All Chapters of นางร้ายทะลุมิติ ยุค70: Chapter 71 - Chapter 80

บทที่ 71 ครอบครัวเห็นแก่ตัวเมื่อกินอาหารเสร็จเฉิงจี้หยวนจึงพาภรรยาเด็กขับรถไปดูโกดังที่บอกไว้ หลี่อิงอิงพอใจที่แห่งนี้มาก ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าสามีของเธอนั้นรวยแค่ไหน มีโกดังให้เช่าไม่รู้เท่าไหร่ เธอบอกให้สามีพาไปดูบ้านและร้านค้าที่สำนักงานขาย แต่ไม่มีเลย ช่วงนี้ยังไม่มีคนปล่อยขาย เธอได้มาเพียงที่ดินไม่กี่แปลง คนที่จ่ายเงินก็ไม่ใช่เธออีกเช่นเคยมีสามีสายเปย์ก็ต้องทำใจ และเธอให้ใส่ชื่อเป็นของสามี ตัวเธอนั้นอายุยังไม่ถึงที่จะซื้อสิ่งของแบบนี้ได้“ภรรยาครับจะหน้ามุ่ยทำไม ครั้งหน้าเราค่อยมาดูใหม่ พี่สั่งพนักงานขายที่สำนักงานไว้แล้วหากมีร้านค้าหรือบ้านอยากจะขายให้มาแจ้งที่ตระกูลเฉิง”เขาไม่เข้าใจภรรยาจริงๆ ในเมื่อทรัพย์สินของเขามีมากมายขนาดนั้นเธอยังจะซื้อทำไมอีก“อีกไม่นานก็กลับไห่หนานแล้ว ไม่รู้เมื่อไหร่จะได้กลับมา หนูอยากได้นี่”หลี่อิงอิงหน้ามุ่ยกอดอก ทำให้สามีอย่าเฉิงจี้หยวนต้องเอามือบีบจมูกด้วยความหมั่นเขี้ยว จากนั้นไม่นานทั้งสองคนก็กลับมาถึงบ้าน“กลับมาแล้วค่ะ อิงอิงคนสวยกลับมาแล้ว”หลี่อิงอิงเดินเข้ามาในห้องโถงก็เจอกับพี่ชายคนโตและเสี่ยวหลินนั่งคุยกันอยู่ โดยมีพี่ไท่เป่าเป็นผู้รับฟัง

บทที่ 73 ลุงใหญ่กำลังมา“ขอประทานโทษนะครับคุณผู้ชายคุณผู้หญิงทั้งหลาย โปรดเห็นใจผมหน่อยได้ไหม มีเนื้ออยู่ในมือแต่ไม่สามารถกินได้ ต้องรออีกนานเลยกว่าจะกลับไปที่หมู่บ้าน ดังนั้นทุกคนช่วยเห็นใจผมด้วยครับ”ไท่เป่าพูดอย่างไม่ยินยอมคนเดียว มีอย่างที่ไหน แต่ละคนได้กินเนื้อแล้วทั้งนั้น มีแต่เขาที่กว่าจะข่มตาหลับได้แต่ละคืน เพราะชุดนอนไม่ได้นอนของคนรัก และต้องใช้แม่นางทั้งห้าช่วยตัวเองทุกคืนกว่าจะข่มตาหลับได้ส่วนคนรักของเขาน่ะเหรอ อย่าให้พูดต่อให้ไฟไหม้บ้านเมื่อหัวถึงหมอนเสี่ยวหลินไม่มีทางตื่นแถมยังกอดเขาแน่นทุกคืนอีก คงคิดว่าเขาเป็นหมอนข้างเมื่อทุกคนได้ฟังไท่เป่าพูดอย่างไม่ยินยอมกลับทำให้ทั้งโต๊ะอาหารอบอุ่นไปด้วยเสียงหัวเราะ พ่อบ้านเทียนและป้าเจียวที่ยืนมองอยู่ทำให้เกิดรอยยิ้มบนใบหน้าของทั้งสองคน“ดูนายท่านมีความสุขมากเลยนะคะพี่”“ใช่ นานแค่ไหนแล้วที่ไม่เห็นนายท่านหัวเราะเต็มเสียงและมีความสุขแบบนี้ ต้องขอบคุณนายหญิงเหลือเกินที่เข้ามาในชีวิตของนายท่าน”พ่อบ้านเทียนตอบภรรยาด้วยรอยยิ้มเช่นกัน เขาหวังว่านายท่านและนายหญิงคนก่อนจะมองลงมาแล้วมีความสุขเช่นกัน ที่ลูกชายและหลานชายของท่านเจอกับความสุข

บทที่ 75 ลุงใหญ่มาแล้วหลี่อิงอิงก้มหน้าลงไม่นานเมื่อเงยหน้าขึ้นมา ใบหน้างดงามของหลี่อิงอิงกลับมีน้ำตาไหลอาบแก้ม เหมือนผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก ทำให้คนอย่างเฉิงจี้หยวนที่คอยมองภรรยาอยู่ตลอดเวลาตกใจรีบกลับมาหาภรรยาตัวน้อย“อิงอิง เกิดอะไรขึ้น ใครทำอะไรหนู”ถึงแม้เสียงของเฉิงจี้หยวนยามที่พูดกับภรรยาจะอ่อนโยน แต่สายตาของเขาที่มองไปที่คุณหญิงคุณนายทั้งหลายแฝงไปด้วยความโกรธและดุดัน“พี่จี้หยวน พี่ตอบหนูได้ไหม ว่าหนูไม่ได้แย่งพี่มาจากหลานสาวของคุณนายรอง หากพี่อยากจะแต่งงานกับเธอ หนูพร้อมจะหลีกทางให้ หนูจะได้กลับไปไห่หนาน พี่เองก็จะได้อยู่กับเจ้าสาวตัวจริงของพี่”หลี่อิงอิงพูดด้วยเสียงสะอื้น น้ำตาอาบแก้ม ใครเห็นก็สงสาร ทำให้ใจของสามีอย่างเฉิงจี้หยวนนั้นแทบแตกเพราะภรรยาตัวน้อยร้องให้เสียใจด้วยเรื่องพวกนี้ เขาไม่ควรรับปากมางานเลี้ยงบ้าๆนี้เลย“ไม่จริงครับ หนูเป็นคนรักของพี่ หนูเป็นภรรยาพี่ พี่จะอยากไปแต่งงานกับคนอื่นอีกทำไม งานแต่งงานระหว่างพี่กับหลานสาวของคุณนายรอง พี่ไม่รู้เรื่องเลยสักนิดเดียว ตอนนั้นพี่ยังเป็นชาวบ้านในหมู่บ้านอยู่เลย แล้วพี่จะเอาเวลาไหนมาจัดงานแต่งอีกทั้งตอนที่พี่รู้เรื่อ

บทที่ 77วางยา/ซ้อนแผนทั้งสองคนพูดคุยกันพักใหญ่ ป๋ายเจินจูจึงเดินกลับไปที่ตึกของตัวเอง โดยไม่รู้เลยว่ามีสาวน้อยคนหนึ่งแอบฟังและได้ยินเรื่องราวทั้งหมด จากนั้นรีบวิ่งไปหาพ่อบ้านเทียนและป้าเจียวสุดขา จะให้วิ่งเร็วกว่านี้ก็คงไม่ได้ เพราะขาเธอสั้น ซือหยูได้แต่สงสัยว่าตอนเธอคลอดแม่ทำเธอร่วงหรือหล่นหรือเปล่า เธอถึงได้ตัวแค่นี้เมื่อเจอทั้งสองคนแต่เห็นว่ามีคนงานอื่นอยู่ด้วยเธอจึงหยุดวิ่งและค่อยๆเดินเข้ามา“ลุงเทียน ป้าเจียว หนูจะขอเบิกเงินเดือนก่อนได้ไหม พอดีว่าต้องใช้ด่วน”“อืม ได้สิ”พ่อบ้านเทียนคิดว่าซือหยูต้องมีเรื่องมารายงาน ปกติแล้วเด็กสาวคนนี้ไม่เคยเบิกเงินเดือนก่อน จากนั้นทั้งสามคนเดินออกมาที่ห้องทำงานของพ่อบ้าน เมื่อเข้ามาถึงซือหยู จัดการปิดประตูอย่างแน่นหนา แล้วเล่าทุกอย่างที่เธอได้ยินมาให้ฟัง“แล้วได้ยินไหมว่าวันไหนที่ทั้งสองคนจะลงมือ” พ่อบ้านเทียนถามเสียงเครียด“ไม่รู้วันที่แน่ชัด แต่คงจะเร็วๆ นี้ ก่อนที่นายท่านและนายหญิงจะแต่งงานกัน” ซือหยูตอบตามความคิดของตัวเอง“พี่เทียนน้องคิดว่าเราต้องแจ้งเรื่องนี้แก่นายหญิงก่อน น้องคิดว่านายหญิงคงมีวิธีรับมือ นี่อาจจะเป็นโอกาสดีที่จะให้ทั้งสอ

บทที่ 79 ศัตรูที่มองไม่เห็นวันต่อมาหลังจากกินมื้อเช้าเรียบร้อยแล้ว หลี่อิงอิงและทุกคนไปที่ห้างสรรพสินค้า เพื่อจะไปตัดชุดที่ร้านของฟางเซียน ฟางเซียนเองก็ดีใจที่หลี่อิงอิงมาตัดชุดแต่งงานที่นี่ และรวมไปถึงของญาติๆอีกด้วย แต่ละคนเมื่อวัดตัวเสร็จแล้วต่างก็พากันมานั่งรอหลี่อิงอิงจึงบอกให้พี่อาเฟินพาลุงและป้ารวมไปถึงพี่เหวินโปและแม่ไปเที่ยวกันก่อน เพราะเธอและเสี่ยวหลินต้องตัดชุดแต่งงาน เธอกลัวทุกคนจะเบื่อ อีกอย่างมาเที่ยวปักกิ่งทั้งทีจะให้อุดอู้อยู่แต่ที่บ้านก็ไม่ใช่เรื่อง วันนี้ซือหยูติดสอยห้อยตามเธอมาด้วย หลี่อิงอิงจึงให้ไปเที่ยวกับทุกคนจะได้คอยดูแลป้าสะใภ้เธอด้วย“นายหญิงให้หนูไปเที่ยวได้จริงๆเหรอคะ” ซือหยูตื่นเต้นดีใจ ถึงแม้เธอจะอยู่ปักกิ่ง แต่ไม่เคยไปเที่ยวไหน เพราะต้องทำงานส่งตัวเองเรียนและส่งเงินให้แม่และยาย“จริงสิ ฉันจะโกหกทำไม หรือว่าเสี่ยวหยูไม่อยากไป”หลี่อิงอิงถามด้วยรอยยิ้ม ถึงแม้ว่าตอนนี้อายุเธอจะห่างซือหยูแค่ปีเดียว แต่จิตวิญญาณของเธอสามสิบแล้ว ทำให้เธอรู้สึกเอ็นดูซือหยูมาก เธอจะถามถึงครอบครัวของซือหยูหลายครั้งแล้ว แต่ไม่มีโอกาสเสียที“อยากไปค่ะ แต่ถ้าหนูไปใครจะดูนายหญิงล่ะ