All Chapters of รักนี้โหดเอาเรื่อง (Savage Love): Chapter 91 - Chapter 100

“แน่นอน ใช่ไหม” คัลเลนมองมิ่งขวัญเสมือนถามความคิดเธอ หญิงสาวไม่ตอบ ดวงตากลมระริกแสร้งมองไม่เห็นในทันใด“ใช่ไหมครับพี่คนสวย” เด็กชายผู้มากไปด้วยความสดใสออดอ้อนเอาคำตอบจากมิ่งขวัญ เธอชอบคนน่ารักจึงยีกองผมบนศีรษะเจ้าหนูแล้วอืมในลำคอ“เย้ๆ ขอบคุณครับ” น้องวิ่งไปบอกเพื่อนๆในทันที สีหน้าแต่ละคนตื่นเต้นกันยกใหญ่“ทักหาทำไมไม่ตอบ” รอบตัวไม่ค่อยมีคน คัลเลนจึงทำทีไปยืนกอดอกพิงเสาเต็นท์พูดกับมิ่งขวัญ เธอไม่ตอบโต้คัลเลนจึงหงุดหงิด ผู้หญิงเรื่องมาก อะไรนักหนา“มิ่งขวัญ ฉันถามไม่ได้ยินหรือไง” คนใจร้อนซักไซ้ มิ่งขวัญไม่สนใจ เธอเดินหนีไปหาแครอลเลย“เออ ช่างดิ คิดว่าสนเหรอวะ”เพื่อนรักทำหน้าเหมือนไม่ได้เข้าห้องน้ำสามวัน นทีจึงรีบปรี่ไปถามไถ่ เขาพยายามหลบผู้หญิงที่ชื่อครีมอยู่ ไม่รู้จะขยันตามไปถึงไหน แค่คืนเดียวยังทำตัวน่ากลัวขนาดนี้ ไม่ต้องหวังจะมีครั้งต่อไปเลย“เป็นไรวะ มึงนี่มันสุดยอดจริงๆ กลางคืนอีกคน กลางวันอีกคน”“พูดเชี่ยไร”“ไม่ต้องมาหน้าเครียดใส่ น้องริสาเป็นไง เด็ดไหม”“พอเลยไอ้สลัดผัก กูไม่ได้เอาคนชื่อริสาอะไรนั่น”“จริงดิ กูไม่เชื่อ”“เรื่องของมึง ถึงกูจะเมาแต่ถ้าไม่มีอารมณ์กูก็นอนเว้ย” นที

มิ่งขวัญกระตุกแอ่นตัวขึ้น เธอปลดปล่อยไปแล้วแต่คัลเลนยังไม่หยุดดื่มกินน้ำหวานลงคอเลย จมูกคมเป็นสันของเขาฝังอยู่แนบเนินเนื้อสาว ลิ้นชื้นร้อนลากไล้ไปมาจนทั่ว ไม่ถึงอึดใจมิ่งขวัญก็ถึงฝั่งฝันอีก เธอกำผ้าห่มบนศีรษะยับยู่ยี่ เรียวขายาวหนีบเข้าหากันจนแทบจะทำให้คัลเลนขาดอากาศหายใจ เขาเก็บกวาดความสะอาดให้จนทั่วจึงได้ดึงขาคนออกแล้วป้อนจูบรสชาติเดียวกับที่ได้ลิ้มลองให้มิ่งขวัญชิม เธอส่ายหน้าไม่อยากรู้ แต่เขาก็ไล่ตามทันอยู่ดี“อะ~ อื้อ~”“อร่อยไหม ของเธอ”มิ่งขวัญหน้าร้อนเห่อ พวงแก้มของเธอแดงก่ำเหมือนกับลูกแอปเปิลสุก ดวงตาสองข้างพร่ามัว ซึ่งเป็นผลมาจากการที่ร่างกายถึงจุดสุดยอดต่อเนื่องถี่ๆ เขายังถามไม่รู้จักอาย เธอควรหน้าทนเท่าเขาหรือไง มิ่งขวัญไม่ยอมตอบ แต่คัลเลนก็ถูกใจไม่น้อย เธอหน้าแดง มากกว่าตอนที่อยู่กับไอ้รุ่นพี่นั่นเสียอีก อย่างว่า เขากับเจ้านั่นมันคนละชั้น เทียบกันได้ยังไง“อ๊ะ อื้อ พี่คัลเลน”“มันเข้าไปเอง ไม่ได้ตั้งใจ”“ไม่ตั้งใจอะไร อ๊ะ แล้วพี่ขยับทำไม เอาออกไปสิ”“เข้าแล้วออกยาก” ท่อนเนื้อร้อนเสียดสีกับช่องทางอ่อนนุ่มเชื่องช้า มันแข็งแกร่งมากเพราะชูชันได้ที่ตั้งแต่เห็นร่างเปลือยเปล่าขอ

พิธีมอบอาคารเรียนสำเร็จลุล่วงไปตั้งแต่แปดโมงเช้า ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายที่ลงมือทำให้ หรือฝ่ายที่ได้รับต่างก็มีความสุข ยิ้มแย้มอารมณ์ดีกันยกใหญ่ ช่วงสายทุกคนก็เก็บของเตรียมตัวขึ้นรถบัสมหาวิทยาลัย “เอาสัมภาระไปไว้ที่รถได้เลยนะคะ” อิงดาวนับจำนวนนักศึกษาทุกชั้นปีเสร็จก็ประกาศให้ขึ้นรถกลับ น้องๆนักเรียนและชาวบ้านพากันมายืนเรียงแถวโบกไม้โบกมือตามสองข้างทาง มันน่ารักมาก ไม่ใช่อะไรที่ยิ่งใหญ่เลย แต่รู้สึกได้ว่าพวกเขาขอบคุณจากใจจริง“เอาไปให้น้องมิ่งขวัญหน่อยดิ” เรเว่นยื่นถุงขนมฝากอิงดาว เขาเดินหาแล้วไม่เจอคนก็วานพี่รหัสมิ่งขวัญไป“ไม่ได้อยู่บนรถนะ แครอลมาขอกลับกับพี่ชาย พามิ่งขวัญไปด้วยแล้ว”“พี่ชาย?”“ใช่ ก็คนหล่อๆสูงๆ หน้าเหมือนนายแบบคนนั้นไง ไม่รู้จักเหรอ”“เหอะ มีผัวแล้วก็น้อยๆหน่อยเถอะ หล่อตรงไหน พวกฟันผู้หญิงแล้วทิ้ง”“แล้วมึงเป็นไรไปว่าเขา พอเลย ขึ้นรถกลับมหาลัยได้แล้ว”เรเว่นยังรู้สึกเสียดาย ถ้ารู้อย่างนี้เอาให้ตั้งแต่ทานอาหารเช้าก็ดี แต่จะว่าแปลกก็แปลก เขาเจอมิ่งขวัญตอนเช้าที่สนามฟุตบอลสองวันแล้ว เธอบอกว่ามาเดินเล่น แต่ไม่เหมือนเลย คล้ายคนพึ่งจะตื่นมากกว่า เรเว่นสะบัดศีรษะไล่ความคิดไม่เข

หญิงสาวกลับมาพร้อมหมอนใบเล็กและผ้าห่มสีชมพูหวาน เธอบอกให้เขาขยับหน่อย พอมีพื้นที่แล้วก็ล้มตัวลงนอน ไม่ได้ให้ความสนใจกับหนังที่คัลเลนเปิดหรือแมวเล่นกันอีก“อะไรวะ” คัลเลนทำสีหน้ารำคาญ เขามองฝ่าเท้าเล็กที่ยื่นมาวางบนหน้าตักแกร่ง ก็ฉุนเฉียวหันไปหาเรื่องมิ่งขวัญ เธอหลับปุ๋ยไปแล้ว ท่าทางสบายมากจนอยากจะแกล้ง“อืม อะไรคะ”“นอนด้วย”เขาค่อยๆดึงผ้าห่มคนออก มีที่ว่างเหลือเล็กน้อยจึงนอนซ้อนลงไปด้านหลังมิ่งขวัญ ให้เธอหนุนคอที่ต้นแขน ส่วนเขาเกี่ยวตัวคนไว้ไม่ให้ตกจากโซฟาก็พอ ระหว่างดูหนังก็กดจมูกดมกลิ่นหอมอ่อนๆบ้างเป็นบางครั้ง ไม่รู้ว่าหลับไปตอนไหน ตื่นขึ้นมาอีกทีหนังก็จบแล้ว“พี่คัลเลน เย็นแล้วค่ะ”“อืม ไปเปลี่ยนชุดไป”“ทำไมคะ”“จะไปยิม”“ไปทำไมคะ”“ไปนอนต่อที่นั่นมั้ง ถามอยู่ได้ ไม่ออกกำลังกายจะไปยิมทำไม”“หนูไม่อยากออกกำลังกายค่ะ หนูขี้เกียจ พี่ไปเถอะนะคะ”มิ่งขวัญขดตัวจะนอนต่อ แต่คัลเลนจะพาเธอไปให้ได้ ฉะนั้นหนึ่งชั่วโมงต่อมาทั้งสองจึงอยู่ที่ยิมมวยแล้ว มองไปทางไหนก็มีแต่ผู้ชายหุ่นล่ำๆ ทำเอาตาตื่นแทบจะในทันที คัลเลนเห็นคนมัวแต่สนใจอย่างอื่นก็กอดลำคอเล็กเอาไว้แน่น ทีอย่างนี้น้ำลายไหลเชียว ถอดให้ด

แครอลหาแนวร่วม มิ่งขวัญไม่ยอมไปนั่งดื่มด้วย เธอจึงต้องให้คนที่อยู่ในเหตุการณ์ช่วยยืนยัน ธาวินไม่ชอบนินทาผู้หญิง แต่เพราะริสาเป็นแบบนั้นจริงๆ เขาจึงพยักหน้าเออออ เพื่อนๆ ในชั้นปีเห็นการกระทำของริสาทั้งหมด เปิดเรียนวันนี้แทบจะไม่มีใครอดทนต่อว่าลับหลังเธอได้เลย“ทำอะไรก็ได้ผลตามนั้น เราไปเรียนเถอะ วันนี้อาจารย์จะบอกแนวข้อสอบ”ทั้งสามละทิ้งเรื่องไม่เป็นเรื่องเข้าห้องเรียน วันนี้อาจารย์ไม่สอนแต่แนะแนวข้อสอบแทน ซึ่งพอจบคลาสออกจากห้อง ทุกคนต่างก็บ่นเป็นเสียงเดียวกัน แนวของข้อสอบคือสิ่งที่เรียนมาทั้งหมด ให้กลับไปอ่านทบทวน ถ้าขยันก็ทำได้ ไม่จำเป็นต้องคิดมาก“ตายๆ หนังสือเล่มเบ้อเร่อ ฉันจะจำยังไงไหว”แครอลเริ่มนวดขมับรอ เธอไม่คิดว่าการสอบกลางภาคของอาจารย์แม่หมี่หยกจะต้องจำเนื้อหามากมายขนาดนี้ ไปเข้าค่ายก็มีคะแนนมารองท้องเอาไว้แล้ว แต่ก็ควรทำข้อสอบให้ถูกถึงครึ่งด้วยจึงจะมีโอกาสได้เกรดเอ หรือไม่ก็บีบวก“พี่อั๋นมีแนวข้อสอบ ไว้ฉันจะส่งเข้าไลน์ไปให้นะ”“จริงเหรอ พี่รหัสริสาดีจริงๆ ไม่เหมือนพี่เราเลย ถามอะไรก็พูดไม่รู้เรื่องสักอย่าง”“พี่เขาอาจจะจำไม่ได้ พี่อั๋นบอกว่าออกข้อเดิมมาสามปีแล้วนะ ไม่น่าจะเ