Semua Bab นางร้ายทะลุมิติ ยุค70: Bab 61 - Bab 70

บทที่ 62 ทั้งเผาทั้งแจกเช้าวันต่อมาหลังจากที่กินมื้อเช้าเรียบร้อยแล้วแต่ละคนต่างก็ไปทำหน้าที่ของตัวเองตามที่ได้รับมอบหมาย ส่วนหลี่อิงอิงก็เจอกับเหมยลี่ภรรยาอีกคนของนายท่านเฉิง“พี่เหมยลี่ต้องการที่จะไปจากที่นี่จริงๆ เหรอ” หลี่อิงอิงยังคงถามย้ำ หากคนไม่มีใจที่จะอยู่ต่อให้รั้งยังไงก็ไม่มีทางอยู่แน่ๆ“ใช่ค่ะ พี่ต้องการจะไปจากที่นี่พร้อมกับอี้คัง” ซวงเหมยลี่ยังคงยืนยันคำเดิม เธอรอเวลานี้มานาน ต่อให้นายหญิงจะดีกับเธอและลูกมากแค่ไหนเธอยังคงต้องการที่จะไป“ตกลง หากพี่จะไป ฉันก็อนุญาต ส่วนอี้คังยังคงได้รับเงินเดือนทุกเดือนเหมือนเดิม ฉันจะให้คนเอาไปให้ทุกเดือน ฉันจะให้ลุงเทียนดูบ้านให้พี่หลังหนึ่ง พี่ไม่ต้องปฏิเสธ อย่างน้อยๆ อี้คังก็เป็นน้องชายของสามีฉัน ส่วนพี่จะมีคนใหม่หรือไม่ฉันไม่สนใจ แต่อี้คังจะต้องได้รับการดูแลที่ดี และต้องได้รับการศึกษาสูงสุดตามที่เขาต้องการ แล้วอย่าลืมให้เขารับรู้ว่าเขาเป็นคนของตระกูลเฉิง มีพี่ชายใหญ่ชื่อเฉิงจี้หยวน แค่นี้ก็พอแล้ว”ถึงแม้ว่าหลี่อิงอิงพูดด้วยรอยยยิ้ม แต่น้ำเสียงที่พูดแฝงไปด้วยความดุดัน เธอไม่รู้หรอกหากน้องชายตัวน้อยของสามีจากไปแล้วจะมีชีวิตอยู่เป็นอย่า

บทที่ 64 จัดการนายท่านเฉิงทางด้านของเฉิงจี้หยวนตอนนี้เขามาถึงกระทรวงเรียบร้อยแล้ว ตำแหน่งที่เขาได้รับนั้นมีห้องทำงานส่วนตัวอยู่ที่นี่ และทางกระทรวงได้เตรียมความพร้อมไว้ให้เขา ดังนั้นเขาจึงพาภรรยาและคนอื่นๆมานั่งรอในห้องทำงานของเขาได้อย่างไม่มีปัญหา แต่ระหว่างทางกลับเจอคนรู้จักมากมายกล่าวทักทายหลายคนที่รู้ว่านายพลเฉิงชายหนุ่มอายุน้อยที่เป็นถึงนายพลระดับสูงและมีต้นตระกูลที่มีอิทธิพลกลับมารับตำแหน่ง ต่างก็พากันเข้าหา ทำให้เฉิงจี้หยวนต้องปั้นหน้าคุยอยู่ตลอดทางเดิน ทั้ง ๆ ที่เขาเป็นคนไม่สนใจใครเลยด้วยซ้ำ แต่ครั้งนี้เขากลับมาเพื่ออำนาจ เขาจึงต้องกล่าวทักทายกลับไป“ท่านนายพลครับ สาวน้อยที่เดินตามท่านเป็นใครเหรอครับ หลานสาวท่านนายพลหรือเปล่า หากว่าใช่ผมจะได้แนะนำให้ลูกชายผมได้รู้จัก” เจ้าหน้าที่ในกระทรวงคนหนึ่งถามขึ้น เขาต้องการที่จะสานสัมพันธ์กับตระกูลเฉิง หากได้เกี่ยวดองกับหลานสาวคนสวยคนนี้คงจะดีไม่น้อยเฉิงจี้หยวนเมื่อได้ยินคนอยากตายพูดแบบนี้ใบหน้าที่ปรากฏรอยยิ้มมุมปากก็มืดครึ้มทันที หลี่อิงอิงเห็นว่าสามีกำลังจะระเบิดอารมณ์ ก็หันมาตอบด้วยรอยยิ้ม“สวัสดีค่ะฉันหลี่อิงอิง เป็นภรรยาของท่านนา

บทที่ 66 การกลับมาของไป๋ช่ายหนิง“พี่หลงจื่อยืนยิ้มอยู่นั่นล่ะ จะกินไหม ผมจะได้ทำเผื่อ” หลี่ฮุ่ยหยางถามอย่างไม่เข้าใจ จะยืนยิ้มทำไมไม่เห็นมีเรื่องอะไรให้ดีใจเลยสักนิดเดียว“กิน” เป็นคำตอบเดียวที่เข้าใจ จากนั้นก็เดินตามหลี่ฮุ่ยหยางเข้าไปในครัว“พี่หลงจื่อจะรอดไหม บอกก็ไม่บอก เฮ้อ!” หลี่อิงอิงถอนหายใจออกมา เธอไม่เข้าใจจริงๆเลย“นั่นสิ พี่นี่ลุ้นแทบแย่ นึกว่าจะได้น้องเขยอีกคนเป็นพี่หลงจื่อซะแล้ว ไม่เข้าใจทำไมไม่กล้าบอก”หลี่ฮุ่ยหมินเขาอยากให้พี่หลงจื่อบอกความในใจก่อนที่หลี่ฮุ่ยหยางจะรู้ว่าพี่หลงจื่อมีตำแหน่งอะไรในกรมทหาร ไม่อย่างนั้นไม่อยากคิดเลย เป็นไปได้เขาอยากให้จับน้องชายเขาปล้ำเสียด้วยซ้ำ ไม่อย่างนั้นน้องชายของเขาหัวเด็ดตีนขาดยังไงก็ไม่มีทางที่น้องรองจะดึงพี่หลงจื่อลงมา ใครไม่รู้บ้างว่าผู้พันนั้นตำแหน่งไม่ใช่ย่อย“หลงจื่อกลัวว่าลุงใหญ่และป้าสะใภ้รับไม่ได้ และกลัวว่าท่านทั้งสองคนจะรังเกียจ” เฉิงจี้หยวนไขข้อข้องใจให้ ถึงสาเหตุที่หลงจื่อไม่กล้าบอกเสียที“โอ๊ย! จะกลัวอะไร พ่อกับแม่รู้มานานแล้ว ว่าเจ้ารองไม่ได้ชอบผู้หญิง ท่านทั้งสองไม่ได้ว่าอะไร ไม่อย่างนี้พวกเราจะอยู่มาถึงยี่สิบปีโดยไม่

บทที่ 68 รักนะเด็กแสบอาเฉินที่ยังอยู่ด้วยกันกับทุกคนเห็นลูกพี่บอกรักแบบนี้ได้แต่เอามือตีหน้าผากตัวเอง ไม่คิดว่าจะกระชับ สั้น และได้ใจแบบนี้ เสี่ยวหลินเองก็เอามือปิดปากกับความเถรตรงของพี่หลงจื่อไม่ได้ หลี่ฮุ่ยหมินก็อึ้งจนพูดไม่ออกเหมือนกัน มีแต่ไท่เป่าที่ยิ้มออกมาคนเดียว“พี่บอกว่าพี่ชอบ พี่รักฮุ่ยหยาง เด็กแสบของพี่ เรารู้ใช่ไหมว่าพี่ไม่ได้ชอบผู้หญิง” หลงจื่อพูดย้ำอีกครั้ง“ครับ รู้ แต่ไม่คิดว่าคนที่พี่ชอบจะเป็นผม” หลี่ฮุ่ยหยางยังอยู่ในอาการตกใจ คนอะไรบอกรักแบบนี้“แล้วเราล่ะ คิดยังไงกับพี่ แต่ไม่ว่าเราจะคิดยังไงพี่ก็จะไม่ให้เราปฏิเสธได้หรอก พี่บอกไว้ก่อน” หลงจื่อพูดด้วยรอยยิ้ม เขาให้โอกาสเด็กแสบของเขาตอบ แต่ไม่ให้ปฏิเสธ“พี่จะถามทำไมในเมื่อบังคับไปแล้ว”“บอกให้รู้เฉยๆ มีพี่แล้วห้ามมองคนอื่นเด็ดขาด พี่หึง พี่หวง จบนะ”หลี่ฮุ่ยหยางมองคนบอกรักเขาด้วยสายตาไม่ยินยอม มีอย่างที่ไหนห้ามปฏิเสธ ห้ามมองนอื่น เฮ้อ! ตามคนแก่ไม่ทันจริงๆ“ครับ ผมก็ชอบพี่ ชอบมานานแล้วด้วย ตั้งแต่ยังไม่สนิทสนมกัน จนมาเข้าใจผิดว่าพี่เป็นคนรักของพี่จี้หยวนนั้นแหละผมจึงได้ตัดใจ”เขาเองเกือบจะตัดใจอีกครั้งแล้วเมื่อไม่กี่

บทที่ 70 ความลับที่ไม่อาจบอกได้“พี่สาว พี่สาวหาผ้ามาตัดได้ไหม”หลี่อิงอิงถามกลับ เธอมองว่าผ้าที่อยู่ในร้านนี้ต่อให้แบบสวยยังไงก็ไม่มีทางที่จะตัดชุดสวยออกมาได้หรอก เพราะมีแต่สีเรียบ ๆ คงทำได้ไม่กี่แบบเท่านั้นที่จะเหมาะกับผ้าแบบนี้“พี่พูดตรง ๆ เลยนะอิงอิง พี่เองก็จนปัญญา หาแบบผ้าใหม่ๆยากมาก โรงงานก็ไม่ปล่อยให้พี่เลย” ฟางเซียนพูดเสียงเศร้า หากเป็นแบบนี้อีกสามเดือน ร้านเธอคงต้องปิดตัวแน่นอน“ถ้าฉันหาผ้ามาให้พี่ได้ พี่สนใจไหม แต่วันนี้ฉันไม่มีแบบติดมือมาด้วย ฉันตั้งใจแค่มาเที่ยว” หลี่อิงอิงยิ้มถาม เธอมีผ้ามากมายในมิติ แม้แต่ผ้าลูกไม้ที่สมัยนี้หายากเธอเองก็มี แม้แต่ผ้าที่จะตัดเสื้อหนาวหรือเสื้อโค้ทเธอก็ยังมี“จริงเหรอ อิงอิงพูดจริงใช่ไหม” ฟางเซียนได้ยินแบบนั้น ใบหน้าที่เศร้าก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาทันที ไม่คิดว่าปัญหาที่หนักอกอยู่นั้น จะได้สาวน้อยคนนี้ขจัดออกไปให้ทั้งหมด“จริงค่ะ แต่อีกสามวันฉันจึงจะเอาตัวอย่างมาให้พี่ดูได้ พี่ตกลงไหม ถ้าพี่ตกลงพี่ก็เตรียมสัญญามาได้เลย ฉันจะส่งแบบมาให้พี่เดือนละสองแบบ แต่อีกไม่นานฉันจะต้องกลับไห่หนานนี่สิ”“พี่จะให้อาเฟินดูแลเรื่องนี้ให้เอง หนูไม่ต้องคิดมาก”