บทที่ 7-1 กล่าวหา

เพราะวันนี้เป็นวันเสาร์สุดท้ายของเดือน ทุกคนจึงต้องช่วยกันปัดกวาดเช็ดถูเครื่องจักรและขัดพื้นโรงงานให้เงาวับ เพื่อเตรียมรับการตรวจเยี่ยมจากเจ้าหน้าที่รัฐ กว่าจะเลิกงานและจัดการทุกอย่างแล้วเสร็จก็เป็นเวลาเกือบสี่ทุ่มแล้ว หลังเลิกงานเฉินเฮ่อแวะมาบอกซูชิงว่าให้เธอรีบกลับบ้านไปก่อนเขาได้เลย เพราะเขายังมีงานให้ต้องจัดการ เนื่องจากเครื่องจักรที่โรงงานเกิดปัญหาเล็กน้อย เฉินเฮ่อจึงต้องอยู่เพื่อจัดการแก้ปัญหาเสียหน่อย ซูชิงกำชับว่าให้เขาดูแลตัวเองให้ดี จากนั้นก็ปั่นจักรยานกลับบ้านพร้อมกับไป๋ม่านที่เลิกงานพร้อมกัน

“พบกันพรุ่งนี้นะม่านม่าน”

“ได้ ไว้เจอกันพรุ่งนี้ เธอปั่นจักรยานกลับบ้านดีดีนะ”

ซูชิงโบกมือบายบายให้กับไป๋ม่าน ก่อนจะเลี้ยวรถจักรยานแยกไปเส้นทางบ้านของตนเอง ตอนนี้ทุกคนต่างเข้านอนไปหมดแล้ว ซูชิงจึงพยายามทำทุกอย่างให้เงียบมากที่สุดเพื่อไม่ให้รบกวนการนอนของคนอื่น หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อยเธอก็ทิ้งกายลงนั่งบนเตียง และหยิบหนังสือเก่าๆ ขึ้นมาอ่านฆ่าเวลา เนื่องจากนอนไม่หลับ

เธออ่านไปได้ครู่หนึ่งก็รู้สึกเบื่อเลยออกมาเดินดูที่ริมหน้าต่าง พบว่าเฉินเฮ่อยังไม่กลับมาเลย ซูชิงนั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ทั้งเรื่องการงาน เรื่องชีวิตนับแต่นี้ รวมไปถึงเรื่องของแม่สามี

ตั้งแต่จำความได้ ซูชิงพบว่าแม่ของเฉินเฮ่อแทบจะไม่สนทนากับใครเลยนอกจากพ่อแม่ของเธอ อีกทั้งเวลาออกไปนอกบ้านก็มักจะปิดหน้าปิดตาบอกว่าไม่ชอบเป็นจุดสนใจของผู้คน ตอนนั้นเธอเองไม่ได้คิดสงสัยอะไร แต่ว่าตอนนี้ซูชิงเริ่มสงสัยขึ้นมาเสียแล้ว

แม่สามีดูมีพฤติกรรมแปลกๆ แต่ซูชิงก็ไม่แน่ใจว่าแปลกตรงไหน

นั่งคิดอะไรต่ออีกครู่หนึ่ง ไม่นานหญิงสาวก็เริ่มง่วงพอขึ้นเตียงได้ก็หลับทันทีเพราะรอเฉินเฮ่อไม่ไหว

ด้านเฉินเฮ่อนั้นกว่าจะซ่อมเครื่องจักรเสร็จก็ปาไปเกือบเที่ยงคืนกว่าๆ แล้ว หลังจากล้างไม้ล้างมือเสร็จเรียบร้อยเขาก็เดินกลับบ้านทันที เมื่อมาถึงก็พบว่าตอนนี้ซูชิงนอนหลับไปแล้ว

ชายหนุ่มเดินมากระชับผ้าห่มขึ้นมาห่มให้เธออย่างใส่ใจ แต่พบว่าซูชิงค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา เมื่อเห็นว่าเขากลับมาแล้วเธอก็รีบลุกขึ้นนั่ง และยกมือขึ้นมาขยี้ตาตนเอง

"อาเฮ่อนายกลับมาแล้วเหรอ?"

เฉินเฮ่อนิ่งงันไปชั่วขณะ เขารู้สึกผิดที่ทำให้เธอตื่นขึ้นมากลางดึกแบบนี้

"ขอโทษนะ ฉันทำเธอตื่น"

“ไม่เป็นไร ทำไมนายเพิ่งกลับมาล่ะ เครื่องจักรมีปัญหาหลายเครื่องเหรอ?”

"อืม กว่าจะจัดการได้ไม่ง่ายเลย แต่ตอนนี้แก้ไขเรียบร้อยแล้ว"

“นายหิวไหม ฉันไปต้มบะหมี่ให้?”

“ไม่ต้องๆ ฉันกินมาจากโรงงานแล้ว เธอนอนต่อเถอะ ฉันจะไปเช็ดตัวที่นอกห้องสักหน่อย”

“อืม”

ซูชิงพยักหน้ารับคำ จากนั้นก็ลุกขึ้นมาจากเตียงและล้วงหยิบของบางอย่างออกมาจากกระเป๋า เฉินเฮ่อที่เช็ดเนื้อเช็ดตัวเสร็จแล้วก็รีบกลับเข้ามาในห้อง เดิมทีเขาคิดว่าซูชิงหลับไปแล้ว แต่กลับเห็นเธอกำลังยืนอยู่ข้างเตียง อีกทั้งในมือยังถือของบางอย่างเอาไว้อีกด้วย

มันคือไม้ปิงปอง

“เธอไปเอาไม้ปิงปองมาจากไหน?”

เฉินเฮ่อถามด้วยความสนใจ เขาชอบเล่นปิงปองมาตั้งแต่เด็ก เพียงแค่ได้เห็นไม้ปิงปองมันก็ทำให้เขามีความสุขขึ้นมาแล้ว

ซูชิงส่งยิ้มให้เฉินเฮ่อ ทำเอาชายหนุ่มหัวใจเบ่งบานขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

“ฉันซื้อมาให้นาย เป็นไงชอบไหม? นายจะได้เอาไว้ฝึกก่อนลงแข่งขันจริง ถ้านายหาคู่ซ้อมไม่ได้ ฉันจะเป็นคู่ซ้อมให้นายเอง”

ซูชิงบอกอย่างกระตือรือร้นทำเอาเฉินเฮ่ออดยิ้มออกมาไม่ได้ ชายหนุ่มคิดจะเอ่ยปากบอกว่ามันเปลืองเงินเธอไม่ควรซื้อมา แต่ซูชิงเหมือนจะอ่านความคิดของเขาออก เธอจึงชิงพูดขึ้นมาเสียก่อน

“ห้ามบอกว่ามันเปลืองเงิน ถือซะว่าตอบแทนที่นายซื้อรองเท้าให้ฉันแล้วก็ขอบคุณที่นายเอาน่องไก่ทอดมาให้ฉันกิน ตกลงไหม?”

"ก็ได้”

เฉินเฮ่อรับคำอย่างว่าง่าย แล้วจึงรับไม้ปิงปองจากซูชิงมาถือเอาไว้ แม้จะไม่ได้เป็นไม้ปิงปองราคาแพง แต่มันก็ทำให้เขารู้สึกอบอุ่นใจอย่างประหลาด

ไม่เพียงแค่ไม้ปิงปองซูชิงยังมอบผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งให้กับเฉินเฮ่ออีกด้วย

“ให้นาย ฉันเคยรับปากว่าจะทำให้ รับไปสิ”

เฉินเฮ่อมองผ้าเช็ดหน้าที่ซูชิงทำให้ด้วยแววตาที่สั่นไหว แล้วจึงยื่นมือไปรับผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นมาเก็บเอาไว้ บรรยากาศในห้องนอนดูแปลกประหลาดขึ้นมาทันที ทำเอาซูชิงเริ่มวางหน้าไม่ถูก หญิงสาวจึงแกล้งหาวออกมา

“โอยง่วง รีบนอนกันเถอะ พรุ่งนี้ยังต้องตื่นแต่เช้า”

“อืม”

ทั้งสองคนเข้านอนด้วยกันเหมือนเช่นทุกวัน แต่คืนนี้มันพิเศษขึ้นไปอีก เมื่อเฉินเฮ่อคิดถึงไม้ปิงปองและผ้าเช็ดหน้าที่ซูชิงมอบให้ก็มีความสุขจนลืมความเหน็ดเหนื่อยจากงานไปจนหมดสิ้น ส่วนซูชิงก็รู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก

แสงตะวันยามเช้าสาดส่องผ่านช่องหน้าต่างไม้เข้ามาให้ความรู้สึกอบอุ่น วันนี้เฉินเฮ่อไม่ได้ไปแบกข้าวสารที่ตลาดมืดเหมือนเช่นทุกวัน แต่ช่วยซูชิงทำอาหารเช้ากินกันอย่างง่ายๆ ก่อนไปทำงาน อาจเพราะความสัมพันธ์ของคนทั้งสองเริ่มต้นมาจากความเป็นเพื่อน จึงทำให้สนิทสนมกันมากกว่าสามีภรรยาคู่อื่นๆ ซูชิงรู้มานานแล้วว่าเฉินเฮ่อนั้นทำงานเก่ง นอกจากงานนอกบ้านแล้ว งานทำครัวเขาก็มีฝีมือไม่แพ้ใคร อีกทั้งยังทำออกมาได้อร่อยมากอีกด้วย มื้อเช้าของวันนี้จึงอร่อยเป็นพิเศษ

ทว่าความสงบสุขในยามเช้ากลับถูกทำลายลงไปเสียดื้อๆ

"เฉินเฮ่อ! ออกมาเดี๋ยวนี้!”

เสียงตะโกนเรียกที่ดังขึ้นหน้าบ้าน ทำเอาเฉินเฮ่อและซูชิงต้องหันมาสบตากันอย่างสงสัยใคร่รู้ หญิงสาวรีบคว้าเสื้อคลุมพนักงานมาสวมแล้วรีบเดินออกไปเปิดประตู เมื่อเดินออกไปเธอก็ได้พบกับหัวหน้าจ้าว ผู้ดูแลโกดังอะไหล่เครื่องจักรที่กำลังยืนเท้าเอวอยู่หน้าบ้าน พร้อมกันนั้นเขายังพากลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดคนงานสามสี่คนติดตามมาด้วย ที่ทำให้ซูชิงแปลกใจกว่าเดิมก็คือหลินอวี้ก็ติดตามมาพร้อมกับหัวหน้าจ้าวด้วยเช่นกัน พวกเขายืนกอดอกมองมาที่เธอและเฉินเฮ่อด้วยสายตาเย็นชาและดูแคลน

"มีอะไรหรือคะหัวหน้าจ้าว?"

ซูชิงเอ่ยถามด้วยความสงสัย เฉินเฮ่อที่ยืนอยู่ข้างภรรยาก็มองหัวหน้าจ้าวด้วยแววตาที่เจือไปด้วยความสงสัยเช่นเดียวกัน หัวหน้าจ้าวส่งเสียงเหอะออกมา ก่อนจะชี้หน้าต่อว่าเฉินเฮ่อทันที

"เกิดอะไรขึ้นงั้นรึ? อะไหล่เฟืองทองเหลืองและเศษเหล็กเกรดเอในโกดังหายไปน่ะสิ! หลายวันมานี้มีคนเห็นไอ้เฉินเฮ่อสามีของเธอแอบมุดเข้าไปในห้องใต้ดินหลังเลิกงานทุกวัน อีกทั้งยังทำตัวลับๆ ล่อๆ อีกด้วย แล้วเมื่อคืนเขาก็เป็นคนสุดท้ายที่อยู่ในห้องเครื่องจักร พวกเราเลยสงสัยว่าเฉินเฮ่อจะขโมยของในโรงงานออกไปขายที่ด้านนอก!"