All Chapters of รักนี้โหดเอาเรื่อง (Savage Love): Chapter 101 - Chapter 110

“เจ็ดแสนค่ะ” มิ่งขวัญมือสั่นเล็กน้อย เธอกล้ามากจริงๆ ตอนนี้เงินในบัญชีรวมๆกันแล้วแค่ห้าแสน หากคัลเลนแพ้ ค่าเทอม ค่ากิน ค่าใช้ของเธอก็จะหายไป ยังต้องติดลบอีกสองแสน เสียหน้าด้วย“เอาสิ ฉันให้เธอหนึ่งล้านถ้าเขาชนะ แต่หากแพ้ เธอต้องคืนฉันเจ็ดแสน พร้อมออกไปจากชีวิตคัลเลน”“ได้สิคะ”มิ่งขวัญคำนวณความเสี่ยง เขามีโอกาสชนะหรือเปล่า มองลงไปบนเวทีมวยตอนนี้ทำไมเป็นฝ่ายถูกไล่ต้อนจนมุม สวนคืนไม่ได้สักหมัดเลย เงินของเธอ อนาคตของเธอ ฝากไว้ที่เขาแล้วจริงๆ มิ่งขวัญหน้าซีด เหงื่อเม็ดเล็กซึมบนหน้าผาก แม้วีไอพีจะอยู่ในห้องแอร์ แต่มันเหมือนกลางแดดพระอาทิตย์เที่ยงวันเลย“ไม่มีพักยกเหรอคะ” มิ่งขวัญหันไปถามโจนาส ต่อยกันมานานแล้ว ทำไมไม่ลั่นระฆังให้พักสักที“พี่เคยบอกแล้ว คนชนะเท่านั้นที่จะยืนอยู่ได้”มิ่งขวัญหน้าไร้สี ไม่มีพักยกคัลเลนก็ต้องสู้ต่อเนื่อง และยิ่งแย่เข้าไปใหญ่เพราะเธอไม่เห็นกรรมการให้คะแนนสักคน การชกครั้งนี้ต้องน็อคเอ้าท์เท่านั้น เจ้ายักษ์นั่นเอาแต่อัดลำตัวเขาไม่หยุด เป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆต้องแย่แน่“พี่คัลเลน หนูหมดตัวจะทำยังไง”“ลงไปเชียร์มันก็ได้นะ วางเดิมพันไม่ใช่น้อยๆ” โจนาสเสนอแนะ เขาเห็นขามิ่

เขาควักท่อนกายร้อนระอุออกมาแล้ว แต่พอได้ยินน้ำเสียงสั่นเครือเจือสะอื้นก็เหมือนคืนสติ ความโกรธทั้งหมดแทบจะถูกกลืนลงท้องไป ทำไมเขาทำให้ผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่งกลัวได้ขนาดนี้กัน อารมณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่มันคืออะไร โกรธ? โมโหมากขนาดนั้นเลยหรือยังไง? คัลเลนค่อยๆแต่งตัวให้มิ่งขวัญ เขาดึงเธอมากอด และยิ่งไม่เข้าใจการกระทำของตัวเองในตอนนี้เข้าไปใหญ่ รู้สึกผิดเป็นตั้งแต่เมื่อไรกัน“ไม่ต้องร้องแล้ว ฉันจะไม่รุนแรงกับเธออีก” คัลเลนกอดมิ่งขวัญแน่นมาก ใบหน้ากว่าครึ่งซีกของเธอจมอยู่ในอ้อมอกแกร่งเรียบร้อยมันเป็นความรู้สึกที่อธิบายยาก ประโยคปลอบกึ่งสัญญานั่นก็ห้วนๆ ไม่ใช่แบบที่เธอชอบเลย แต่ทำไมฟังแล้วถึงทำตัวไม่ถูกกันนะ จะพูดอะไรต่อไปดี“หนูอยากกลับห้องค่ะ”“ไปดิ เดี๋ยวเปลี่ยนชุดก่อน”คัลเลนคลายกอด เขาแต่งตัวเสร็จก็จะพามิ่งขวัญกลับ แต่ก่อนออกจากคิงฟอร์ด คนหน้าหวานกระตุกแขนเสื้อของคัลเลนสามสี่ครั้ง บอกว่าเงินหนึ่งล้าน“ยังจะเอา”“หนูอยากได้ค่ะ” ชายตัวใหญ่หายใจเสียงดังก่อนจะควักโทรศัพท์ออกมาส่งข้อความหาโจนาส และไม่นานยอดเงินสามล้านก็ถูกโอนเข้าบัญชี“เอาบัญชีหนูไหมคะ เผื่อโอนเงินไปไม่ถูก” มิ่งขวัญลุ้นตัวโ

คนถูกตั้งคำถามหน้าร้อนผ่าว เธอไม่คิดว่าเรเว่นจะบังเอิญไปเห็น หากยังดึงดันโกหก เขาต้องเสียความรู้สึกแน่ อาจจะโกรธจนมองหน้ากันไม่ติดเลยก็ได้ เธอควรพูดความจริง เผื่อว่าเรเว่นจะใช้โอกาสนี้คุยกับคนที่เขาถูกใจมากกว่า“ไม่ได้เป็นอะไรกันค่ะ”“ไม่ได้เป็นอะไรกัน แต่พี่เห็น”“จูบเหรอคะ”เรเว่นพยักหน้า เขาเป็นห่วงมิ่งขวัญ เธอบอกว่าไม่ได้คบกับเสือผู้หญิงอย่างคัลเลน แล้วเป็นอะไรกัน หากถูกทิ้งจะต้องเสียใจ เขาอยากให้เธอระวังตัว“แค่นอนด้วยกันค่ะ แครอลไม่รู้เรื่องนี้ พี่เก็บเป็นความลับได้ไหมคะ”“แครอลไม่รู้ แม้แต่เพื่อนเรายังไม่ยอมบอกเหรอ เดือดร้อนเรื่องเงินหรือเปล่า ให้พี่ช่วยไหม”“ไม่ใช่อย่างที่พี่คิดนะคะ มิ่งไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงิน แค่นอนด้วยกันจริงๆค่ะ”“ทำไมต้องเป็นผู้ชายคนนี้ ถูกบังคับใช่ไหม” เรเว่นอดถามไม่ได้ มิ่งขวัญไม่ควรเสียเวลากับคนอย่างคัลเลน“ไม่ใช่ค่ะ ขอบคุณที่เป็นห่วงมิ่งนะคะ”จวนจะใกล้เวลาเข้าห้องเรียนแล้วมิ่งขวัญจึงขอตัว เธอผ่อนลมหายใจไล่ความรู้สึกประหม่าทั้งหมดทั้งมวลออกไปจากช่องท้อง โดยที่มีสายตาของเรเว่นคอยเฝ้ามองอยู่ห่างๆ นี่หมายความว่าเขาอกหักใช่ไหม พึ่งจะเคยตกหลุมรักครั้งแรกก็

“ไม่มีอะไรค่ะ ต่างหูสวยดีนะคะ อยากไปหาซื้อตามเลย” ปลายิ้มเจื่อนก่อนจะออกจากห้องไป หล่อนถามมิ่งขวัญแต่ไม่ยอมรอคำตอบเลย ฝ่ายมิ่งขวัญเองก็ไม่ได้สนใจ เธอวางโทรศัพท์แล้วเริ่มจดโน้ตสรุปเนื้อหาที่เรียน“จะออกไปกินเหล้ากับเพื่อน”“ค่ะ”“ถ้าเบื่อหรืออยากได้อะไรก็มากดโทรศัพท์ตรงนี้”“ค่ะ”“ตอบห้วนๆ”“แล้วจะให้พูดยังไงคะ” ทีตัวเองพูดไม่เพราะเธอไม่เคยว่าเลย คิดเล็กคิดน้อยตลอด ผู้ชายอะไร“พูดดีๆอ่ะ ทำไม่เป็นหรือไง กับไอ้รุ่นพี่นั่นเสียงไม่แข็งแบบนี้เลยนะ”“พี่ไปกินเหล้าเถอะค่ะ เรื่องไม่เป็นเรื่อง อย่าเอามาชวนทะเลาะดีกว่า” มิ่งขวัญพูดจามีเหตุผลแต่คัลเลนหงุดหงิดอีกแล้ว เขาเดินไปหาเธอถึงที่พร้อมปลดเข็มขัดหนังราคาแพงออกเพื่อจะทำบางอย่าง“ปากดีต้องถูกสั่งสอน”“จะทำอะไรคะ อย่าเอาแต่ใจตัวเองได้ไหม”“เออ เอาแต่ใจแล้วจะทำไมวะ” แรงดึงจากมือใหญ่ฉุดร่างระหงลุกขึ้น คัลเลนดันตัวคนหันหลังไปคร่อมแขนบนพนักโซฟา ก้นงอนๆจึงไร้หนทางหลบหนี“ปากดีบ่อยๆ เธอจะได้จุกจนร้องไม่ออก”“พี่คัลเลน คิดว่าตัวเองถูกเหรอ หาเรื่องแล้วไม่ยอมรับอีก อื้อ~ เอามือออกไปนะ”คัลเลนลูบกระตุ้นตนเองไปพร้อมกับกรีดนิ้วเรียกความพร้อมจากมิ่งขวัญ พอท

นอนยังไงล่ะ ตื่นแล้วเนี่ย พูดกันไม่เคยจะรู้เรื่องเลยจริงๆ มิ่งขวัญกอดกระเป๋าหนังสือไว้บนหน้าอก เธอตัวเล็กมาก คัลเลนจึงเดินเหินได้เหมือนอุ้มแมวอ้วนเท่านั้น เขาผ่านสายตาของพนักงานทุกคนออกไป ราวกับว่ามันเป็นสิ่งที่ปกติมาก“ดัดจริต ขาก็มียังต้องให้อุ้ม คิดว่าตัวเองเป็นนางเอกหรือไง”“แล้วพี่จะไปว่าเขาทำไมล่ะ น่ารักออก เจ้านายเราก็ชอบ คนมันกำลังมีความรัก”“ไปไกลๆเลย ความรักอะไร เดี๋ยวก็มีสภาพเหมือนผู้หญิงที่คุณคัลเลนทิ้ง วันนี้ฉันเจอมาหมาดๆ หน้าด้านจนอยากจะอ้วก”“ว้าว แรงจริงพี่ปลา อย่างว่า คนมันไม่ใช่ก็คือไม่ใช่อะเนอะ พยายามไปก็เหนื่อยเปล่า เฮ้อ! หนูเหนื่อยแทนจริงๆ” ปลาทำตาขวางใส่กระถิน เจตนาที่พนักงานสาวรุ่นน้องพูดไม่แน่ว่าจงใจกระแนะกระแหนเธอ แต่ก็อาละวาดไม่ได้ ทะเลาะกันในที่ทำงานมีโทษคือไล่ออกเท่านั้น “พี่คัลเลน เมื่อไหร่จะกลับไปนอนห้องตัวเองคะ”“เมื่อไหร่ดี เธอก็เห็นว่าไอแซ็คไม่มีเพื่อนเล่นเลย ใจร้ายไปไหมวะ”“ข้ออ้าง แมวพี่อยู่มาได้ตั้งนานไม่มีเพื่อน ถ้ากลัวไอแซ็คเหงาก็ไปรับมาเลี้ยงอีกตัวสิ”“ถ้าไม่ให้อยู่ด้วย ฉันคงต้องเอาแมวเธอไปไว้ที่ห้องของฉัน เลือกเอาเอง”“พรุ่งนี้หนูมีติวหนังส