All Chapters of นางร้ายทะลุมิติ ยุค70: Chapter 1 - Chapter 10

บทที่ 1 ตัวตนของนางร้ายเอมมี่เธออายุสามสิบสองปี เป็นนักแสดงแนวหน้าที่ค่าตัวแพงที่สุด เธอสวยและรวยมาก พ่อแม่เป็นนักธุรกิจแต่ต้องมาประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตตอนที่เธอเรียนจบมหาลัย ทรัพย์สินของเธอนั้นมีหลายร้อยล้าน เอมมี่เป็นลูกสาวคนเดียวไม่มีพี่น้องที่ไหน แต่มีญาติพี่น้องทั้งฝ่ายพ่อและแม่ที่คอยจะมาฮุบสมบัติของเธอเอมมี่เคยมีคนรักที่กำลังจะแต่งงานกัน เขาเป็นพระเอกที่คนทั้งประเทศรู้จัก เมื่อสองปีก่อนเธอตั้งใจจะไปเซอร์ไพรส์วันเกิดด้วยสิ่งที่มีค่าที่สุดสำหรับลูกผู้หญิง เพราะเธอมั่นใจแล้วว่าคนๆนี้คือสามีของเธอ แต่แล้วเธอกลับเซอร์ไพรส์กว่าเมื่อมาเจอคนรักกำลังมีอะไรกับเพื่อนสนิทของเธออย่างลิตา“ถ้าเสร็จแล้วก็บอกฉันด้วยนะฉันจะรออยู่ด้านนอก หรือจะให้ฉันมองต่อก็ได้นะไม่ขัด” เอมมี่พูดอย่างเชิดหน้า ทั้งๆที่ในใจนั้นเจ็บแสนเจ็บ“เอมมี่ คุณอย่าเข้าใจผิดนะ พี่ไม่ได้รักลิตา เราแค่สนุกกันเฉยๆ” เมฆหรือเมฆาพูดอย่างตกใจไม่คิดว่าคนรักจะเข้ามาเห็นแบบเต็มๆอย่างนี้“ฉันเข้าใจไม่ผิดหรอก เอาเป็นว่าฉันรอข้างนอกก็แล้วกัน เห็นภาพนี้แล้วอุจาดตา”เอมมี่พูดจบก็สะบัดหน้าเดินออกมา ไม่นานเมฆคนรักของเธอก็เดินตามออกมาแล้วจับ

บทที่ 3 เตรียมของปัจจัยสี่เอมมี่เมื่อกลับมาถึงบ้านเธอก็ลิสต์รายการแต่ละอย่างที่ต้องเตรียมไป สิ่งที่สำคัญที่สุดคือปัจจัยสี่นั่นก็คือ อาหาร เครื่องนุ่งห่ม ยารักษาโรค และที่อยู่ แต่ละรายการเธอจะมีปลีกย่อยแต่ละอย่างที่ละเอียดยิบ อย่างเช่นอาหาร เนื้อสัตว์ทั้งหลายที่เธอลิสต์รายการมาทุกอย่าง เธอไม่รู้หรอกว่าที่นั่นจะเป็นยังไง เอาไปเหลือดีกว่าขาด จากที่เธออ่านในนิยายมา บางอย่างก็ยังทำเงินได้หากเธอรู้แหล่งปล่อยของออกตัวเธอเองนั้นเป็นนักธุรกิจด้วยนอกเหนือจากเป็นนักแสดง เวลาสั่งของครั้งละมากๆ จึงไม่ใช่ปัญหา เพราะเธออ้างว่านำไปบริจาคเหมือนอย่างเช่นเนื้อหมู เนื้อไก่ เนื้อวัว เธอสั่งจากโรงฆ่าสัตว์โดยตรงเลย สั่งทีเป็นหมื่นกิโล ไม่ว่าจะเป็นอาหารทะเลแบบแห้งหรือแบบสดเธอก็เอาไปหมด ส่วนพวกข้าวสารข้าวเหนียวหรือแป้งเธอจะสั่งโรงงานเช่นกัน เธอไม่ต้องการตราสินค้าติดที่ถุง เธอต้องการแบ่งให้ใส่ถุงละ ห้ากิโล อาหารทุกอย่างที่สามารถกินได้เอมมี่สั่งไปทั้งหมด แม้แต่เครื่องปรุงทุกชนิดเช่นกัน ยังมีอาหารแช่แข็งทุกชนิดทุกอย่างเธอสั่งจากโรงงานทั้งหมด และขอเวลาเพียงสองอาทิตย์ในการรับของ เธอต้องให้เขาไปส่งที่โกดังดีที

บทที่ 5 หลี่อิงอิงเปลี่ยนไป“สวัสดีค่ะลุงคัง ป้าเหมย”หลี่อิงอิงกล่าวทักทายด้วยรอยยิ้ม ซึ่งทำให้ทั้งสองคนได้แต่แปลกใจเพราะว่านานแค่ไหนแล้วที่ทั้งสองคนไม่เคยเห็นรอยยิ้มของสาวน้อยคนนี้เลย“ว่ายังไงอิงอิงมาหาเสี่ยวหลินเหรอ รอก่อนนะเสี่ยวหลินแต่งตัวอยู่ แล้วกินอะไรมาหรือยัง” เซี่ยเหมยถามกลับด้วยความเป็นห่วง“เรียบร้อยแล้วค่ะป้าเหมย หนูตั้งใจจะมาหาเสี่ยวหลินจะถามเรื่องเรียนเสียหน่อยค่ะ”“หืม เราจะกลับไปเรียนต่อเหรอ” คังเทียนเลิกคิ้วถาม บ้านรองหลี่จะยอมให้หลี่อิงอิงเรียนเหรอ ไม่ใช่ว่าเงินเก็บพ่อกับแม่ของเธอหมดไปแล้วหรือไง“ใช่ค่ะ แต่คงจะเรียนต่อแบบปกติลำบากหนูอาจจะสอบเทียบเลื่อนชั้นเอาแทนค่ะ”หลี่อิงอิงคิดว่าถ้าจะให้เธอกลับไปนั่งเรียนก็คงไม่ไหว แต่มันมีการสอบเทียบนี่ เธอเลยตั้งใจจะสอบเทียบแทน ด้วยมันสมองของสาวน้อยคนนี้บวกกับคลังหนังสือที่ีเธอซื้อมา คงจะทำให้เธอสอบเลื่อนชั้นได้ไม่ยาก และในตลาดมืดก็น่าจะมี แต่ปัญหาของเธอคือเธอไม่มีเงินของที่นี่ คงต้องเอาของในมิติไปขายเพื่อที่จะหาเงินก่อน“แล้วบ้านลุงของเราจะให้เรียนต่อเหรอ” เซี่ยเหมยเป็นคนถามแต่เธอไม่กล้าพูดออกมาทั้งหมด“ไม่ยอมก็ต้องยอมค่ะ เพ

บทที่ 7 คุณปู่ออกหน้าทางฝั่งบ้านหลี่และบ้านรองหลี่นั่งกินอาหารกันด้วยอารมณ์โกรธที่ยังไม่หาย ไม่รู้ว่าวันนี้เกิดอะไรขึ้นกับหลี่อิงอิงที่แสนจะขี้ขลาดคนนั้น“พ่อคะ เราจะทำยังไงดี นังอิงอิงมันให้เวลาเราสามวันเองนะคะ ปู่ย่าช่วยหน่อยสิ ถ้าหากต้องย้ายออกจากที่นั่นไม่เท่ากับเรากลัวคำขู่มันเหรอ” หลี่เหยาพูดอย่างไม่ยินยอมเมื่อคิดว่าเธอจะต้องย้ายออกจากบ้านแล้วกลับมาอยู่รวมกับบ้านหลี่ เธออายเขาตาย“ไม่ใช่เพราะแกเหรอที่ไปหาเรื่องนังอิงอิง ไม่อย่างนั้นจะโดนมันไล่ออกจากบ้านหรือไง”หลี่หยวนหันมาตวาดใส่ลูกสาว มีอย่างที่ไหนอยู่ดีไม่ว่าดีไปหาเรื่องจนโดนไล่ออกจากบ้าน ตัวเขาเองก็ไม่ยินยอมเหมือนกัน ไล่ออกแล้วยังไงในเมื่อเขาไม่ออกซะอย่างใครจะทำไม กล้าอกตัญญูไหมล่ะ แต่หลี่หยวนลืมไปว่าเขาไม่ใช่พ่อแม่ของหลี่อิงอิง“แล้วแกจะทำยังไงเจ้ารอง แม่ว่าแกกลับมาอยู่ที่บ้านเราเหมือนเดิมเถอะ ตอนนี้หลี่อิงอิงก็ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว หากว่าหลานแจ้งทางการขึ้นมาจริงๆ จะทำยังไง” นางฉินซื่อพูดกับลูกชาย“ไม่เอาหรอกแม่ อยู่บ้านเจ้าสามก็สบายดีอยู่แล้ว ไม่อยากไปอุดอู้กับครอบครับพี่ใหญ่”หลี่หยวนนั้นไม่ค่อยถูกกับพี่ชายของตัวเองเท่าไห

บทที่ 9 ฉันไม่ใช่นางจิ้งจอกแต่เป็นนางร้ายค่ะหลี่อิงอิงไม่พูดเปล่าเตรียมจะเดินจากไปทำในสิ่งที่พูด เล่นเอาคนบริเวณนั้นตกใจไปตามๆกัน ไม่คิดว่าเธอจะบ้าดีเดือดขนาดนี้“เดี๋ยวก่อนครับ ผมว่าคุยกันดีๆ ก่อนดีกว่านะครับ อย่างน้อยๆก็เป็นญาติกัน” เจ้าหน้าที่แทบจะปาดเหงื่อกับสิ่งที่ต้องเจอ“ไม่คุยแล้วค่ะ เหนื่อยที่จะคุย เผาเลยง่ายกว่า และฉันก็ไม่ผิดด้วย ในเมื่อเป็นบ้านของฉัน จะทำอะไรมันก็เป็นสิทธิ์ของฉัน” หลี่อิงอิงไม่ยอม เธอขี้เกียจคุยแล้ว เผาแล้วสร้างใหม่ง่ายกว่า ถึงแม้จะเสียดายแค่ไหนก็ตาม แต่เธอก็ไม่ใช่หลี่อิงอิงตัวจริงเธอย่อมไม่มีความผูกพันกับบ้านหลังนี้อยู่แล้ว“เสี่ยวหลินไปกันเถอะ เธอหาผ้าเก่าให้ฉันหน่อย เอ๊ะ! ไม่ต้องดีกว่า เพราะในบ้านนั้นมีของอยู่มากมายจุดไฟโยนใส่ทีเดียวไหม้เรียบ”หลี่อิงอิงยังหันไปคุยกับสหายเหมือนว่าเรื่องนี้คือเรื่องปกติสำหรับเธอ“ไม่ได้นะ นังอิงอิง ของในบ้านนั้นมันเป็นของฉัน” หลี่เหยาร้องเรียกอย่างตกใจ แค่พูดว่าจะเผาบ้านเธอเองก็ทำอะไรไม่ถูกแล้ว นี่ยังจะบอกว่าเอาของในบ้านมาเป็นเชื้อเพลิงอีก เธอไม่มีทางยอมเด็ดขาด ของแต่ละอย่างเธอซื้อมาจากในห้างของรัฐแพงๆทั้งนั้น“ฉันไม่สน