาทิตย์ฟังแล้วถึงกับชาวาบไปทั้งตัว เพราะคนที่สร้างความสะเทือนใจให้ลูกชิ้นมากที่สุด... ก็คือเขาเอง“แต่ภาพรวมร่างกายดีขึ้นมากแล้วครับ ก็เริ่มเตรียมตัวกลับบ้านไปพักฟื้นต่อได้เลย”“ครับ... ขอบคุณครับหมอ” เขาเอ่ยขอบคุณด้วยน้ำเสียงที่เลื่อนลอย แม้ร่างกายลูกชิ้นจะกลับมาปกติ แต่ตัวตนที่เคยรักเขาและเจ็บปวดเพราะเขาดูเหมือนจะเลือนหายไปพร้อมกับอุบัติเหตุครั้งนี้เขานั่งเงียบอยู่ตรงมุมห้อง มองดูหมอเก้าที่ขยับเข้าไปชวนร่างอวบบนเตียงสนทนา เพื่อทดสอบความจำในเบื้องต้น อาทิตย์นั่งมองอยู่ห่าง ๆไม่แม

  • ผมก็แค่กาฝากของเขา   บทที่ 21 คุณเป็นใคร?

    บทที่ 21 คุณเป็นใคร?เวลาเกือบสองชั่วโมงหน้าห้องฉุกเฉินช่างยาวนานราวกับผ่านไปเป็นปี อาทิตย์นั่งกุมมือตัวเองที่สั่นเทา สายตาจับจ้องไปยังบานประตูสีขาวโพลนไม่วางตา กระทั่งไฟหน้าห้องดับลงพร้อมกับการปรากฏตัวของนายแพทย์ในชุดสีเขียวสะอาดตาที่ก้าวออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย“ท่านใดเป็นญาติคนไข้ครับ?”“ผมครับ!” อาทิตย์ผุดลุกขึ้นยืนเป็นคนแรก น้ำเสียงร้อนรนจนแทบจะถลาเข้าไปคว้าไหล่หมอ“ดิฉันค่ะ... ฉันเป็นแม่ของแกค่ะคุณหมอ”หญิงรีบก้าวตามมาติด ๆ ดวงตาที่บวมช้ำจากการร้องไห้จ้องมองหมออย่างมีความหวัง“หมอทำการผ่าตัดช่วยเหลือคนไข้จนพ้นขีดอันตรายแล้วนะครับ ร่างกายบอบช้ำหนักแต่โชคดีที่ไม่โดนจุดสำคัญมากนัก ทว่า...” คุณหมอเว้นจังหวะเล็กน้อยพลางปรับสีหน้าให้จริงจังขึ้น“เนื่องจากศีรษะได้รับการกระแทกอย่างรุนแรง ผลข้างเคียงที่อาจเกิดขึ้นคือความทรงจำของคนไข้อาจจะกลับมาไม่ครบถ้วนร้อยเปอร์เซ็นต์ หรืออาจจะหลงลืมเหตุการณ์บางช่วงไป ซึ่งต้องรอให้คนไข้ฟื้นขึ้นมาเพื่อประเมินอาการอย่างละเอียดอีกครั้งครับ ตอนนี้หมอจะย้ายคนไข้ไปพักฟื้นที่ห้องปลอดเชื้อก่อนนะครับ”

  • ผมก็แค่กาฝากของเขา   บทที่ 5 แค่สงสาร

    บทที่ 5 แค่สงสารไอแดดเริ่มแผดเผาจนถนนลาดยางส่งไอความร้อนระอุ ลูกชิ้นปั่นจักรยานคันเดิมออกมาด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง ขาที่เริ่มล้าจากการปั่นรอบแรกต้องออกแรงถีบส่งร่างอวบอัดให้ฝ่าลมร้อนไปที่ร้านพี่นุชอีกครั้งเขากำชับกับแม่ค้าเสียงสั่นว่าขอ "ไม่หวานเลย" แม้พี่นุชจะมองมาด้วยความเห็นใจแต่ลูกชิ้นก็ทำเพียงฝ

  • ผมก็แค่กาฝากของเขา   บทที่ 4 เจ้าของสวนคนใหม่

    บทที่ 4 เจ้าของสวนคนใหม่บรรยากาศภายในโดมขนาดใหญ่ที่เคยจอแจด้วยเสียงเครื่องจักร กลับเงียบสนิทลงทันตาเมื่อคนงานนับร้อยชีวิตถูกเรียกมารวมตัวกันตามคำสั่งของเสี่ยสน อาทิตย์ยืนเด่นอยู่ข้างกายผู้เป็นพ่อ ร่างสูงสง่าในมาดนักธุรกิจจากเมืองนอกดูน่าเกรงขามจนไม่มีใครกล้าสบตา“ฟังทางนี้ทุกคน!” เสี่ยสนประกาศก้อง

  • ผมก็แค่กาฝากของเขา   บทที่ 3 กาฝาก

    บทที่ 3 กาฝากเช้าวันรุ่งขึ้นแสงแดดอ่อนยามรุ่งสางเริ่มสาดส่องทาบทับลงบนยอดพร้าวที่พลิ้วไหวตามแรงลม บรรยากาศรอบกายดูร่มรื่นทว่าในใจของลูกชิ้นกลับหม่นหมองเหมือนมีเมฆฝนตั้งเค้า เขาตื่นขึ้นมาเตรียมตัวตั้งแต่ตีห้า จัดแจงเสื้อผ้าที่ดูรัดกุมพร้อมลุยงานตามคำสั่งเมื่อคืนร่างอวบสะดุ้งสุดตัวจนไหล่สั่น เมื่อเ

  • ผมก็แค่กาฝากของเขา   บทที่ 2 สะเออะ

    บทที่ 2 สะเออะ แสงโพล้เพล้ตะวัน ลาลับขอบฟ้าไปแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงความมืดมิดที่เข้าปกคลุมสวน อาทิตย์ทอดกายลงบนเตียงกว้างในห้องนอนเดิมของเขา ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางอารมณ์ที่คุกรุ่นทำให้เขาเผลอหลับไปครู่ใหญ่ ทว่าในจังหวะที่สติกำลังก้ำกึ่งระหว่างความฝันและความจริง เสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาก๊อก

فصول أخرى

قد تعجبك أيضًا

استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status