All Chapters of รักนี้โหดเอาเรื่อง (Savage Love): Chapter 51 - Chapter 60

ยามสายมิ่งขวัญไม่อยากตื่นก็ต้องตื่น เธอเลี้ยงเจ้านายเอาไว้ หากไม่สนใจ อาจจะโดนบ่นไม่หยุด มิ่งขวัญเทอาหารให้คัลกี้ก่อน หลังจากนั้นเธอก็เข้าครัวไปทำสลัดผลไม้กับน้ำผัก ทานเสร็จเรียบร้อยก็เล่นกับแมวแล้วงัวเงียเข้าห้องนอนเพื่อไปหลับต่อ แต่ศีรษะพึ่งถึงหมอน แครอลก็โทรมา“บ่ายไม่มีเรียนนะ อาจารย์ยกเลิกคลาส ฉันเลยมาทวงสัญญา”“สัญญาอะไร”“ก็เธอบอกว่าจะไปเดทกับพี่ชายฉัน ลืมหรือไง แต่งตัวเลยนะ”“ยังไม่ตกลงเลย”“วันนั้นเธอพูดว่าจะไปถ้าฉันตามอยู่ห่างๆ ลืมล่ะสิ แต่ฉันไม่เคยลืม รีบลุกจากที่นอนไปอาบน้ำแต่งตัวสวยๆเลย พี่ชายฉันไปรับเธอตอนเที่ยง”แครอลวางสายเพราะคิดว่าเพื่อนของเธอต้องใช้เวลาแต่งตัวนาน ไม่ควรไปรบกวน แต่ใครจะรู้ มิ่งขวัญไม่ได้กระตือรือร้นเลย หญิงสาวผู้อ่อนเพลียกอดผ้าห่มนอนหลับต่อ ไม่มีเรียน หากไม่ขยันออกไปไหนจริงๆ เตียงนุ่มๆนี่แหละคือสวรรค์เวลา 11.30 น.มิ่งขวัญตื่นขึ้นมาเพราะสายโทรเข้าของแครอล เธอกดรับ ปล่อยให้เพื่อนบ่นสักหนึ่งยกเสร็จก็ตอบอืมเบาๆในลำคอ เจอกันตอนเที่ยงไม่ใช่หรือยังไง ทำไมรีบจัง มือเรียวคว้าโทรศัพท์มาดู พบว่าอีกไม่นานจะเที่ยงแล้วจึงลุกขึ้น ก็แค่ไปดูหนังทานข้าว มีอะไรให้น่า

มือที่กำลังยื่นไปเปิดประตูพลันหยุดชะงัก มิ่งขวัญคิดว่าตัวเองไม่ควรเข้าห้องตอนนี้ มันจะเป็นการเผยโอกาสให้โจรฉวยจังหวะได้ เธอทำทีไม่เห็นผู้ชายที่กำลังจ้องมอง เขาพูดอะไรก็แสร้งไม่ได้ยิน ราวกับว่าคนทั้งคนกลายเป็นอากาศไปแล้ว“จะไปไหน” คัลเลนยืนขวาง เขาไม่ยอมให้มิ่งขวัญเมินได้ง่ายๆ ผู้หญิงคนนี้นอกจากจะชอบจับปลาสองมือ เธอยังเก่งเรื่องการแสดงด้วย“มีอะไรคะ”“ไม่เห็นฉันหรือไงวะ”“เห็นค่ะ”มิ่งขวัญถอยห่างจากคัลเลน เขาตัวสูงมาก เมื่อประจันหน้ากันจึงให้ความรู้สึกเหมือนกระต่ายน้อยกับหมาป่าร้ายกาจ ผู้ชายคนนี้คิดจะใช้ความได้เปรียบทางสรีระกำลังกายกดดันคนอื่น นิสัยไม่ดีจริงๆ“เข้าห้องไปคุยกัน”“ไม่ค่ะ หนูไม่คุยอะไรทั้งนั้น พี่เลิกมายุ่งกับหนูสักที หนูรำคาญ”คำพูดของมิ่งขวัญโจมตีแสกหน้าคัลเลนอย่างจัง ไม่เคยมีใครปฏิเสธเขาชัดเจนขนาดนี้มาก่อน ผู้หญิงทุกคนที่อยากได้ ล้วนแล้วแต่ว่าง่ายทั้งนั้น สายตาของคัลเลนเลื่อนลงไปจับจ้องถุงใส่กระเป๋าแบรนด์ดังในมือสาวน้อย ชั่วขณะนั้นเขาก็เริ่มเข้าใจ เธอไม่คิดจะเอาแบล็คการ์ดที่เคยให้ไปซื้อ แต่กลับยอมรับของจากพี่ชายเขา หมายความว่าเลือกแล้วสินะ“ไม่พามันขึ้นห้องด้วยล่ะ มันซ

ช่วงเวลาสองทุ่มที่เดอะเค ผู้คนมากหน้าหลายตาก็ได้แออัดกันอยู่บนฟลอร์เต้นแล้ว คัลเลนเดินผ่านฝูงชนไปอย่างเชื่องช้า สาวสวยอกใหญ่ละลานตาเซเข้ามาถูไถ หวังให้เขาช่วยพยุงกันไม่หยุด กว่าจะพ้นขึ้นไปบนชั้นสองได้ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย คนมาสายดูอารมณ์ดี เพื่อนที่รออยู่ก่อนหน้าจึงได้เอ่ยทัก“มึงไม่พาสาวขึ้นมาล่ะ เดินตัวปลิวเชียว นี่มันปกติไหมวะ” นทีตะขิดตะขวงใจ เขารู้สึกว่ามันไม่ถูกต้องที่เห็นคัลเลนไร้สาวสวยประจบประแจง“ไอ้โจนาสก็ไม่มี อย่ามาหาเรื่องกู”“พวกมึงสองคนกินเจรึไง เชี่ย! อย่าบอกกูนะว่ามีเมียแล้ว ทำตัวเป็นหมาน้อยว่าง่ายอ่ะ เฮ้ยๆเรามันหมาป่านะเว้ย”“หุบปากไปเถอะมึงอ่ะ เมียอะไร กูไม่มี ต่อให้มีก็ไม่โง่ไปกลัว ผู้หญิงคนเดียว มันจะเก่งพอให้กูหงอยเป็นหมาหรือไงวะ” คัลเลนนั่งลง ปลาที่เห็นว่าเขามาคนเดียวรีบเสนอตัวชงเหล้ารสชาติโปรดให้ทันที เธอวางแก้วต่อหน้าคัลเลน เขาเพียงหยิบขึ้นมากระดกลงคอ ไม่กล่าวอะไรกับเธอสักคำ ปลายิ้มเป็นเส้นบางๆที่ริมฝีปาก เธอเดินคอตกออกไป“คัลเลน มึงมันไม่ธรรมดาว่ะ แม้แต่พนักงานยังไม่รอด” เมฆมองอยู่ตลอด สายตาเว้าวอนของผู้หญิง แค่แวบเดียวก็สื่อความหมายออกมามากมายแล้ว“พูดเชี่ยไร

ช่วงสายมิ่งขวัญก็สะดุ้งตื่น เธอมองนาฬิกาหัวเตียง พลันดีดตัวราวกับมีสปริงรองแผ่นหลัง ร่างระหงกระโดดจากที่นอนเข้าห้องน้ำ ไม่คำนึงถึงสิ่งใดทั้งนั้น อาจารย์สอนมาหนึ่งชั่วโมงแล้ว ทำไมเธอถึงเหลวไหลแบบนี้“คัลกี้มัมมี๊ไปแล้วนะ” มิ่งขวัญเทอาหารให้แมวน้อยของเธอก่อนจะวิ่งสุดชีวิตออกไปที่มหาวิทยาลัย พออาจารย์ประจำวิชาสอนไปได้หนึ่งชั่วโมงครึ่งก็ปล่อยให้นักศึกษาพักเบรก บางคนไปหาอะไรทาน บางคนเข้าห้องน้ำ สิบห้านาทีนี้ต้องใช้ให้คุ้มค่า“ทำไมไม่รับเนี่ย” แครอลต่อสายหาเพื่อนไม่หยุด มิ่งขวัญมีอะไรจะบอกเธอล่วงหน้าเสมอ ขาดเรียน ไม่สบาย แม้แต่อาการเล็กๆน้อยๆก็จะพูดคุยกัน แล้ววันนี้เกิดเรื่องหรือเปล่า โทรก็แล้ว ส่งข้อความก็แล้ว ไม่มีการตอบกลับเลย“มิ่งขวัญไม่สบายหรือเปล่า” ธาวินสูดเส้นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสต้มยำกุ้งที่พึ่งซื้อมาเสียงดัง เขาตื่นสาย มีเวลาช่วงเบรกแค่นิดเดียว ให้ไปนั่งทานที่โรงอาหารคงไม่ทัน“เรียนเสร็จฉันว่าจะไปดู มิ่งขวัญไม่เคยเป็นแบบนี้เลย”“แคล ธาวิน” เสียงทักทายดูเหนื่อยหอบ เมื่อเพื่อนทั้งสองหันไปมองก็พบว่าเป็นมิ่งขวัญ เธอใช้บริการวินมอเตอร์ไซค์หน้าหอพัก เพียงสิบนาทีก็ซิ่งฝ่าทุกอย่างมาถึง

มิ่งขวัญลงจากรถ เธอมองหาร้านอาหาร หรือไม่ก็คาเฟ่ที่พอจะนั่งทำการบ้านได้ คัลเลนอาจจะใช้เวลานาน รอในรถมันอึดอัด ไม่มีอะไรกินด้วย“ตามมาดิ ยืนบื้ออยู่นั่น”“ไม่ไปค่ะ หนูรอข้างนอก พี่เสร็จแล้วก็ไลน์มาบอกหนู”“พูดไม่รู้เรื่อง”คัลเลนเดินมาดึงแขนมิ่งขวัญ เขาพาเธอเข้าไปในผับใหญ่ เวลานี้มีแค่พนักงานเท่านั้น เพราะอีกหนึ่งชั่วโมงมันจึงจะพร้อมให้บริการ“เดินดีๆ ดื้อนักคืนนี้ฉันจะทำให้เธอเดินไม่ได้”คัลเลนขู่ เขาตีก้นมิ่งขวัญเพื่อย้ำเตือนเธอด้วย คนถูกกระทำหน้าร้อนผ่าว ไม่ใช่เพราะเขินอาย แต่เป็นสายตาของพนักงานในผับ ทำไมพากันอมยิ้มแปลกๆล่ะ คัลเลนทำแบบนี้กับสาวๆของเขาบ่อยมากหรือยังไง ผู้ชายรักสนุก เอาแต่ใจตัวเองจริงๆ“คุณคัลเลนคะ ปลานำบัญชีค่าใช้จ่ายทั้งสามเดือนไปไว้ในห้องของคุณคัลเลนเรียบร้อยแล้วนะคะ”“อืม ขอบใจมาก”ปลาไม่ชอบมิ่งขวัญแทบจะในทันทีที่เห็น เธอจงใจเข้ามาแจ้งคัลเลนเรื่องงาน แต่ความจริงแล้วคืออยากแสดงตัว แม้จะไม่ได้เป็นอะไรกัน แต่ด้วยรูปร่างทรวดทรงเต็มไม้เต็มมือ ใบหน้าค่อนไปทางพิมพ์นิยมของปลานั้น ไม่ว่าใครก็ต้องเข้าใจผิด คิดว่าเธออาจจะเคยขึ้นเตียงกับเจ้านายมาแล้ว ผู้หญิงคนอื่นของคัลเลนยัง