Lahat ng Kabanata ng รักนี้โหดเอาเรื่อง (Savage Love): Kabanata 81 - Kabanata 90

ริสาเอียงอาย เธอประทับใจคัลเลนตั้งแต่เห็นเขาที่ตึกคณะแล้ว ยิ่งมากขึ้นไปอีกตอนช่วยเธอจากอันตรายงานปาร์ตี้ ยังไม่ได้ตอบแทนอย่างเป็นทางการเลย ถือโอกาสนี้เข้าไปขอบคุณน่าจะดี ริสาลุกขึ้นพร้อมกับแตงโมหั่นเป็นคำสวยงาม เธอเดินตรงไปยังคัลเลน ตั้งใจจะนั่งเก้าอี้ว่างข้างๆเขา แต่คนต้องเลี้ยวลำเรือกลับแทบไม่ทัน เพราะแครอลชิงหย่อนสะโพกลงไปก่อน“พี่ชาย มาได้ไงคะ” แครอลยิ้มมุมปาก หางตาของเธอจงใจเชิดใส่ริสา คิดไว้ไม่ผิด มีผีรออยู่จริงๆด้วย“บริจาคไงเลยมา”“มาหาใครหรือเปล่า อย่าบอกน้องว่าเป็นยัยริสานะ”“ริสาไหน? พูดมาก! แล้วเพื่อนเธอล่ะ เห็นตัวติดกันตลอด ไม่มาด้วยหรือไง”“ถามหาทำไมคะ”“แค่ถามเปล่าวะ เป็นอะไร ว่างมากก็ดื่มไปเลย” คัลเลนเลื่อนแก้วเหล้าให้แครอล เขามองซ้ายมองขวาไม่เห็นมิ่งขวัญก็เริ่มเบื่อ“ไง แคล มิ่งขวัญล่ะ ไม่มาด้วยกันเหรอ” เรเว่นยีผมน้องรหัสจนยุ่ง เขาเดินไปนั่งตรงข้ามแครอลพลางมองหามิ่งขวัญไม่ต่างจากคัลเลน“พี่สองคนถามหาเพื่อนแคลทำไมคะ”คัลเลนสบตากับเรเว่นอัตโนมัติ เขายกเหล้ากระดกหมดแก้ว และพอจะจำคนได้ ผู้ชายที่อยู่ในรูปกับยัยเด็กนั่นคือไอ้คนนี้นี่เอง ส่วนเรเว่น เขาเห็นคัลเลนก็นึกไม่ชอบหน

คำก็หนู สองคำก็หนู เด็กคนนี้ไม่รู้เลยหรือไงว่ามันกระตุ้นให้น่าจับฟัดมาก คัลเลนเคลื่อนไหวเร็วขึ้น พอเสียดสีจนแทบจะอดทนปลดปล่อยไม่ได้เขาก็รีบดึงท่อนกายออกมาพ่นพิษใส่ก้นคนทุกหยาดหยด มิ่งขวัญทรุดกายหายใจหอบ เธอยังไม่ทันตั้งตัวคัลเลนก็ยัดเจ้ายักษ์เข้ามาอีกแล้ว“อื้อ ครั้งเดียวไม่ใช่เหรอคะ ปล่อยหนูนะ จะไปนอน”มิ่งขวัญถูกดึงร่างมาชิดแผ่นอกแกร่ง คัลเลนบังคับให้เธอหันไปหา เขาค่อยๆจูบเธอ ส่วนล่างก็โยกย้ายตามจังหวะต่อ หญิงสาวเม้มริมฝีปากไม่ยอมให้เข้าไป ชายหนุ่มจึงนวดคลึงก้อนกลมสวยกระตุ้น คราวนี้ไม่เผยออ้าปากออกก็ไม่ได้แล้ว“ฉันจะดูดให้ขาดเลย หวงนัก” คัลเลนล้วงลิ้นร้อนเข้าไปในโพลงปากหวาน เขาควานลึกมากจนมันแทบจะลงไปในลำคอของมิ่งขวัญ ทั้งสองฝ่ายเกี้ยวพันกันหนักหน่วงจนเรียวลิ้นสามารถผูกเป็นปมเงื่อนได้เลย คนตัวใหญ่มูมมามเนิ่นนาน ในที่สุดก็ปล่อยให้มิ่งขวัญสูดอากาศเข้าปอด ดวงตาโตหวานระเรื่อ รสจูบที่ดุเดือดทำให้เธออ่อนแรง“พอแล้วค่ะ” มิ่งขวัญเว้าวอน เธอกุมแขนของคัลเลนที่โอบรัดรอบหน้าท้องและอกอิ่มเสมือนขอร้องเขา ทำมากกว่านี้จะไม่ไหวแล้วจริงๆ หญิงสาวกระตุกครวญคราง บีบรัดท่อนกายใหญ่รุนแรงจนเขาเกือบจะดึงอ

08.00 น. ทุกคนในค่ายก็ได้มารวมตัวกันอยู่ที่ซุ้มอาหารเกือบทั้งหมดแล้ว เมนูเช้านี้คือแกงฟักเขียวใส่ไก่รสชาติกลมกล่อม และไข่เจียวสุดพิเศษสีเหลืองทอง ซึ่งถูกปากถูกใจ ไม่ว่าคนทานยากแค่ไหนก็ยังต้องยกนิ้วให้ อร่อยจริงหรือไม่สังเกตได้จากการลุกไปเติมข้าวของธาวิน สามจานเข้าไปแล้วยังเคี้ยวอย่างมีความสุขอยู่เลย“กินเยอะๆหน่อย เดี๋ยวไม่มีแรงนะ”ธาวินแนะนำเพื่อนสาวทั้งสองด้วยความเป็นห่วง เขามีบ้านอยู่ต่างจังหวัด ครอบครัวทำไร่ส้ม เวลาออกไปเก็บเกี่ยว พ่อกับแม่มักจะบอกให้ทานอาหารเพิ่มพลังแก่ร่างกายเสมอ กองทัพเดินด้วยท้อง ไม่ใช่คำพูดที่เกินจริง“เราพยายามแล้ว กินได้แค่นี้แหละ” แกงฟักกับไข่เจียวอร่อยมาก มิ่งขวัญจึงทานเล่นไม่ตักข้าวเพิ่ม เธอกลัวมันจะไม่หมด เหลือก็ทิ้ง เสียดายของ“ผู้หญิงกินจุก็มีเสน่ห์ไปอีกแบบนะ สำหรับเรารู้สึกว่าน่ารักดี” ธาวินตักข้าวคำสุดท้ายเข้าปาก เขาพูดจากใจจริง หากมีแฟนเป็นสาวนักกินจุ จะถือว่าโชคดีมากมิ่งขวัญอิ่มจนไม่ไหว เธอวางช้อน ดวงตาดำขลับเงยขึ้นมองไปรอบๆ และมันบังเอิญมากที่มีช่องว่างระหว่างคน ทำให้เธอมองเห็นคัลเลนนั่งทานอาหารกับเพื่อนอยู่ เขาสวมเสื้อผ้าเรียบง่าย ปล่อยผมที่ชอบ

เรเว่นเป็นห่วง เขาเห็นใบหน้าคนมีแต่ดินก็ยื่นมือไปปัดออกให้ ตามเส้นผมตามเสื้อผ้าก็ช่วย มอมแมม แต่ก็น่าเอ็นดู กลิ้งขนาดนั้น ยังบอกไม่เจ็บสักคำ แครอลเห็นพี่รหัสแตะต้องเพื่อนก็ดึงร่างของมิ่งขวัญมาใกล้ๆตัวเอง เธอทำหน้าที่แทน แววตาหวงเล็กน้อย“ค่ะ มิ่งโอเค”“ไม่ไหวก็ไปนั่งก่อนนะ พี่ตกใจหมด” อิงดาวมีสีหน้าเคร่งเครียด เธอปัดเศษดินบนเสื้อผ้ามิ่งขวัญช่วยแครอล เสร็จแล้วก็ลากเรเว่นไปทำงานต่อ“หึ อยากวิ่งไปโอ๋เขาล่ะสิ ไม่ไปเลยวะ มัวแต่เก๊กอยู่ได้ กูรำคาญตา”“ไอ้นที พูดมากนะมึงอะ”“โธ่ ยืนมองอยู่ตรงนี้มันจะได้อะไรวะ ปล่อยให้หมาตัวอื่นคาบไปแดกเฉย” คัลเลนหายใจหงุดหงิดใส่นที ยัยเด็กนั่นซื่อบื้อเอง เขาต้องสนใจทำไม โตแล้วไม่รู้จักระวังก็สมควรเจ็บสิ้นสุดวันทำงาน ช่วงเย็นน้องๆนักเรียนก็มาช่วยบริการน้ำดื่ม มันเป็นความน่ารักที่ไร้เดียงสามาก แต่ละคนเขินพี่ๆจนอมยิ้มแก้มป่องเลย ระหว่างที่รอมื้ออาหาร สามสหายก็นั่งมองทั้งเพื่อนและพี่เล่นกีฬากับพวกชาวบ้านอยู่ข้างสนาม ใบหน้าแต่คนชุ่มไปด้วยเหงื่อ เหนื่อยมาทั้งวัน แต่พลังไม่ลดลงเลย ไม่อย่างนั้นจะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนวิ่งเตะบอลล่ะ“ไม่ลงไปเล่นกับเขาเหรอธาวิน”“ไม่เอาห

มิ่งขวัญนอนเล่นโทรศัพท์อยู่ในเต็นท์ เธอเห็นแจ้งเตือนข้อความจากคัลเลนก็ปิดเสียงแชทสนทนา ตั้งสถานะเป็นไม่แสดงผล คนไร้สำนึก ยังกล้าทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก K: ทำไมไม่ตอบ โกรธอะไรนักหนาวะ ถ้าอยากทำหน้าใหม่ก็ใช้เงินฉัน ไม่ใช่เรื่องใหญ่เลยK: ถ้าพูดกันไม่รู้เรื่อง ฉันจะบอกแครอลK: งี่เง่า!คัลเลนเมาได้ที่ เขาพิมพ์แชทไปต่อว่ามิ่งขวัญเสร็จก็เดินโซซัดโซเซกลับบ้านพักบนเนินพร้อมนที มีผู้หญิงอาสาตามมาส่ง พอแยกเข้าห้องแล้วเสียงหยอกล้อจากฝากของนทีก็ดังขึ้น หมาป่ากำลังฉุดกระชากเหยื่อ ทำให้ค่ำคืนไม่เงียบเหงาอีก“พี่คัลเลนค่อยๆนอนลงค่ะ ริสาช่วยถอดเสื้อให้นะ” คนที่ตามมาส่งคือริสากับครีม ดูเหมือนว่าเพื่อนจะสมหวังแล้ว อึกทึกเสียขนาดนั้น“งี่เง่าว่ะ โกรธไรนักหนา เงินก็มี ผู้หญิงนี่แม่ง! เอาแต่ใจ”คัลเลนดื่มหนักมาก เขาประคองสติไม่ค่อยได้จึงเซล้มลงบนเตียง ริสาเฝ้ามองอยู่ข้างๆ ในใจลึกๆ เธอคิดว่าคืนนี้อาจจะได้ทำเรื่องนั้นกับคนร่างสูงจึงประหม่าไม่น้อย แต่สภาพของคัลเลนไม่น่าไหว หญิงสาวจึงไปหาผ้ามาเช็ดตัวให้“พี่คัลเลนคะ อยู่นิ่งๆนะ ริสาจะเช็ดตัวให้”“มาแล้วเหรอ ไม่โกรธแล้วหรือไง” คัลเลนสะบัดศีรษะไล่ความมึ